II SA/Lu 402/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 22 kwietnia 2025 r. znak: ZOA-VII.7721.26.2024 w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II. zwrócić B. S. kwotę 500 (pięćset) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. B. S. (dalej jako "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 22 kwietnia 2025 r. znak: [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych przy wiacie gospodarczej o wymiarach 4,74 x 6,22 m, zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w miejscowości L. [...]. Powyższa skarga została złożona w formie dokumentu papierowego, przez operatora pocztowego. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 lipca 2025 r. skarżący została wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie 2 odpisów skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 21 lipca 2025 r. (potwierdzenie odbioru – k. 68 akt sądowych). W odpowiedzi na wezwanie skarżący w dniu 21 lipca 2025 r. przesłał do Sądu, za pośrednictwem ePUAP, skargę w formie dokumentu elektronicznego, w dwóch egzemplarzach (tj. jako 2 pliki elektroniczne), nieopatrzonych kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, ani też podpisem osobistym (k. 45-60 akt sądowych), a także (w odrębnej korespondencji z tego samego dnia) 2 pliki elektroniczne stanowiące skany skargi własnoręcznie podpisanej przez skarżącego (k. 63-66 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przepis art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") nakłada na stronę obowiązek dołączenia do każdego pisma (a więc także do skargi - art. 57 § 1 p.p.s.a.), jego odpisów i odpisów załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (§ 2). Zaznaczyć wypada, że powyższy obowiązek nie dotyczy wyłącznie pism składanych w formie dokumentu elektronicznego. Zgodnie bowiem z art. 47 § 3 p.p.s.a., w przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się. W celu doręczania dokumentów stronom, które nie stosują środków komunikacji elektronicznej do odbioru pism, sąd sporządza kopie dokumentów elektronicznych w postaci uwierzytelnionych wydruków, z zachowaniem wymogów określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Przy czym pismo wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (art. 46 § 2a p.p.s.a.). Zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 (ONSAiWSA 2014/3/39), niedołączenie przez stronę skarżącą, zgodnie z 47 § 1 p.p.s.a., wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę w formie dokumentu papierowego, a zatem - zgodnie z 47 § 1 p.p.s.a. – na skarżącym ciążył obowiązek dołączenia do skargi jej odpisów, które z uwagi liczbę uczestników postępowania należało złożyć w ilości 2 egzemplarzy. Z akt sprawy wynika, że powyższy wymóg nie został przez skarżącego spełniony. W związku z powyższym konieczne było wezwanie skarżącego do uzupełniania braku formalnego skargi poprzez złożenie odpowiedniej ilości jej odpisów - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wskazano na wstępie, wezwanie takie doręczono skarżącemu w dniu 21 lipca 2025 r. Tym samym termin do wykonania nałożonego obowiązku upływał skarżącemu w dniu 28 lipca 2025 r. Wprawdzie skarżący w zakreślonym terminie odpowiedział na wezwanie, jednak czynność podjęta przez skarżącego w tym zakresie nie doprowadziła do skutecznego usunięcia braku formalnego skargi. Skarżący, wykonując wezwanie, nie złożył bowiem wymaganych odpisów skargi, a jedynie przesłał na adres skrzynki podawczej Sądu (skrzynki ePUAP) skargę w formie dokumentu elektronicznego, w kilku egzemplarzach. Powyższa czynność nie czyni zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 47 § 1 p.p.s.a., albowiem skarga nadesłana w formie dokumentu elektronicznego nie może być uznana za odpis skargi w rozumieniu ww. przepisu (tym bardziej, że nadesłane przez skarżącego pliki elektroniczne nie zostały opatrzone stosownym podpisem elektronicznym – zgodnie z art. 46 § 2a p.p.s.a.). Ponadto celem obowiązku określonego w ww. unormowaniu jest umożliwienie Sądowi doręczenia odpisów skargi pozostałym stronom. Czynność podjęta przez skarżącego takiej możliwości nie zapewniła. Podkreślić trzeba, że wraz z wezwaniem do złożenia odpisów skargi skarżącemu doręczono pouczenie o treści art. 47 p.p.s.a. (k. 34 akt sądowych). Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, iż skarżący mógł wnieść skargę w formie dokumentu elektronicznego (art. 54 § 1a p.p.s.a.) i wówczas byłby zwolniony w obowiązku złożenia odpisów skargi (w takiej sytuacji na skarżącym ciążyłby obowiązek uiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydruki skargi sporządzone przez Sąd w celu doręczenia pozostałym stronom - art. 235a w zw. z art. 47 § 3 p.p.s.a.). Należy bowiem zauważyć, że dobrowolnie wybrana przez stronę forma wniesienia skargi determinuje wymogi, jakim powinna ona odpowiadać oraz ocenę jej dopuszczalności. Skoro ustawodawca przewidział odrębne wymogi formalne dla skarg wnoszonych drogą elektroniczną, zaś odrębne dla skarg składanych w formie papierowej, to należy przyjąć – mając na uwadze racjonalność ustawodawcy – że nie zrobił tego rozróżnienia bezcelowo. Zatem w sytuacji, gdy skarżący dobrowolnie zdecydował się na złożenie skargi w formie dokumentu papierowego, zobowiązany był do zachowania adekwatnych do tej formy wymogów, w tym wymogu określonego w art. 47 § 1 p.p.s.a. i z obowiązku tego nie może zwolnić skarżącego ponowne przesłanie już zarejestrowanej skargi - tym razem w formie dokumentu elektronicznego. Z tych względów nie można uznać, że skarżący skutecznie usunął w niniejszej sprawie brak formalny skargi poprzez złożenie odpowiedniej ilości jej odpisów. W konsekwencji stwierdzić należy, że termin do wykonania powyższego obowiązku upłynął z dniem 28 lipca 2025 r. bezskutecznie. Okoliczność ta uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, czyniąc koniecznym jego odrzucenie, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W związku z odrzuceniem skargi należało jednocześnie – stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – zwrócić skarżącemu uiszczony wpis sądowy w kwocie 500 zł. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.