II SA/Lu 397/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych - w zakresie wniosku M.B. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: odmówić przyznania M. B. prawa pomocy. Skarżący M. B. we wniosku z dnia 5 lipca 2010 r., uzupełnionym w dniu 27 lipca 2010 r., zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia. Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3). Zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2010 r. skarżący wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 6 jej odpisów. Mimo prawidłowego pouczenia o terminie wykonania wezwania i skutkach braku odpowiedzi na wezwanie, skarżący wskazanych braków nie uzupełnił. Zgodnie z przywołanym przepisem skarga obarczona brakami formalnymi nie może być przedmiotem rozpoznania Sądu, co oznacza jej oczywistą bezzasadność w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł jak w postanowieniu