II SA/Lu 409/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wojtas po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz P. P. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA/Lu [...] Uzasadnienie Pismem z dnia 23 kwietnia 2019r. P. P. zgłosił Staroście [...] zamiar budowy na działce nr [...] położonej w miejscowości P. dwóch budynków gospodarczych wolnostojących o powierzchni zabudowy 34,8 m2 każdy. W zgłoszeniu określono materiały z których będą wykonane przedmiotowe budynki oraz złożono szkice przedstawiające rzuty z góry i rzuty ścian frontowych zgłaszanych budynków. Do zgłoszenia dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, kopię mapy zasadniczej oraz rysunek obrazujący lokalizację na działce zgłaszanych budynków gospodarczych. Postanowieniem z dnia 15 maja 2019r. na podstawie art. 30 ust.5c ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane Starosta zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie 21 dni od dnia doręczenia postanowienia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, a w razie konieczności dostosowania przedłożonych szkiców i rysunków przedmiotowych budynków do ustaleń zawartych w powyższej decyzji zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego oraz dostosowania funkcji pomieszczeń zgłaszanych budynków określoną na szkicach jako "Rzut z góry - budynek I" oraz "Rzut z góry - budynek II" z funkcją/przeznaczeniem budynków określoną w zgłoszeniu, mając na uwadze legalną definicję budynku gospodarczego zawartą w § 3 pkt. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.), zgodnie z którym przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Na przedłożonych do zgłoszenia szkicach określono funkcje pomieszczeń zgłaszanych budynków jako "kurnik" i "magazyn". W piśmie z dnia 16 maja 2019 r. inwestor zakwestionował nałożone obowiązki, jednocześnie jednak dołączył szkice/rysunki, w których doprecyzowano funkcje pomieszczeń zgłaszanych budynków. Ponieważ w wyznaczonym terminie, który upływał 6 czerwca 2019r., nie przedstawił żądanych dokumentów, Starosta decyzją z dnia 7 czerwca 2019r. zgłosił sprzeciw do złożonego zgłoszenia. Organ wyjaśnił, że celem postępowania w sprawie zgłoszenia jest ustalenie, czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymaganiom prawa i mogą być realizowane, czy też należy nie dopuścić do realizacji danej inwestycji. Dlatego też składane przez inwestora dokumenty powinny zawierać dane o planowanych robotach w zakresie umożliwiającym ich skonfrontowanie z przepisami technicznymi i dokonanie oceny, czy zamierzenie jest zgodne z prawem i czy też nie zachodzą przesłanki negatywne określone w przepisie art. 30 ust. 6 i 7 Prawa budowlanego. Z tego tez powodu nałożono obowiązek złożenia stosownych dokumentów. Mimo to nadal nie przedstawiono decyzji o warunkach zabudowy oraz szkiców/rysunków dostosowanych do wymogów określonych w przedmiotowej decyzji. Zdaniem organu wymóg przedłożenia takiej decyzji wynika z zapisów art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2018r. poz. 1945), według którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis ust. 1 stosuje się zatem również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Jako dowód zmiany zagospodarowania rozpatrywanego terenu przyjęto fakt budowy nowych budynków gospodarczych na działce (w nowej lokalizacji) oraz kwalifikację zawartą w zgłoszeniu na podstawie art. 29 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego. Ponadto z załączonych do przedmiotowego zgłoszenia rysunków wynika, że zgłaszane zamierzenie inwestycyjne polegałoby na realizacji jednego z budynków o funkcji łączonej "kurnik - magazyn". Doprecyzowania zawarte w uzupełnieniu zgłoszenia wskazują, że część "magazynowa" budynku faktycznie pełniła będzie funkcję pomieszczenia gospodarczego, natomiast część przeznaczona na "kurnik" to w konsekwencji pomieszczenie o funkcji inwentarskiej, a to z kolei zdaniem organu wykracza poza funkcję gospodarczą budynku w ujęciu całościowym. Powyższe przesłanki pozwalają zdaniem organu stwierdzić, że zakres prac wykracza poza dyspozycję przepisu art. 29 ustawy Prawo budowlane, a na wnioskowane zamierzenie budowlane należy uzyskać pozwolenie na budowę, w trybie art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W tej zaś sytuacji zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt. 1 tej ustawy należało wnieść sprzeciw. Po rozpoznaniu odwołania inwestora Wojewoda decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Wskazał, że stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zgłoszenia wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2. przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500m2 powierzchni działki. Wniosek inwestora dotyczył zamiaru budowy dwóch budynków gospodarczych o wymiarach 5,80 x 6,00 m każdy (o powierzchni 34,8 