II SA/Lu 409/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek Protokolant Sekretarz sądowy Marzena Okoń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2021 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanegoi udzielenia pozwolenia na budowę I. oddala skargę, II. przyznaje adwokatowi P. W. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r., znak [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania D. W., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą K. K. (dalej także jako: "inwestor") pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego oraz pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym (xero) na parterze oraz dwustanowiskowym garażem na kondygnacji -1 wraz z niezbędną infrastrukturą: instalacjami wewnętrznymi wod. - kan., c.o., gazową, wentylacji mechanicznej, elektryczną i teletechniczną i instalacjami zewnętrznymi: gazową, kanalizacji deszczowej (ze zbiornikiem na deszczówkę z pompą do podlewania zieleni), elektryczną oraz zagospodarowania na działce: ogrodzenie w formie muru oporowego, miejsce na kontenery na śmieci, rampa zjazdowa z ekokratą, chodnik, schody zewnętrzne na działce nr ew. 117 (obr. 29 ark. 5), położonej przy ul. [...] w L.. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...], Prezydent Miasta L. zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. K., pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego oraz pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym (xero lub drukarnia) na parterze oraz dwustanowiskowym garażem na kondygnacji -1 wraz z niezbędną infrastrukturą: instalacjami wewnętrznymi wod. - kan., c.o., gazową, wentylacji mechanicznej, elektryczną i teletechniczną i instalacjami zewnętrznymi: gazową, kanalizacji deszczowej (ze zbiornikiem na deszczówkę z pompą do podlewania zieleni), elektryczną oraz zagospodarowania na działce: ogrodzenie w formie muru oporowego, miejsce na kontenery na śmieci, rampa zjazdowa z ekokratą, chodnik, schody zewnętrzne na działce nr ew. 117 (obr. 29 ark. 5), położonej przy ul. [...] w L.. Od powyższej decyzji, pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r., odwołała się D. W.. Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. Przedmiotowa decyzja została zaskarżona do WSA w Lublinie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Lu 785/19 WSA w Lublinie uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] października 2019 r. oraz decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lipca 2019 r. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał m.in., iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ architektoniczno-budowlany zobowiązany jest do podjęcia czynności zmierzających do jednoznacznego określenia przeznaczenia spornego obiektu budowlanego; wyjaśnienia okoliczności czy ze względu na rodzaj działalności jaki ma być prowadzony w lokalu usługowym oraz jego oddziaływania, inwestycja może zostać uznana za usługi nieuciążliwe w rozumieniu przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie, czy przedmiotowa inwestycja jest w tym terenie dopuszczalna. Ponadto, sąd wskazał, iż należy wyważyć zarówno prawo zabudowy inwestora, jak i takie samo prawo do zabudowy skarżącej. W związku z powyższym Prezydent Miasta L. postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. zobowiązał K. K. do usunięcia braków i nieprawidłowości w dokumentacji budowlanej w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania w/w pisma. W dniu [...] grudnia 2020 r. Prezydent Miasta L. wydał decyzję nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą K. K., pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego oraz pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym (xero) na parterze oraz dwustanowiskowym garażem na kondygnacji -1 wraz z niezbędną infrastrukturą: instalacjami wewnętrznymi: wod. - kan., c.o., gazową, wentylacji mechanicznej, elektryczną i teletechniczną i instalacjami zewnętrznymi: gazową, kanalizacji deszczowej (ze zbiornikiem na deszczówkę z pompą do podlewania zieleni), elektryczną oraz zagospodarowania na działce: ogrodzenie w formie muru oporowego, miejsce na kontenery na śmieci, rampa zjazdowa z ekokratą, chodnik, schody zewnętrzne na działce nr ew. 117 (obr. 29 ark. 5), położonej przy ul. [...] w L.. W wyniku odwołania wniesionego przez D. W. w sprawie orzekał Wojewoda, który decyzją z dnia [...] marca 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego oraz pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym (xero) na parterze oraz dwustanowiskowym garażem na kondygnacji -1 wraz z niezbędną infrastrukturą. W pierwszej kolejności organ II instancji podkreślił, że art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący