II SA/Lu 403/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie o przyznanie usług opiekuńczych I. oddala skargę; II. przyznaje adwokat A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. W dniu [...] listopada 2011 r. Z. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. na bezczynność Wójta Gminy N. polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] lipca 2011 r. dotyczącego przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych. Wyrokiem z dnia 4 października 2012 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Lu 65/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uznając skargę za zasadną, zobowiązał Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N., działającego z upoważnienia Wójta Gminy N., do rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku w terminie 30 dni od daty doręczenia akt administracyjnych sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku. W uzasadnieniu wyroku sąd wyjaśnił, że nie zasługuje na uwzględnienie podnoszona w sprawie argumentacja Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N., zgodnie z którą organ ten nie pozostaje w bezczynności polegającej na nierozpoznaniu w terminie wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2011 r., bowiem w chwili złożenia tego wniosku, skarżący był objęty specjalistycznymi usługami opiekuńczymi, przyznanymi na mocy decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. Sąd podkreślił, iż złożenie przez skarżącego wniosku w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych obligowało organ do wszczęcia postępowania w tej sprawie, niezależnie od tego, czy w tym czasie był on już objęty przedmiotową formą wsparcia. Przedstawione powyżej stanowisko organu mogłoby natomiast uzasadniać umorzenie postępowania, pod warunkiem, że nie budziłoby wątpliwości, iż żądanie skarżącego dotyczy wydania kolejnej decyzji przyznającej mu specjalistyczne usługi opiekuńcze. Postępowanie w tym przedmiocie należałoby bowiem wówczas uznać za bezprzedmiotowe. Po zwrocie akt administracyjnych wraz z prawomocnym orzeczeniem sądu organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...] odmówił Z. W. przyznania pomocy w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], wydaną na skutek odwołania Z. W., powyższa decyzja została uchylona, a postępowanie organu pierwszej instancji umorzone. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że wniosek Z. W. z dnia [...] lipca 2011 r. obejmował w istocie żądanie zmiany decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy N. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr OPS [...], przyznającej Z. W. specjalistyczne usługi opiekuńcze. Kolegium wyjaśniło, że wniosek ten został przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięty decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...], w której organ ten odmówił zmiany decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2011 r. Organ podkreślił, że wydanie merytorycznej decyzji w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych było niedopuszczalne również z uwagi na to, że skarżącemu przyznano to świadczenie na cały 2011 rok. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, prowadzenie kolejnego postępowania w tym samym przedmiocie przez organ pierwszej instancji było niezasadne, co daje podstawę do jego umorzenia jako bezprzedmiotowego. W skardze na decyzję kolegium z dnia [...] marca 2013 r. Z. W. zarzucił kolegium brak profesjonalizmu i podniósł, że w sprawie wniosku z dnia [...] lipca 2011 r. nie podjęto dotąd rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę kolegium wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej, podnosząc, że żądanie zawarte we wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2011 r. zostało rozpoznane decyzją z dnia [...] września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kontrolą sądu w niniejszej sprawie została objęta decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], uchylająca decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...] odmawiającą Z. W. przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych i umarzająca postępowanie przed organem pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe. W myśl art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję i umarza postępowanie przed organem pierwszej instancji w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., jeżeli postępowanie to było bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. przed wydaniem zaskarżonej decyzji, czyli istniały podstawy jego umorzenia przez organ pierwszej instancji. Dzieje się tak m. in. wówczas, gdy postępowanie dotyczy sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już decyzją ostateczną (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do art. 138 k.p.a., Lex 2013, nr 157136). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Wniosek Z. W. z dnia [...] lipca 2011 r., skierowany do Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N., zawierał żądanie zmiany decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2011 r. Wniosek ten został rozstrzygnięty decyzją Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. wydaną z upoważnienia Wójta Gminy N. w dniu [...] września 2011 r., nr [...], którą odmówiono Z. W. zmiany decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. Decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 maja 2012 r., II SA/Lu 41/12). Zatem w dacie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej objętej kontrolą w niniejszej sprawie, tj. w dniu [...] stycznia 2013 r., istniała już w obrocie prawnym ostateczna decyzja tego organu z dnia [...] września 2011 r. rozstrzygająca w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2011 r. Tym samym, decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2013 r. dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). W związku z tym, że organ drugiej instancji nie dysponuje środkiem prawnym w postaci stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji (art. 138 k.p.a.), to w sytuacji wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. zobligowany jest uchylić decyzję pierwszoinstancyjną jako dotyczącą sprawy rozstrzygniętej uprzednio ostateczną decyzją administracyjną i umorzyć postępowanie pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe, co też w niniejszej sprawie kolegium uczyniło. Z tych względów sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu wydane zostało na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 19 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł, jak w sentencji.