m2), wysokości do kalenicy ok. 6,0 m, dwuspadowym dachu pokrytym blachą trapezową, otworach okiennych i drzwiowych zwróconych na działkę inwestora. Odległość budynków od granicy sąsiedniej działki niebędącej własnością inwestora wynosi 4 m. Inwestowana działka o powierzchni 3000 m2 jest zabudowana trzema budynkami gospodarczymi i budynkiem mieszkalnym. Do zgłoszenia inwestor załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikającym z własności, mapę sytuacyjną terenu dla działki nr [...], na której wskazał położenie projektowanych budynków oraz rzuty i przekroje budynków. Również w ocenie organu odwoławczego z powodu braku planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. wszystkie zamierzenia inwestycyjne zmieniające zagospodarowanie terenu powinny mieć ustalone, w drodze decyzji, warunki zabudowy, co wynika z powołanego już art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasadne było zatem zobowiązanie inwestora do jej przedłożenia, a wobec niewypełnienia tego obowiązku, działając zgodnie z przepisem art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, wniesienie sprzeciwu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. P. zarzucił decyzji Wojewody błędną interpretację art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że do odczytania pojęcia "budynku gospodarczego" użytego przez ustawodawcę należy się posłużyć definicją tego budynku zawartą w akcie podustawowym tj. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz błędną interpretację art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, że zamierzenie budowlane niewymagające pozwolenia na budowę wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący zwrócił uwagę, że wprawdzie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje na konieczność uzyskania dla zmiany zagospodarowania terenu decyzji o warunkach zabudowy, z zastrzeżeniem jednak odpowiedniego stosowania art. 50 ust. 2 tej ustawy, zgodnie z którym nie wymagają decyzji lokalizacyjnej rob budowlane niewymagające pozwolenia na budowę. Odpowiednie stosowanie normy art. 50 ust. 2 do przepisu art. 59 ust. 1 oznaczać może tylko to, że roboty niewymagające pozwolenia na budowę nie wymagają wydania decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto pominięto zmiany dokonane w tej ustawie poprzez dodanie w jej art. 59 ust. 2a. Przepis ten wskazuje, że spośród inwestycji niewymagających pozwolenia na budowę decyzji o warunkach zabudowy wymaga jedynie inwestycja polegająca na budowie, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a i 2b prawa budowlanego (tj. wolnostojących budynków mieszkalnych i wolnostojących budynków rekreacji indywidualnej) - a contrario - skoro te inwestycje literalnie wymagają decyzji o warunkach zabudowy, to pozostałe inwestycje niewymagające pozwolenia na budowę, na zasadzie art. 50 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2, decyzji tej nie wymagają. Powołując się na orzecznictwo ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2015 r. II OSK 1620/13 ). Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej: parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Budowa wskazanych obiektów gospodarczych wymaga jednak zgłoszenia właściwemu organowi, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się natomiast do zastosowanej przez organ definicji budynku gospodarczego skarżący przekonywał, że działanie takie przeczy podstawowym regułom wykładni i "Zasadom techniki prawodawczej" zgodnie z którymi definicje pojęć użytych w akcie prawnym, mają zastosowanie jedynie dla odczytania ich znaczenia w akcie, na potrzeby którego zostały określone oraz hierarchii aktów prawnych określonej w art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. Akt wykonawczy nie może służyć odczytaniu normy aktu ustawowego. Zwrócił uwagę, że z tego powodu również w orzecznictwie jako nieuprawnione uznano przyjęcie dla potrzeb wykładni art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego definicji "budynku gospodarczego", zawartej w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jego zdaniem dla prawidłowego odczytania znaczenia pojęcia "budynku gospodarczej użytego w art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowalnego, wobec braku ustawowej definicji, odwołać się należy w pierwszym rzędzie do reguł wykładni językowej i językowego znaczenia tego pojęcia. Pojęcie budynku zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 2 PB, więc nie wymaga omówienia, natomiast pojęcie "gospodarczy" zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego, wyd. PWN, oznacza: "odnoszący się do gospodarki jakiegoś kraju lub regionu i do podejmowanych w niej działań", "odnoszący się do gospodarstwa rolnego lub domowego", "dotyczący spraw porządkowych i administracyjnych". Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że posiadanie ptactwa domowego i czerpanie z niego pożytków, w szczególności na własny użytek, od wielu wieków stanowi nierozłączny element funkcjonowania gospodarstwa domowego i gospodarstwa rolnego na terenach wiejskich - niewątpliwie więc "odnosi się do gospodarstwa rolnego lub domowego". Także w orzecznictwie zaznacza się, że posiadanie przez budynek w jego części funkcji inwentarzowej nie powoduje, że nie mieści się on w pojęciu budynku gospodarczego użytym w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 prawa budowalnego (m.in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 13.04.2010 r., sygn. akt II SA/Bk 23/10). W ocenie skarżącego zgłoszony sprzeciw stanowi w istocie ograniczenie gwarantowanego w art. 64 i art. 21 ust.1 Konstytucji RP prawa własności. Odpowiadając na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Argumentacja skargi jest trafna i przekonująca, co zresztą potwierdza przytoczone w niej orzecznictwo sądowoadmnistracyjne. Stosownie do treści art. 29 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U z 2019r. poz. 1186 ) budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, nie wymaga pozwolenia na budowę. Z mocy art. 30 ust.1 pkt.1 ustawy wymaga natomiast zgłoszenia. Przedłożone w toku postępowania przez skarżącego wyjaśnienia i rysunki pozwoliły organowi odwoławczemu na jednoznaczną ocenę, że planowana powierzchnia zabudowy spornego obiektu nie przekroczy 35 m2, czego efektem było zastosowanie właśnie procedury zgłoszeniowej. Nie sposób jednak zgodzić się z poprawnością wniesionego sprzeciwu. Jako jego podstawę organ odwoławczy wskazał przepis art. 30 ust. 6 pkt.2 powołanej ustawy, według którego organ administracji architektoniczno - budowlanej ma obowiązek podjęcia decyzji o sprzeciwie, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy, modyfikując w ten sposób powołanie przez organ I instancji art. 30 ust.6 pkt.1 ustawy, zgodnie z którym wniesienie sprzeciwu dotyczy sytuacji, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W istocie rzeczy chodzi jednak o ocenę organów obu instancji, że budowa przedmiotowego obiektu wymagała uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, której przedłożenia, pomimo obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 15 maja 2019 r., skarżący odmówił. W okolicznościach sprawy skarżący trafnie jednak punktował, że żądanie przedłożenia tego rodzaju decyzji nie miało uzasadnionych podstaw. Wbrew opinii Wojewody odmiennego wniosku nie można wyprowadzić z treści art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z którym każda zmiana zagospodarowania terenu, nawet nie wymagająca pozwolenia na budowę (z wyjątkiem w tym przepisie podanym), wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Przedstawione zagadnienie było już przedmiotem rozważań również w orzecznictwie, co dokumentują również orzeczenia sądów administracyjnych powołane w skardze. Zwraca się uwagę, że stosownie do ust. 1 art. 59 zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Z art. 50 ust. 2 wynika natomiast, że nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane: 1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo 2) niewymagające pozwolenia na budowę. Roboty budowlane stosownie do art. 3 pkt. 7 ustawy prawo budowlane to budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z kolei przepis art. 59 ust.2 nakazuje stosować art. 59 ust. 1 także do takiej zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, za wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Zestawienie przywołanych wyżej przepisów art. 59 ust. 1 i art. 59 ust. 2 przy odpowiednim stosowaniu art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pozwala na wniosek, że wydania decyzji o warunkach zabudowy nie wymagają roboty budowlane: 1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo 2) niewymagające pozwolenia na budowę. Takie też stanowisko przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2016 r. ( II OSK 646/15 opub. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Przedstawioną interpretację przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym potwierdza art. 30 ust. 4b Prawa budowlanego dodany do ustawy Prawo budowlane przepisami ustawy z dnia 20 lutego 2015 r., Dz.U. z 2015 r. poz. 443 obowiązujący od 28 czerwca 2015 r.), który jedynie w stosunku do zgłoszenia budowy o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a (czyli do budowy wolno stojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolno stojących parterowych budynków stacji transformatorowych oraz sieci), przewiduje obowiązek dołączenia dokumentów o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1-4 (czyli m.in. wymienionej w pkt 3 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu). Wprowadzenie w Prawie budowlanym powyższych zapisów, przy założeniu, że i tak każda zmiana zagospodarowania