II SA/Lu 412/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Firmy "A" na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..]. Nr [..] w przedmiocie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Firma "A" w dniu 26 maja 2008 r. złożyła do Sądu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..]. Nr [..] o utrzymaniu w mocy postanowienia Burmistrza Miasta z dnia [..]. Nr [..], którym nałożono na skarżącą Spółkę grzywnę w wysokości 5.000 zł celem przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w decyzji organu pierwszej instancji z dnia [..]. Nr [..]. Skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności świadczących, że wykonanie przez organ zaskarżonego postanowienia może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd nie dopatrzył się również z urzędu okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wysokość grzywny ustalona zaskarżonym postanowieniem nie pozwala bowiem – w ocenie Sądu – na przyjęcie, iż jej uiszczenie przez skarżącą Spółkę wywołałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Ponadto w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia, skarżąca mogłaby otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienia NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04, niepubl. oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004, LexPolonica nr 375764). Z powyższych względów, wobec braku przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, należało orzec, jak w postanowieniu.