II SA/Lu 398/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Joanna Stadnik, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2008 r. sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania i zażalenia w sprawie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę Wojewoda postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2008 r., znak: [...]-39[...], wydanym na podstawie art. 134 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania B. M. od decyzji Starosty .z dnia 15 lutego 2008 r., znak: [...]-13, wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia wymiany kominów, pokrycia dachowego oraz trzech okien w lukarnach w budynku położonym w K. S. Nr [...], gmina T. oraz po rozpoznaniu zażalenia B. M. na postanowienie Starosty z dnia 21 stycznia 2008 r., znak: [...], nakładające obowiązek uzupełnienia określonych dokumentów w terminie do 4 lutego 2008 r. – stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania i zażalenia. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy podniósł, że zaskarżona decyzja doręczona została B. M. w dniu 3 marca 2008 r. (zwrotne poświadczenie odbioru). Odwołanie B. M. od tej decyzji zostało wniesione za pośrednictwem organu pierwszej instancji w dniu 18 marca 2008 r. (data stempla pocztowego), tj. jeden dzień po terminie. Nie zachowanie terminu do wniesienia odwołania skutkuje równocześnie stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, wniesionego wraz z odwołaniem od decyzji na zasadzie art. 142 k.p.a., na postanowienie Starosty z dnia 21 stycznia 2008 r. nakładające na B. M. obowiązek uzupełnienia dokumentów. B. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Wojewody skargę nie zawierającą daty nazwaną odwołaniem, którą opatrzono prezentatą datowaną na dzień 7 maja 2008 r. W skardze tej domagał się uchylenia następujących rozstrzygnięć organów administracyjnych: 1) postanowienia Wojewody z dnia 22 kwietnia 2008 r., znak. [...]-39[...]; 2) postanowienia Wojewody z dnia 22 kwietnia 2008 r., znak: [...]-40[...]; 3) decyzji Starosty z dnia 15 lutego 2008 r., znak: [...]-13; 4) decyzji Starosty z dnia 15 lutego 2008 r., znak: [...]-17, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi skarżący zawarł szeroką polemikę z treścią i argumentacją zaskarżonych decyzji Starosty, a w żaden sposób nie odniósł się do argumentacji zaskarżonych postanowień stwierdzających uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej jest postanowienie Wojewody z dnia 22 kwietnia 2008 r., znak: [...]-39[...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia 15 lutego 2008 r., znak: [...]-13, wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia wymiany kominów, pokrycia dachowego oraz trzech okien w lukarnach w budynku położonym w K. S., gm. T. oraz zażalenia wniesionego na podstawie art. 142 k.p.a. na postanowienie Starosty z dnia 21 stycznia 2008 r., znak: [...], nakładające na B. M. obowiązek przedłożenia określonych dokumentów. Pozostałe, zaskarżone jedną skargą B. M. rozstrzygnięcia organów administracji, wyłączone zostały zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału do odrębnego postępowania. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest przepis art. 134 k.p.a. Stanowi on, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Warunkiem skuteczności czynności procesowej, jaką jest wniesienie odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Dlatego organ odwoławczy zobowiązany jest w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która korzysta z wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości (por. B .Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2000, s. 526). W rozpatrywanej sprawie decyzja Starosty z dnia 15 lutego 2008 r. znak: [...]-13 została doręczona skarżącemu B. M. w dniu 3 marca 2008 r., co skarżący przyznaje również w treści swojej skargi. Zawiera organ w swej treści pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Odwołanie od tej decyzji wraz z zażaleniem na postanowienie Starosty z dnia 21 stycznia 2008 r., znak: [...], skarżonym w trybie art. 142 k.p.a., skarżący wniósł drogą pocztową w dniu 18 marca 2008 r. (data stempla pocztowego), a zatem jeden dzień po terminie określonym w art. 19 § 2 k.p.a. Należy przy tym mieć na względzie, że skarżący nie zwracał się z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W powyższych okolicznościach organ odwoławczy obowiązany był do wydania postanowienia orzekającego o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania na podstawie powołanego przepisu art. 134 kpa. Zgłoszone przez skarżącego na rozprawie żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia ze względu na nieprawidłowe określenie w tymże postanowieniu miejsca położenia obiektu budowlanego, w którym miałyby być prowadzone roboty budowlane, należy uznać za prawnie nieuzasadnione. Błędny zapis w zaskarżonym postanowieniu, że budynek mieszkalny położony jest w K. S. Nr [...], gm. T., w sytuacji, gdy znajduje się on w miejscowości S. K., gm. T., nie stwarza trudności w należytej identyfikacji rzeczywistego położenia obiektu. W gminie T., a nawet w powiecie nie ma bowiem innych miejscowości o nazwach S. K. oraz K. S. Błędne określenie w zaskarżonym postanowieniu dwuczłonowej nazwy miejscowości poprzez przestawienie kolejności członów tej nazwy powinno być sprostowane jako oczywista omyłka w trybie art. 113 § 1 k.p.a., a w żadnym razie nie stanowi prawnej podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu administracyjnego. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 153 ze zm.) skargę oddalił.