II SA/Lu 398/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca), Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w dniu 12 września 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. M.-K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie : nakazania wykonania określonych robót budowlanych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. II SA/Lu 398/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na A. M., A. K., A. S., H. S. i P. S. obowiązek wypełnienia betonem lub zaprawą cementową otworów znajdujących się w zewnętrznej ścianie fundamentowej budynku inwentarsko – gospodarczego na działce o numerze 255 w miejscowości Z. gmina K., od strony działki o numerze ewidencyjnym 265/1, stanowiącej własność M. M. – K.. Termin wykonania opisanych robót budowlanych organ zakreślił do 30 kwietnia 2006 r. Tytułem podstawy prawnej nałożonego obowiązku przywołał art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W uzasadnieniu rozważył wymogi zawarte w § 13 ust 2, § 75 w związku z § 36 ust. 1 pkt 5, § 50 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz. U. Nr 17, poz. 62, ze zm./. Stwierdził brak podstaw do nałożenia szerszego zakresu obowiązków. W odwołaniu M. M. – K. zarzuciła, że organ nie nałożył na współwłaścicieli działki numer 255 obowiązku zamurowania otworów okiennych w ścianie budynku inwentarsko – gospodarczego od strony granicy z jej działką, obowiązku wyposażenia budynku gospodarczego w urządzenia dla odprowadzenia wód opadowych w sposób zabezpieczający jej nieruchomość oraz urządzenia zbiornika na wydaliny pochodzenia zwierzęcego. Zdaniem odwołującej się taki obowiązek spoczywa na właścicielach działki o numerze ewidencyjnym 255. Wynikają one z § 12, § 36, § 75 i § 79 powoływanego rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz. U. Nr 17, poz. 62 /. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania M. Ma. – K., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu podzielił ustalenia i ocenę prawną organu pierwszej instancji. M. M. – K. wystąpiła na drogę sądową ze skargą na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zarzuciła organowi nadzoru budowlanego, że pominął okoliczność samowolnego, istotnego odstąpienia przez inwestora od warunków pozwolenia na budowę w zakresie usytuowania i rozmiarów budynku gospodarczego na działce 255. Organ nie zawarł w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia o nałożeniu na współwłaścicieli działki numer 255 obowiązku wykonania robót budowlanych dla doprowadzenia budynku inwentarsko – gospodarczego do stanu zgodnego z warunkami technicznymi. Ponownie wymieniała konieczność zamurowania otworów okiennych w ścianie tego budynku od strony jej działki, urządzenia zbiornika na wydaliny pochodzenia zwierzęcego i wykonania urządzeń dla odprowadzenia wód opadowych na działkę 255. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga M. M. – K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest niedopuszczalna. Zarzuca organowi nadzoru budowlanego brak rozstrzygnięcia o żądaniu nałożenia na współwłaścicieli działki numer 255 obowiązku zamurowania otworów okiennych w ścianie budynku inwentarsko – gospodarczego od strony działki skarżącej, urządzenia zbiornika na wydaliny pochodzenia zwierzęcego oraz wykonania urządzeń dla odprowadzenia wód opadowych w granicach działki 255. W postępowaniu administracyjnym konsekwentnie domagała się orzeczenia o obowiązku wykonania tych robót przez właścicieli działki numer 255. Tej treści żądanie zawarła już w piśmie wszczynającym postępowanie administracyjne. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ decyzja administracyjna stanowi przedmiot skargi do sądu administracyjnego. Przepis art. 107 § 1 k.p.a. wymienia elementy konieczne dla stwierdzenia, że akt administracyjny jest decyzją. Każda decyzja musi zawierać rozstrzygnięcie zgłoszonego przez stronę żądania. Treść rozstrzygnięcia stanowi osnowę decyzji administracyjnej. Brak rozstrzygnięcia o żądaniu strony uzasadnia stwierdzenie, że w tym zakresie nie została wydana decyzja administracyjna i nie istnieje w obrocie prawnym przedmiot zaskarżenia do sądu administracyjnego. W sprawie niniejszej osnowa zaskarżonej decyzji nie zawiera rozstrzygnięcia /pozytywnego czy negatywnego/ o żądaniach M. M. – K. nałożenia na współwłaścicieli działki numer 255 obowiązku zamurowania otworów okiennych w ścianie budynku inwentarsko – gospodarczego od strony jej działki, urządzenia zbiornika na wydaliny pochodzenia zwierzęcego czy wykonania odprowadzenia wód opadowych, zabezpieczającego przed zalewaniem nieruchomości sąsiednie. Zatem przedmiotem skargi są żądania, których organ nie rozstrzygnął decyzją administracyjną. W zaistniałej sytuacji, skoro co do spornych żądań nie została wydana decyzja administracyjna, to nie ma przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga pozbawiona przedmiotu jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym miejscu należy wyraźnie stwierdzić, że w dalszym toku postępowania administracyjnego organy administracji mają obowiązek powzięcia administracyjnego rozstrzygnięcia o pominiętych dotąd żądaniach M. M. – K., zgodnie ze swą właściwością i we właściwej formie. Ta część uzasadnienia wskazanej w skardze decyzji, która odnosi się do żądań nierozstrzygniętych w jej osnowie nie ma charakteru wiążącego dla dalszego postępowania administracyjnego. Uzasadnienie wykraczające poza zakres osnowy decyzji administracyjnej w żadnym razie nie rodzi skutków sprawy już ostatecznie rozstrzygniętej. Organy administracji są zobowiązane dokonać oceny faktycznej i prawnej okoliczności sprawy oraz wydania rozstrzygnięcia w zakresie żądań dotychczas pominiętych. Natomiast niniejsze rozstrzygnięcie sądowe w żaden sposób nie przesądza treści przyszłych rozstrzygnięć administracyjnych, które będą podlegały ocenie instancyjnej a dalej kontroli sądowej w zakresie zgodności z prawem. Z tych względów na mocy art. 58 § 1 pkt 6 powoływanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Wpis od skargi uiszczony przez skarżącą w świetle przesłanek z art. 232 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie podlega zwrotowi. Wobec odrzucenia skargi nie ma też podstaw do zwrotu tych kosztów postępowania od organu. Przepis art. 200 powołanej wyżej ustawy nie znajduje zastosowania.