II SA/Lu 419/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi W. P. i A. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[..] nr [.] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia oddala skargę. II SA/Lu [...] UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po rozpatrzeniu odwołania P. P. (pełnomocnika A. P.) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: PINB [...] nakazującej A. i W. P. rozbiórkę odcinka ogrodzenia o długości 2,5 m zlokalizowanego na działce nr ewid.[...], stanowiącego część bramy wjazdowej, będącej elementem ogrodzenia działki nr ewid.[...], usytuowanego od strony drogi wojewódzkiej nr [...], w miejscowości P. D. [...], gm. J., wybudowanego bez wymaganego prawem zgłoszenia. W uzasadnienie decyzji organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: PINB [...], wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane, nałożył A. i W. P. obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, wymienionych w postanowieniu dokumentów dotyczących wykonania bramy (elementu ogrodzenia działki nr [...]) usytuowanej od strony drogi wojewódzkiej nr [...], na działce nr ewid.[...] położonej w miejscowości P. D. 83, gm. J., bez wymaganego prawem zgłoszenia. Z uwagi na to, iż zobowiązani nie przedłożyli w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów organ I instancji decyzją, wydaną na podstawie o art. 49 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nakazał rozbiórkę odcinka ogrodzenia o długości 2,5 m zlokalizowanego na działce nr ewid.[...], stanowiącego część bramy wjazdowej będącej elementem ogrodzenia działki nr ewid.[...], usytuowanego od strony drogi wojewódzkiej nr [...]. Od powyższej decyzji złożył odwołanie P. P. - pełnomocnik A. P., który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zawieszenie postępowania. Pełnomocnik A. P. zakwestionował uznanie jako dowodu w sprawie mapy w skali 1:500 gdyż nie jest to dokument uwierzytelniony. W ocenie odwołującego toczące się przed Wójtem Gminy J. postępowanie rozgraniczeniowe jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, gdyż jego wynik w sposób jednoznaczny określi, jakie jest usytuowanie spornej bramy w stosunku do granicy pomiędzy działkami nr ewid.[...] i [...]. Rozpatrując odwołanie organ II instancji wskazał, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek P. B., współwłaściciela działki nr ewid.[...], położonej w miejscowości P. D., który wniósł o interwencję w sprawie bramy ogrodzeniowej, postawionej przez sąsiada częściowo na jego działce. Z ustaleń przeprowadzonego postępowania administracyjnego wynika, że A. P., współwłaścicielka działek nr ewid.[...], [...] i [...] położonych w miejscowości P. D., w dniu [...] marca 2014 r. dokonała w Starostwie Powiatowym w L. zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia powyższych działek, usytuowanego od strony drogi wojewódzkiej nr [...]. W piśmie z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] organ administracji architektoniczno-budowlanej zawiadomił inwestora o przyjęciu zgłoszenia bez sprzeciwu. Ogrodzenie zostało wybudowane w czerwcu 2014 r. Jak wynika z opisu technicznego i załączników graficznych do zgłoszenia, projektowana linia ogrodzenia oznaczona została punktami ABCDE. Przedmiotem niniejszego postępowania jest stalowa brama wjazdowa na działkę nr ewid.[...], o szerokości 4 m, oznaczona w załączniku graficznym do zgłoszenia odcinkiem AB. Z załącznika graficznego do zgłoszenia, sporządzonego na mapie w skali 1:1000 wynika, że granica pomiędzy działkami nr ewid.[...] i [...] przebiega wzdłuż zachodniej ściany budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr ewid.[...] i na przedłużeniu tej ściany zaznaczono punkt A ogrodzenia (skrajny zachodni słupek bramy). Z dokumentacji fotograficznej wynika, że omawiana brama przesunięta jest w kierunku zachodnim, czyli prawie w całości znajduje się na działce sąsiedniej nr ewid.[...] Z kolei na mapie zatytułowanej "Proponowany przebieg granic na tle rastra mapy podstawowego zagospodarowania terenu" w skali 1:500, kolorem niebieskim zaznaczono przebieg granicy pomiędzy działkami [...] i [...] zgodny z rysunkiem mapy podstawowego zagospodarowania terenu oraz rysunkiem mapy ewidencyjnej. Na mapie tej zaznaczono również linię wybudowanego na podstawie zgłoszenia ogrodzenia. Z mapy tej wynika, że odcinek omawianej bramy o długości 1,5 m znajduje się na działce inwestora, natomiast odcinek o długości 2,5 m usytuowano na działce nr ewid.