w związku z czym organy związane były wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Lu 785/19 WSA w Lublinie. Z uwagi na powyższe Prezydent Miasta L. postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. zobowiązał K. K. do usunięcia braków i nieprawidłowości w dokumentacji budowlanej. W dniu [...] listopada 2020 r. inwestor doprecyzował, iż planowana inwestycja dotyczy budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym (xero) na parterze oraz dwustanowiskowym garażem w miejscu domu i budynku gospodarczego przeznaczonego do rozbiórki w L. przy ul. [...] L oraz przedłożył m.in. aktualne zaświadczenia oraz oświadczenia projektantów, a także przedstawił realny zasięg oddziaływania przedmiotowej inwestycji na działki sąsiednie z jednoznacznym uzasadnieniem, że w wyniku realizacji inwestycji nie będą naruszone interesy osób trzecich. Ponadto, przedłożył koncepcję proponowanej zabudowy działek sąsiednich, na potwierdzenie, że projektowana inwestycja umożliwi skorzystanie z prawa zabudowy sąsiednich działek w takim samym zakresie jak na działce nr ew. [...], położonej przy ul. [...] L w L.. Wskazany przez inwestora zamiar zagospodarowania działki i lokalizacja budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym (xero), powoduje objęcie sąsiednich działek m.in. nr ew. [...] oraz [...], obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda wskazał przy tym, że iż w razie spełnienia wymagań określonych w ustawie Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast zgodnie z art. 4 tej ustawy, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W sprawie K. K. do wniosku o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym (xero) na parterze oraz dwustanowiskowym garażem na kondygnacji -1 wraz z niezbędną infrastrukturą oraz zagospodarowaniem na działce nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w L. przedłożył cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także wykonał obowiązki nałożone na niego postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., znak: [...] Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia do projektowania oraz legitymującą się na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwego samorządu zawodowego. W związku z powyższym stwierdzić trzeba, że organ I instancji prawidłowo uznał, że projekt budowlany spełnia wymogi przepisów budowlanych, co tym samym skutkowało zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z lokalem usługowym, tj. xero. Jak wyjaśnił organ odwoławczy kwestią mającą podstawowe znaczenie dla sprawy jest ustalenie zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego, a w szczególności: zgodności zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, a także zgodności rozwiązań architektoniczno- budowlanych przedstawionych w projekcie zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta L. (Uchwała Nr 1688/LV/2002 Rady Miejskiej w Lublinie z dnia 26 września 2002 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - część II - dalej mpzp.), przedmiotowa działka o nr ew. [...], została zlokalizowana w terenie zabudowy mieszkaniowej o symbolu M3 i terenach tras komunikacyjnych o symbolu KD z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod tereny dróg (ulic) publicznych i urządzeń z nimi związanych, wynikających z docelowych transportowych i innych funkcji drogi (§ 53, § 20, §2 ust. 4 pkt 6) oraz w strefach polityki przestrzennej. Zgodnie z § 26 mpzp. miasta L. wyznacza się tereny zabudowy mieszkaniowej M3 z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową o mieszanej strukturze oraz usług nieuciążliwych o intensywności zabudowy netto 0,6-1,0 liczonej w granicach bilansowanego terenu. Jak stwierdził organ wynikające z planu miejscowego warunki zostały spełnione, zaś analiza widokowa wykazała neutralność widokową projektowanego budynku z wyznaczonego punktu obserwacji dalekiego widoku. Organ zauważył, że ustalenia planu dla strefy miejskiej Y2, wskazują, iż zabudowa powinna mieć charakter miejski, tj. na terenach zabudowy jednorodzinnej obowiązuje ochrona funkcji mieszkaniowej z możliwością wprowadzania programów usługowych o charakterze nieuciążliwym. