II SA/Lu 397/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych - w zakresie wniosku M. B. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. W dniu 28 maja 2010 r. do organu administracji wpłynęła skarga M. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych. Zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2010 r. skarżący został wezwany przez Sąd do usunięcia braków formalnych tej skargi, poprzez złożenie 6 jej odpisów z załącznikami, celem doręczenia ich uczestnikom postępowania. Wezwanie do wykonania tego zarządzenia doręczono skarżącemu prawidłowo w dniu 29 czerwca 2010 r. (k. 18). W zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 6 lipca 2010 r., skarżący nie wykonał wezwania, zaś w dniu 11 sierpnia 2010 r. (data nadania) złożył wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, wskazując, iż uchybienie tego terminu nastąpiło bez jego winy. Wskazał, że powyższy termin został uchybiony z powodu złego stanu zdrowia jego żony (będącej pełnomocnikiem skarżącego), która 30 lipca 2010 r. miała przechodzić operację i w związku z tym przeżywała stres przedoperacyjny i przyjmowała leki przeciwbólowe. Ponadto osoba ta opiekowała się dwiema wnuczkami w wieku 2 i 15 lat. Z tych przyczyn żona skarżącego nie była w stanie skupić się należycie i właściwie zrozumieć informacji przekazanych jej podczas rozmowy telefonicznej. Do wniosku skarżący załączył 6 odpisów skargi wraz z załącznikami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącego M. B. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Zgodnie zaś z art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności, w szczególności dotyczy to pełnomocnika strony. Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do usunięcia braków formalnych skargi w niniejszej sprawie. Podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące jego żony J. B. nie mogą mieć znaczenia w tym zakresie, gdyż osoba ta nie została umocowana jako pełnomocnik skarżącego w postępowaniu sądowym w rozpoznawanej sprawie. Znajdujące się w aktach administracyjnych pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego żonie J. B. do reprezentowania go "w sprawie remontu budynku gospodarczego usytuowanego na działce [...] w P. przy ul. [...]" nie upoważnia tej osoby do działania w imieniu skarżącego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Pełnomocnictwo to zostało złożone w postępowaniu administracyjnym, a wynikające z niego umocowanie do reprezentowania skarżącego nie rozciąga się na postępowanie sądowe. W toku postępowania przed Sądem w tej sprawie skarżący nie ustanowił pełnomocnika procesowego, lecz działał samodzielnie. Z tych względów, wobec braku przesłanek określonych w art. 86 § 1 ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.