II SA/Lu 402/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt II SA/Lu 952/05 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 23 kwietnia 2007 r. M. K. złożyła skargę o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Lu 952/05. Jak wskazuje skarżąca sprawa była rozpoznawana na rozprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie dnia 20 września 2006 r. w której nie uczestniczyła z powodu spóźnienia i na której to rozprawie zapadł wyrok, z którym skarżąca się nie zgadza. W związku z tym składa skargę o wznowienie postępowania. Skarżąca nie podała ustawowych podstaw na jakich opiera swą skargę o wznowienie postępowania, przytaczając jedynie twierdzenia, iż nie zgadza się na takie rozstrzygnięcie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując przedmiotową skargę, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2006 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) – dalej "ppsa", w przypadkach wskazanych w w/w ustawie można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie natomiast z art. 168 § 1 ppsa orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. A zatem o dopuszczalności wznowienia postępowania decydują następujące warunki: 1. musi istnieć orzeczenie sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie postępowania; 2. orzeczenie to musi być prawomocne; 3. orzeczenie musi kończyć postępowanie w sprawie. Jedynie w wypadku łącznego wystąpienia wszystkich warunków można mówić o dopuszczalności skargi, pozostawiając dalszemu badaniu ustawowe podstawy wznowienia. Sąd działając z urzędu ustalił, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej oddalił skargę. Rozpatrując dopuszczalność skargi sąd stwierdza, że nie został spełniony warunek prawomocności orzeczenia co skutkuje niedopuszczalnością skargi o wznowienie postępowania, a w konsekwencji odrzuceniem skargi. Jak wskazano na wstępie orzeczenie staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Wydany w sprawie wyrok w chwili złożenia skargi o wznowienie nie był prawomocny. Z tych tez względów i na podstawie art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w postanowieniu.