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 19 mpzp. miasta L., przez usługi nieuciążliwe należy rozumieć usługi spełniające wymogi sanitarne właściwe dla podstawowego przeznaczenia obiektu budowlanego i nie zaliczane do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Jak stwierdził organ przedmiotowa inwestycja dotyczy m.in. lokalu usługowego (xero), który nie znajduje się w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia [...] września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto, przedmiotowy projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany i uzgodniony pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych mgr inż. E. M.. Natomiast § 12 mpzp. miasta L., ustala obowiązek ograniczenia wszelkiej uciążliwości do granic własnej posesji. Nie chodzi bowiem o każdą uciążliwość jaką może powodować inwestycja, ale o taką, która wykracza poza granicę przedmiotowej nieruchomości. W opisie technicznym projektu zagospodarowania terenu, projektant wskazał, że xero to niewielki punkt usługowy, nie generujący ponadnormatywnego hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych, zanieczyszczeń powietrza, wody i gleby. W związku z powyższym, planowana inwestycja ogranicza wszelkie uciążliwości do granic własnej posesji. W kwestii związanych z zachowaniem przepisów techniczno-budowlanych Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 w/w rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy lub 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Jednakże § 12 ust. 4 pkt 1 warunków technicznych stanowi, że: "...W zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się: budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej...". Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, szerokość przedmiotowej działki wynosi 8,36 m. Dopuszczenie sytuowania takiego budynku bezpośrednio przy granicy, nie zwalnia jednak inwestora z zachowania innych wymagań określonych w przepisach techniczno-budowlanych, z uwagi na ochronę praw właściciela sąsiedniej działki budowlanej. Planowana inwestycja musi być bowiem zgodna z warunkami technicznymi, zawartymi m.in. w dziale VI "Bezpieczeństwo pożarowe". Przepis § 272 ust. 3 warunków technicznych stanowi, że: "...Budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5...", co tym samym umożliwia lokalizowanie projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej. Przepis § 235 ust. 1 i 2 warunków technicznych, definiuje warunki jakie powinny zostać spełnione przy budowie ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wznosić na własnym fundamencie lub na stropie, opartym na konstrukcji nośnej o klasie odporności ogniowej nie niższej od odporności ogniowej tej ściany oraz wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej El 60. Jak wynika z przedłożonego projektu budowlanego projektant zastosował rozwiązania umożliwiające usytuowanie budynku w granicy działki, tj. zaprojektował ścianę oddzielenia przeciwpożarowego RE 120 wyciągniętą ponad pokrycie dachowe. Odnosząc się do kwestii, iż skarżąca nie wyraża zgody na lokalizację budynku inwestora w granicy działki, organ wskazał, że "...wyrokiem z dnia 5 marca 2001 r., sygn. P 11/2000 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na "usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej", jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Konsekwencją powyższego wyroku opublikowanego w Dzienniku Ustaw z dnia 16 marca 2001 r. Nr. 17, poz. 207, eliminującego z porządku prawnego wymóg uzyskania zgody sąsiada na budowę obiektu przy granicy działki, stała się dopuszczalność sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu działki budowlanej zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. W ślad za decyzją organu I instancji, a także dokonując własnej analizy, Wojewoda stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu spełnia wymogi rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. w zakresie usytuowania budynku (§ 12) - jak wskazano powyżej, jak również miejsc parkingowych (§ 19, § 20, § 21), śmietnika, zapewnienia dojść i dostępu dla osób niepełnosprawnych (§ 16), nie odprowadzania wód opadowych na tereny sąsiednich działek (§ 28, § 29), zapewnienia naturalnego oświetlenia (§ 13) pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku projektowanym i w sąsiednich budynkach, zapewnienie czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych (§ 60) w budynku projektowanym i w sąsiednich budynkach mieszkalnych (analiza przesłaniania - str. 80 i 83a projektu budowlanego oraz analiza nasłonecznienia - str. 80 i 83). Projektant przedstawił również analizę pod kątem prawidłowego przebiegu ciągu kominów budynków sąsiadujących z działką inwestycyjną, która wykazała zgodność z § 142 pkt 1 w/w rozporządzenia (str. 83 b projektu budowlanego). Organ podkreślił, że w wyroku z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Lu 785/19, WSA w Lublinie zobowiązał organy architektoniczno-budowlane do wyważenia prawa zabudowy skarżącej w takim samym zakresie jak przysługuje inwestorowi. W odwołaniu skarżąca wskazała, że jeżeli chodzi o skorzystanie z zabudowy jej działki w takim zakresie jaki ma inwestor, to nie jest zainteresowana. Niemniej jednak należy zwrócić uwagę, że organy są związane treścią wyroku i w związku z powyższym inwestor przedstawił koncepcję zabudowy działek sąsiednich (str. 83e projektu budowlanego). Przedmiotowa koncepcja założyła analogiczne rozwiązania jakie są na działce o nr ew. [...] tj. wyburzenie istniejącej zabudowy na działkach nr [...] i [...] i zaprojektowanie nowej o podobnych parametrach, co skutkowało stwierdzeniem, że na działkach sąsiednich istnieje możliwość zlokalizowania budynków większych od projektowanego. