II SA/Lu 410/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Maciej Gapski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na decyzję Starosty z dnia [...] lutego 2025 r., znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 16 czerwca 2025 r. D. K. (dalej jako: skarżący) reprezentowany przez R. K. wniósł skargę na decyzję Starosty z dnia 24 lutego 2025 r., znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 lipca 2025 r. wezwano R. K. do złożenia pełnomocnictwa po rygorem odmowy dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika, a także jednoznacznego określenia przedmiotu skargi, tj. wskazania, jaka decyzja wydana przez jaki organ jest przedmiotem skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przyjęcia, że przedmiotem skargi jest decyzja Starosty z dnia 24 lutego 2025 r., znak: [...] Wezwania zostały wysłane na adres podany w skardze. Pomimo prawidłowego doręczenia przesyłki, zawierającej wskazane wezwania, w dniu 22 lipca 2025 r., nie przekazano dokumentu pełnomocnictwa oraz nie wskazano przedmiotu zaskarżenia. Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2025 r. tut. Sąd odmówił dopuszczenia R. K. do udziału w charakterze pełnomocnika skarżącego z uwagi na nieprzedstawienie dokumentu pełnomocnictwa. Zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2025 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do określenia przedmiotu skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 sierpnia 2025 r. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania skarżący nie sprecyzowano przedmiotu zaskarżenia. Zarządzeniem z dnia 10 września 2025 r. stwierdzono, że wobec braku sprecyzowania żądania przedmiotem skargi D. K. jest decyzja Starosty z dnia 24 lutego 2025 r., znak: [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu ze względu na to, że jest niedopuszczalna. D. K. objął bowiem skargą decyzję administracją organu I instancji – Starosty. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek jej odrzucenia wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd skargę odrzuca, jeżeli jest ona niedopuszczalna. Należy wyjaśnić, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że osoba niezadowolona z rozstrzygnięcia organu I instancji może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia. Dopiero, gdy organ II instancji wyda decyzję można wnieść skargę do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu odwoławczego. W związku z powyższym jest niedopuszczalna, jeżeli skarżący nie wniesie odwołania lub zażalenia do organu II instancji i od razu zaskarży do sądu administracyjnego decyzję (lub postanowienie) organu I instancji, albo gdy już po wyczerpaniu przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia wniesie skargę na rozstrzygnięcie organu I instancji do sądu administracyjnego. Sądy administracyjne nie są bowiem powołane do kontroli legalności rozstrzygnięć organów administracyjnych I instancji, gdyż ich działanie naruszałoby ww. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. postanowienie WSA w Krakowie z 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 424/19, CBOSA). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja organ I instancji – Starosty z dnia 24 lutego 2025 r., od której to decyzji zgodnie z przepisami prawa oraz zgodnie z pouczeniem w niej zawartym przysługiwało odwołanie do Wojewody L.. W związku z powyższym złożenie do Sądu skargi na decyzję organu I instancji nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli legalności rozstrzygnięcia organu administracji I instancji. Dodatkowo Sąd wskazuje, iż z akt sprawy wynika, że skarżący skorzystał z przysługującego środka zaskarżenia i wniósł odwołanie od decyzji Starosty. Odwołanie to zostało rozpoznane przez Wojewodę L., który decyzją z dnia 29 kwietnia 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. To od decyzji Wojewody L. przysługiwała skarżącemu skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, o czym skarżący został pouczony w tej decyzji. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.