II SA/Lu 395/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego; w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta z dnia [...] r., nr [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta z dnia [...] r., nr [...]. M. O. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta z dnia [...] r. z uwagi na fakt, iż ich wykonanie prowadzić będzie do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu (a także innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Brak bowiem we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, wskazania okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest brakiem formalnym wniosku, podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Stanowi bowiem brak przesłanek zastosowania wstrzymania wykonania aktu lub czynności i powoduje odmowę wstrzymania wykonania. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a., upatrując uzasadnienie swojego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organów administracji obu instancji we wskazanych w skardze merytorycznych zarzutach dotyczących prawnej wadliwości tychże decyzji. Zarzuty te nie dają jednak podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.