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że w/w inwestycja nie ogranicza prawa do zabudowy działek sąsiednich. Jak zauważył Wojewoda w aktach sprawy znajduje się również ekspertyza techniczna stanu obiektu istniejącego, stwierdzająca jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniająca oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku (str. 224- 230 projektu budowlanego), z której wynika, że nowo powstały budynek na działce nr ew. [...], nie wpłynie negatywnie na budynek sąsiedni zlokalizowany na działce o nr ew. [...]. W odwołaniu skarżąca podniosła, iż w/w ekspertyza nie została jej przedstawiona oraz w jej ocenie została spełniona "tylko na papierze". W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że D. W. w trakcie prowadzonego postępowania miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy zgodnie z art. 10 Kpa, jednakże z przedmiotowego prawa nie skorzystała. Ponadto, organ odwoławczy, nie znalazł podstaw, aby uznać przedmiotowy dokument za niewiarygodny i nie posiadający mocy dowodowej. Należy zauważyć, że został on sporządzony przez uprawnionego projektanta. Skarżąca natomiast nie przedstawiła żadnych argumentów za przyjęciem innego stanowiska niż wyrażone w ekspertyzie. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej, że omawiana inwestycja będzie powodowała uciążliwości, organ zauważył, że w zasadzie każda inwestycja w zabudowie miejskiej powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem. Wojewoda podkreślił przy tym, że organ administracji wydając decyzję udzielającą pozwolenia na budowę, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Jednakże, jeżeli inwestor spełnia wymogi konieczne do udzielenia mu pozwolenia na budowę, to organy, stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, są zobowiązane do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż odmowa naruszałaby prawo inwestora do zabudowy swojej działki. Zatem w sytuacji spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to bowiem typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie dysponując "luzem decyzyjnym", obligowany jest do udzielenia pozwolenia na budowę, w razie spełnienia przesłanek ustawowych...". Konkludując, Wojewoda uznał działanie organu I instancji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego i nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona przez D. W. (dalej także jako: "skarżąca") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wniesioną skargę D. W. uzasadniała przede wszystkim tym, że budowa w granicy realnie negatywnie wpłynie na jej istniejący budynek mieszkalny, który jest domem z lat 30, drewniano-murowanym i w złym stanie techniczny. Skarżąca w skardze wskazywała zły stan techniczny jej budynku oraz konieczność jego remontu.. W jej ocenie ekspertyza techniczna nieruchomości położonej przy ul. [...] Ł wykonana przez uprawnionego projektanta jest niewystarczająca. W jej ocenie również postępowanie rozgraniczeniowe zostało przeprowadzone nieprawidłowo, ponieważ nie jest tożsame z istniejącym ogrodzeniem, które to ogrodzenie zostało według skarżącej posadowione z nie korzyścią dla niej. Skarżąca wskazała także, że prace budowlane wykonywane w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji spowodują uciążliwości ponad miarę, z uwagi na co ani ona, ani jej dzieci, nie będą miały spokoju. Skarżąca podkreślała także, ze w sytuacji, gdy inwestor zrealizuje już inwestycję, z punktu xero będą korzystać studenci, którzy będą hałasowali. Kolejną kwestią na którą skarżąca zwróciła uwagę są uciążliwości związane z nasłonecznieniem, ponieważ w/w budynek ograniczy ponad miarę dostęp do światła słonecznego. D. W. wielokrotnie akcentowała także trwający konflikt sąsiedzki. Wskazując na takie zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...] W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organy nie naruszyły także przepisów prawa materialnego. Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Organy administracji dokonały także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i dowody zgromadzone w aktach sprawy, w tym także te odnoszące się do nieruchomości, której właścicielem pozostaje skarżąca. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Większość dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń dokonanych w sprawie, to dowody w postaci dokumentów urzędowych, których prawdziwość w żaden sposób nie została podważona. Podkreślić należy również, że także sama skarżąca nie wskazuje takich środków dowodowych, które będąc pominięte przez organ, miałyby znaczenie dla ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Organy nie naruszyły także dyspozycji art. 6 k.p.a. Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa. W sprawie organy działały na podstawie przepisów obowiązującego prawa. Brak jest również podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego. Prawnomaterialną podstawę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. - dalej jako: "prawo budowlane" lub "p.b."), w tym w szczególności art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 35 i art. 36 tej ustawy, przy czym z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie i niezakończenie go przed dniem 19 września 2020 r. w sprawie stosować należało przepisy prawa budowlanego w brzmieniu dotychczasowym (art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471). Kwestionowaną przez skarżącą decyzją utrzymano w mocy decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego oraz pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym (xero) na parterze oraz dwustanowiskowym garażem na kondygnacji -1 wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w L.. Zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną w tym znaczeniu, że jeżeli inwestor spełni warunki opisane w przepisach to organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może odmówić jej wydania. Przepis art. 35 ust. 4 p.b. nie dopuszcza więc jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów. Organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 p.b., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie, co trafnie ustaliły organy obu instancji, przedłożony projekt budowlany nie naruszał przepisów prawa. Był on kompletny, sporządzony przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Inwestor wykazał także prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W takiej sytuacji obowiązkiem organu pozostawało zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, albowiem obligowały go do tego przywoływane wyżej przepisy prawa budowlanego. Skoro bowiem organ ocenił przedłożony projekt jako zgodny z prawem to nie można była odmówić wydania pozwolenia na budowę. W tym kontekście przywołać należy także treść art. 4 praw budowlanego, który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W przedmiotowej sprawie inwestor spełnił te warunki. Oczywiście w procesie takim chronione są także interesy osób trzecich, w tym również interesy właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Interes stron postępowania chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może jednakże wyłączać prawa inwestora wynikającego z art. 4 prawa budowlanego. Prawo zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (decyzji o warunkach zabudowy) - i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę. W przedmiotowej sprawie organ dokonał oceny sprawy z uwzględnieniem kwestii poszanowania interesów skarżącej, będącej właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., trafnie konkludując, że planowana inwestycja nie wyłącza możności usytuowania na działce sąsiedniej budynku na takich samych warunkach jak na działce inwestycyjnej, co gwarantuje zachowanie prawa do równego traktowania. Powyższe oznacza, że przedłożony projekt budowlany był kompletny, sporządzony przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz zaprojektowany w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. W takiej sytuacji obowiązkiem organu pozostawało zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, albowiem obligowały go do tego przywoływane wyżej przepisy prawa budowlanego. Bez znaczenia dla takiej oceny pozostają zarzuty skarżącej zawarte w odwołaniu, do których odniósł się już organ odwoławczy. Za pozostające bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji pozostają także zarzuty zawarte w skardze, które w istocie powielają wcześniejsze wywody skarżącej przedstawione w odwołaniu. Po pierwsze organ, zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i trafnie stwierdził, że przedstawiony projekt jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego obowiązującego na tym terenie. Przeznaczenie terenu, na którym ma być realizowana sporna inwestycja to tereny zabudowy mieszkaniowej M3 z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową o mieszanej strukturze (wielo- i jednorodzinnej) oraz usług nieuciążliwych. Projektowane przez inwestora przedsięwzięcie mieści się niewątpliwie w takim przeznaczeniu. W szczególności zaś jeżeli chodzi o maksymalna wysokość budynków jednorodzinnych to plan miejscowy dopuszcza na tym terenie wykonanie budynków mieszkalnych jednorodzinnych w maksymalnej wysokości II kondygnacje z możliwością realizacji poddasza użytkowego w stromym dachu. W takie też sposób, tj. jako budynek dwukondygnacyjny z poddaszem użytkowym w stromym dachu, został zaprojektowany przedmiotowy obiekt w projekcie budowlanym. Prawidłowo ocenił także organ to, że planowane do prowadzenia w tym budynku usługi w postaci lokalu usługowego - xero zaliczyć należy do usług nieuciążliwych w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 19 planu miejscowego. Prowadzenie tego rodzaju niewielkiego punktu xero nie możne być kwalifikowane jako inwestycja mogąca zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 247 ze zm.) oraz przepisów wykonawczych, w tym rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Ponadto projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany i uzgodniony pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych. Spełnione zostały także wymogi z § 12 planu miejscowego, który ustala obowiązek ograniczenia wszelkiej uciążliwości do granic własnej posesji. Trafnie w tym kontekście organ wskazał również, że nie chodzi jednak o każdą uciążliwość jaką może powodować inwestycja, ale o taką, która wykracza poza granicę przedmiotowej nieruchomości. W opisie technicznym projektu zagospodarowania terenu, projektant wskazał, że xero to niewielki punkt usługowy, nie generujący ponadnormatywnego hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych, zanieczyszczeń powietrza, wody i gleby. W związku z powyższym prawidłowa jest konstatacja organu, że planowana inwestycja ogranicza wszelkie uciążliwości do granic własnej posesji. Podkreślić przy tym należy, że dokonując tego rodzaju ustaleń i ocen organy wywiązały się także z obowiązku uwzględnienia w sprawie ocen i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Lu 785/19. W sprawie orzekał już bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 785/19 uchylił wcześniej wydane decyzje. Jest to okoliczności istotna albowiem zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Art. 153 p.p.s.a. wyraża zasadę związania sądu oraz organu, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia, oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu. W sprawie organy nie uchybiły art. 153 p.p.s.a. Przeciwnie, rozstrzygając w sprawie organy nie tylko przywołały przepis art. 153 p.p.s.a. i wyrok wydany w sprawie sygn. akt II SA/Lu 785/19, ale również uwzględniły oceny prawne przedstawione w tym orzeczeniu. Organy wykonały także zawarte w tym wyroku wskazania co do dalszego postępowania. W wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Lu 785/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że organy nie wyjaśniły, dlaczego uznały, że sporna inwestycja nie narusza obowiązującego planu miejscowego, nie odniosły się w ogóle do pojęcia "usług nieuciążliwych", a w związku z niejasnymi ustaleniami co do zamierzonego sposobu użytkowania spornego budynku, nie można ocenić, czy sporna inwestycja w ogóle jest w tym terenie dopuszczalna. Niejasność ta była spowodowana tym, że w sprawie przedmiot inwestycji i zamierzony sposób użytkowania spornego obiektu nie został dostatecznie określony albowiem alternatywnie wskazywano na przeznaczenie lokalu usługowego jako xero lub drukarni. Nadto Sąd stwierdził, że wątpliwości budzi też ocena organów co do zgodności inwestycji z przepisami tj. z art. 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud. w związku z czym organ architektoniczno-budowlany w niniejszej sprawie powinien, po jednoznacznym ustaleniu zamierzonego sposobu użytkowania spornego obiektu, ocenić, czy nie zostanie naruszona zasada poszanowania interesów osób trzecich, tj. czy inwestycja nie uniemożliwi skarżącej korzystania z jej budynku mieszkalnego. Reasumując Sąd wskazał, że w ponownym postępowaniu organ podejmie czynności zmierzające do jednoznacznego określenia przeznaczenia spornego obiektu budowlanego, oceni, czy ze względu na rodzaj działalności, jaka ma być prowadzona w lokalu usługowym i jej oddziaływania, inwestycja ta może być uznana za usługi nieuciążliwe w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc czy w ogóle inwestycja jest w tym terenie dopuszczalna, a także wyważy prawo zabudowy inwestora i takie samo prawo zabudowy skarżącej w przedstawionym wyżej rozumieniu. Prowadząc ponownie postępowanie organy wywiązały się z