II SA/Lu 396/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W dniu 1 kwietnia 2014 r. E. H. złożyła skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...] nakazującą J. O., Z. B. i E. H. rozbiórkę części budynku gospodarczego (pomieszczenia o wymiarach 6 m x 4,95 m) od strony działki nr 270, usytuowanego na działce nr 271 położonej w Z. W piśmie z dnia 24 kwietnia 2014 r. skarżąca zażądała wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na trudne do odwrócenia skutki, które wywoła jej wykonanie oraz groźbę wyrządzenia znacznej szkody w mieniu skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co uprawnia do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nakazujące rozbiórkę części obiektu budowlanego. Nie ulega wątpliwości, iż wykonanie tej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, co wypełnia dyspozycję art. 61 § 3 p.p.s.a. Podnieść przy tym należy, iż na obecnym etapie postępowania sąd nie odnosi się merytorycznie do przedmiotu sprawy, a jedynie bada przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.