II SA/Lu 406/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia [...] r. Znak: [...] w przedmiocie zażalenia na bezczynność w sprawie opłaty z tytułu użytkowania wieczystego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej K. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Pismem z dnia [...] 2012 r. K. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Znak: [...] uznające za nieuzasadnione zażalenie wniesione przez K. J. na bezczynność Burmistrza Miasta polegającą na odmowie wykonania orzeczenia Kolegium z dnia [...] r. znak: [...] zapadłego w sprawie stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego działki stanowiącej własność gminy K. położonej przy ul. R. w K. oraz obniżenia o 50% wysokości tejże opłaty rocznej z tytułu wpisu nieruchomości do rejestru zabytków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wyjaśniając, że na postanowienie Kolegium z dnia [...] r. nie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli został sprecyzowany m.in. w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione, oraz na bezczynność organów administracji w określonym zakresie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 – 5 tego przepisu jej wniesienie jest niedopuszczalne. Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie jest postanowienie wydane w trybie określonym w art. 37 § 1 i 2 k.p.a. Jak wynika z art. 37 § 1 k.p.a. – na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli niema takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei § 2 tego artykułu stanowi, że organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z utrwalonych poglądów doktryny i judykatury stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 2 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Co za tym idzie nie jest to postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. orzeczenia NSA: z dnia 13 marca 2001 r. - sygn. akt I SAB 246/00, z dnia 12 kwietnia 2001 r. - sygn. akt IV SA 1866/00 i z dnia 24 maja 2001 r. - sygn. akt IV SA 572/99). W rezultacie stwierdzić należy, że skarga wniesiona do sądu administracyjnego na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. podlega odrzuceniu. (por. postanowienia WSA: z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt SA/Po 236/13, z dnia 15 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 69/10 i z dnia 29 października 2012 r.). W związku z powyższym Sąd postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i zwrócić skarżącej na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.