tych obowiązków. Mając na uwadze konieczność dokonania ustaleń i ocen wskazanych w wyroku ze sprawy sygn. akt II SA/Lu 785/19 Prezydent Miasta L. postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. zobowiązał inwestora do usunięcia braków i nieprawidłowości w dokumentacji budowlanej w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania w/w pisma, tj.: 1. jednoznacznie, precyzyjnie określić funkcje wnioskowanego lokalu usługowego zgodnie z zapisami § 3 ust. 1 pkt 19 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wskazać że w/w inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymaganych w rozporządzeniu rady ministrów z dnia 10 września 2019 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; 2. przedstawić realny zasięg oddziaływania przedmiotowej inwestycji na działki sąsiednie, z jednoznacznym określeniem czy w wyniku realizacji inwestycji może dojść do naruszenia interesów osób trzecich oraz czy projektowana inwestycja budowlana umożliwia skorzystanie z prawa zabudowy na sąsiedniej działce w takim samym zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi; 3. jednoznacznie wskazać spełnienie zapisów § 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. - część II, ustalającego obowiązek ograniczenia wszelkiej uciążliwości do granic własnej posesji. Inwestor wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku i usunął braki i nieprawidłowości w dokumentacji budowlanej. W szczególności zaś inwestor w sposób jasny i jednoznaczny określił przeznaczenie projektowanego lokalu usługowego jako lokal xero, co pozwoliło na dokonanie przez organ jednoznacznych ustaleń i ocen dotyczących zamierzonego sposobu użytkowania spornego obiektu oraz zaliczenia go do "usług nieuciążliwych" w rozumieniu planu miejscowego. Organy dokonały także wyczerpujących rozważań w kwestii wyważenia prawa zabudowy inwestora i takiego samego prawa zabudowy skarżącej, na którą to konieczność zwrócono uwagę w wyroku ze sprawy sygn. akt II SA/Lu 785/19. W tym kontekście organ zwrócił uwagę, że inwestor przedstawił koncepcję zabudowy działek sąsiednich (str. 83e projektu budowlanego). Przedmiotowa koncepcja założyła analogiczne rozwiązania jakie są na działce o nr ew. [...], tj. wyburzenie istniejącej zabudowy na działkach nr [...] i [...] i zaprojektowanie nowej o podobnych parametrach, co skutkowało stwierdzeniem, że na działkach sąsiednich istnieje możliwość zlokalizowania budynków większych od projektowanego. W związku z powyższym organ stwierdził, że w/w inwestycja nie ogranicza prawa do zabudowy działek sąsiednich. W realiach przedmiotowej sprawy ocenę taką należy podzielić. Z przedłożonej dokumentacji budowlanej wynika bowiem, że planowana inwestycja nie wyłącza możności usytuowania na działce sąsiedniej budynku na takich samych warunkach jak na działce inwestycyjnej, co gwarantuje skarżącej zachowanie prawa do równego traktowania. Wbrew odmiennym wywodom skargi uznać należy także, że przedmiotowa inwestycja nie uniemożliwi skarżącej korzystania z jej budynku mieszkalnego, w tym także ewentualnego remontu budynku. Jak wskazano już wyżej z art. 4 prawa budowlanego wynika, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W procesie budowlanym chronione są także interesy osób trzecich, w tym również interesy właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Interes stron postępowania chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może jednakże wyłączać prawa inwestora wynikającego z art. 4 prawa budowlanego. Nie można go także interpretować w taki sposób, by odmówić inwestorowi prawa do zabudowy własnej nieruchomości w granicach określonych przepisami techniczno-budowlanymi tylko dlatego, że brak określonej zabudowy byłby bardziej dogodny dla właściciela nieruchomości sąsiedniej. W przedmiotowej sprawie zabudowa została zaprojektowana na działce należącej do inwestora, przy czym z uwagi na niewielką szerokość działki, możliwa była budowa w granicy nieruchomości. W istocie inwestor zamierza dokonać zabudowy w sposób istotnie zbliżony do tego, w jaki wykonana została już zabudowa na nieruchomości skarżącej. Również bowiem budynek skarżącej zlokalizowany został w bezpośredniej bliskości granicy działek. Brak więc przekonywujących argumentów do tego, by inwestorowi odmawiać prawa do dokonania zabudowy własnej działki w podobny sposób do tego jaki funkcjonuje już na nieruchomości sąsiedniej. Wprawdzie bowiem budynek skarżącej nie na całej swej długości przylega do granicy to jednak nawet w tym obszarze jest on położony w bezpośredniej bliskości granicy). W kwestii możliwości wykonania remontu nieruchomości skarżącej podkreślić należy, że skarżąca i tak nie dysponuje możliwością