II SA/Lu 400/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. W. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek. G. W. wniósł skargę na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r., znak: [...] w części utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji wymierzającą skarżącemu karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za naruszenie przepisów ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Skarżący wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, podnosząc, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu, że wyegzekwowanie kary spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż może doprowadzić go do niewypłacalności. Skarżący podniósł, że urodziło mu się dziecko i ponosi w związku z tym szereg wydatków. Ponadto wskazał, że musi ponosić stałe wydatki na zapewnienie hodowanym przez siebie zwierzętom paszy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie jest zasadny. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania aktu organu administracyjnego zapewnia stronie ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku nie może być lakoniczne, ogólnikowe, ale powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania aktu wydanego w granicach sprawy jest zasadne. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 364 i n. wraz z powołanym orzecznictwem). Skarżący nie wykazał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Po pierwsze, nie budzi wątpliwości, że w przypadku egzekucji należności pieniężnych – co do zasady – nie może dojść do szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanej sumy pieniężnej. Skarżący nie wskazał zaś żadnych nadzwyczajnych okoliczności, które świadczyłyby, że w jego przypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, o której mowa w tym przepisie. Oczywiste jest zarazem, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie może prowadzić – wbrew twierdzeniom strony – do "nieodwracalnych skutków w majątku skarżącego", skoro możliwy jest zwrot świadczenia pieniężnego uzyskanego od skarżącego w ramach postępowania egzekucyjnego. Skarżący, poza ogólnym stwierdzeniem, że wyegzekwowanie kary spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż może doprowadzić do niewypłacalności, w żaden sposób nie wykazał ryzyka wystąpienia ewentualnych niekorzystnych następstw wykonania decyzji, tj. że zapłata kary pieniężnej będzie wiązała się dla niego z rzeczywistym zagrożeniem utratą płynności finansowej, czy wręcz bankructwem. Na potwierdzenie kondycji finansowej nie przedłożył żadnych dokumentów poświadczających wysokość osiąganych dochodów (deklarowanych strat), czy w inny sposób świadczących o aktualnej rentowności prowadzonej działalności. Nie wyjaśnił również, czy i jaki majątek posiada oraz z jakich źródeł pokrywa koszty bieżącej działalności. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia, ani innych aktów wydanych w toku postępowania przed organami administracji. Niedopuszczalne jest zatem wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o prawnej wadliwości zaskarżonego aktu. Ubocznie wskazać trzeba, że rozstrzygnięcie niniejszym postanowieniem o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie wyłącza możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej na dalszym etapie postępowania sądowego. Przepis art. 152 § 1 p.p.s.a. stanowi bowiem, że w razie uwzględnienia skargi zaskarżony akt nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Z tych względów, wobec niespełnienia warunków z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.