terenu wiąże się z koniecznością uzyskania decyzji o warunkach zabudowy (również polegająca na wykonaniu robót podlegających tylko zgłoszeniu), byłoby oczywiście zbędne. Warto też wrócić uwagę na treść art. 59 ust.2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powołanego zresztą w skardze, stosownie do którego w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa obiektów budowlanych o jakich mowa w art. 29 ust.1 pkt.1a i 2b wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Także ten przepis potwierdza, że dla budowy o jakiej mowa w art. 29 ust.1 pkt. 2 nie jest wymagana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tej sytuacji należy podzielić zarzut skargi naruszenia przepisów prawa materialnego polegający na wadliwej wykładni art. 59 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Konsekwentnie naruszeniu uległ także przepis art. 30 ust. 6 pkt.2 prawa budowlanego przez wniesienie sprzeciwu ze względu na naruszenie przez planowaną budowę "innych przepisów" co miało wynikać z odmowy przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy. Nie można również zaakceptować stanowiska organu I instancji upatrującego podstaw do wniesienia sprzeciwu w 30 ust.6 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, a to z tego powodu, ze jeden z budynków w części jest przewidywany na hodowlę kur na własne potrzeby. Zdaniem organu oznacza to powstanie budynku inwentarskiego, a nie gospodarczego w rozumieniu § 3 pkt. 8 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422). Z treści decyzji organu odwoławczego w żadnym razie nie wynika, aby ten temat był przedmiotem jego rozważań, które skupiły się wyłącznie na zagadnieniu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. W efekcie organ jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał jedynie art. 30 ust. 6 pkt.2 prawa budowlanego. Także w tym zakresie skarżącemu nie można jednak odmówić racji. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że definicja budynku gospodarczego zawarta w powołanym przepisie rozporządzenia jest wiążąca jedynie podczas stosowania przepisów rozporządzenia. Bez odpowiedniego odesłania ustawowego nie może być jednak wiążąca w procesie wykładni norm ustawowych, w tym przypadku przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( tak w wyrokach NSA z dnia 19 kwietnia 2010 r. II OSK 691/09 i z dnia 15 listopada 2017 r. Ii OSK 371/17 opubl. w CBOSA ). Jak wskazywano, zgodnie z § 149 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 283) w akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenie określeń ustawowych; w szczególności w akcie wykonawczym nie formułuje się definicji, które ustalałyby znaczenia określeń zawartych w ustawie upoważniającej (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2010 r. II OSK 691/09 – publ. CBOSA). Upoważnienie ustawowe, zawarte w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, nie zawiera delegacji do określania w rozporządzeniu definicji ustawowych na jej potrzeby. Oznacza to, że definicje zawarte w tym rozporządzeniu zostały utworzone na potrzeby tego rozporządzenia ( zob. jednak wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2019r. II OSK 606/18 opubl. w CBOSA). Za wadliwe należy więc uznać zawężenie pojęcia "budynek gospodarczy" użytego w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane w oparciu o definicję zawartą w akcie podustawowym. Tym samym podejmując próbę jego zdefiniowania należy odwoływać się do znaczenia tego pojęcia w języku potocznym. Jak zauważył jednak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2018r. ( II OSK [...] opubl. w CBOSA ) definicja budynku gospodarczego przyjęta w § 8 pkt 3 powołanego rozporządzenia odpowiada rozumieniu pojęcia budynku gospodarczego funkcjonującego właśnie w języku potocznym. Nie oznacza to jednak, że przez budynek gospodarczy nie może być rozumiany także taki, w którym będzie prowadzona hodowla zwierząt na własny użytek, o ile spełnia on wymogi określone w art. 29 ust.1 pkt.2 prawa budowlanego, na co słusznie zwrócił uwagę skarżący. Tym bardziej, jeśli planowany budynek ma być realizowany w zabudowie zagrodowej. Nie ma podstaw do uznania, że w takim przypadku faktycznie jest to budynek inwentarski. Co więcej, przedstawione materiały graficzne do zgłoszenia jednoznacznie wskazują, że podział na część magazynową i kurnik zaplanowano jedynie w jednym z budynków. Tymczasem sprzeciw dotyczył całego zamierzenia, mimo, że co do drugiego z budynków nie wnoszono żadnych zastrzeżeń, co również oznacza naruszenie art. 30 ust. 6 pkt. 2 ustawy prawo budowlane. Z tych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2018r. poz. 1302) należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...]. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 wspomnianej ustawy. Obejmują one wpis od skargi w kwocie [...]zł.