wykorzystania przy dokonywaniu ewentualnego remontu nieruchomości inwestora w związku z czym fakt zabudowania nieruchomości skarżącego nic nie zmienia w sytuacji prawnej skarżącej w zakresie możliwości korzystania z nieruchomości inwestora. W tym kontekście zwrócić należy uwagę, że oba budynki, tj. projektowany budynek inwestora oraz już istniejący budynek skarżącej, będą jedynie częściowo na siebie zachodzić (mniej niż 1 m), w związku z czym zasadnicza cześć budynku skarżącej - na długości 3,71 m - nadal nie będzie w żaden sposób przylegać do projektowanego budynku (miary wskazane na projekcie zagospodarowania terenu – k.83f projektu budowalnego). Prawidłowo ocenił także organ zarzuty skarżącej dotyczące tego, że roboty budowlane związane z wykonaniem obiektu negatywnie wpłyną na nieruchomość należącą do skarżącej, z uwagi na zły stan techniczny jej budynku. W sprawie, poza twierdzeniami samej skarżącej, brak jest uzasadnionych podstaw do dokonania takich ustaleń. Po pierwsze do akt sprawy złożona została ekspertyza techniczna stanu obiektu istniejącego, stwierdzająca jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniająca oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku, z której wynika, że nowo powstały budynek na działce nr ew. [...] nie wpłynie negatywnie na budynek sąsiedni zlokalizowany na działce o nr ew. [...]. Po drugie wskazać należy, że przedłożony projekt budowlany nie narusza przepisów prawa, jest kompletny, sporządzony przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W takiej sytuacji nie sposób więc zakładać, że wykonanie zaprojektowanego obiektu spowoduje zagrożenie dla budynku skarżącej albowiem roboty takie powinny zostać wykonane zgodnie z zatwierdzonym projektem i zasadami sztuki budowlanej. Odmienne zastrzeżenia wysuwane w tej kwestii przez skarżącą uznać należy za gołosłowne albowiem nie zostały one poparte żadnymi dowodami. Podkreślić należy także, że choć Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie sygn. akt II SA/Lu 785/19 uchylił decyzje organów administracji to jednak część zarzutów skarżącej została uznana przez ten Sąd za nietrafne, zaś ocena taka - z mocy art. 153 p.p.s.a. - wiąże także i przy rozpoznaniu obecnej skargi. W wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Lu 785/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał m.in., że w niniejszej sprawie nie istnieją uzasadnione wątpliwości co do przebiegu granicy pomiędzy działkami nr ewid.[...] i [...]. W aktach sprawy znajdują się wprawdzie dokumenty potwierdzające, że toczy się postępowanie rozgraniczeniowe wszczęte na wniosek inwestora, ale dotyczy ono innych działek tj. działek nr ewid. [...] i [...] (należących odpowiednio do inwestora i skarżącej). (postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lipca 2018 r., k. 13 akt admin. II instancji). Zarzut naruszenia przez organy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie jest więc, w świetle okoliczności sprawy, uzasadniony. Jak stwierdził Sąd również zarzuty skarżącej dotyczące zagrożenia bezpieczeństwa jej budynku, nie zostały należycie uargumentowane. Do projektu budowlanego dołączono ekspertyzę tego budynku sporządzoną stosownie do § 206 r.w.t. i wynika z niej, że budynek skarżącej jest w dobrym stanie technicznym, nie posiada oznak nieprawidłowej konstrukcji, jest obiektem bezpiecznym, niewrażliwym na oddziaływanie wywołane wykopem pod fundamenty projektowanego budynku usługowo-mieszkalnego. Niewielkie przemieszczenia w jego obrębie nie wpłyną na jego stan techniczny. Skarżąca kwestionując tę ekspertyzę tylko ogólnie zarzuciła, że "w przypadku jej domu (z 1930 r.) ekspertyza jest niewystarczająca", nie wskazała natomiast żadnych konkretnych okoliczności dotyczących jej budynku, świadczących o tym, że stan techniczny tego budynku nie jest dobry i inwestycja może zagrozić jego bezpieczeństwu. Z tych samych względów za nietrafny uznał Sąd zarzut skargi dotyczący zacienienia jej budynku z tego powodu, że projekt budowlany zawiera "Analizę nasłonecznienia" i "Analizę przesłaniania" (k.83 i 83 a tego projektu), z których wynika, że inwestycja spełnia wymagania określone w § 60 i § 13 w.t., zaś skarżąca nie wskazała natomiast, dlaczego kwestionuje prawidłowość tych analiz. Stanowisko to uznać należy za trafne i wiążące także i w obecnej sprawie. Również bowiem i obecnie skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności tego rodzaju, które mogłyby podważyć taką właśnie ocenę przedmiotowych kwestii. W tej sytuacji, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. O wynagrodzeniu adwokata, świadczącego pomoc prawną z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U z 2019 r. poz. 18).