[...], należącej do P. B.. W toku niniejszego postępowania organ I instancji, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, wydał m.in. postanowienie z dnia [...] października 2015 r., znak: PINB [...] zawieszające z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wykonania bramy (elementu ogrodzenia działki nr [...]) do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia postępowania toczącego się przed Wójtem Gminy J. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości nr ewid.[...] i [...], położonych w miejscowości P. D.. LWINB postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., znak: ZOA- [...], uchylił powyższe postanowienie PINB w L. i umorzył postępowanie organu I instancji w zakresie zawieszenia postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że obowiązująca od 1 stycznia 1995 r. ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wprowadziła jako zasadę, obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na prowadzenie robót budowlanych (art. 28 cytowanej ustawy), z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. W art. 29 wymieniono enumeratywnie wszystkie obiekty i roboty budowlane, których budowa lub wykonanie nie wymaga pozwolenia na budowę. Przepis art. 30 ustawy określa, które roboty budowlane objęte są obowiązkiem zgłoszenia. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy (w brzmieniu obowiązującym do [...] czerwca 2015 r.), budowa ogrodzeń nie wymaga pozwolenia na budowę. Natomiast art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy (w brzmieniu jw.) mówi, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń, od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wys. powyżej 2,2 m. Zgodnie z art. 49 b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Natomiast ust. 2 omawianego przepisu stanowi (w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 czerwca 2015r.), że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno -budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni określonych w przepisie dokumentów. Jak wykazało przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe, część bramy wjazdowej o długości około 2,5 m została wybudowana na działce nr ewid.[...], należącej do M. i P. B., czyli w innym miejscu niż przewidywało to dokonane zgłoszenie (według zgłoszenia, budowę przedmiotowej bramy wjazdowej zaprojektowano w całości na działce nr ewid.[...], stanowiącej współwłasność A. i W. P.). Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, iż usytuowanie obiektu budowlanego wymagającego zgłoszenia w innym miejscu niż określono w zgłoszeniu stanowi samowolę budowlaną w rozumieniu art. 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W myśl art. 49b ust. 3 ustawy, w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1. W rozpatrywanej sprawie A. i W. P. nie wykonali, w oznaczonym terminie, obowiązku nałożonego postanowieniem PINB w L. [...] czerwca 2015 r., znak: PINB [...], wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane, a zatem, organ I instancji prawidłowo nakazał na podstawie art. 49b ust 1, w związku z ust. 3 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane, rozbiórkę części bramy wjazdowej, wybudowanej na działce nr ewid.[...], bez wymaganego prawem zgłoszenia. W ocenie organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, co organ uzasadnił w postanowieniu z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], wydanym w toku niniejszego postępowania. Organ II instancji wskazał ponadto, że organ administracji publicznej ocenia sprawę na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, co wiąże się między innymi z koniecznością porównania różnych dowodów ze sobą. W aktach sprawy znajdują się dwie uwierzytelnione kopie map w skali 1:100 pochodzących z zasobu geodezyjno-kartograficznego Starostwa Powiatowego w L.. Jedna z tych map stanowi załącznik do dokonanego zgłoszenia, gdzie projektowana brama ogrodzeniowa usytuowana jest w całości na działce inwestora, a jej skrajny zachodni słupek znajduje się na linii zachodniej ściany budynku mieszkalnego inwestora. Natomiast z ustaleń protokołu oględzin i sporządzonej dokumentacji fotograficznej wynika, w sposób jednoznaczny, że przedmiotowa brama wjazdowa została usytuowana, w znacznej części, poza linią zachodniej ściany budynku mieszkalnego, czyli na terenie działki nr ewid.[...], należącej do M. i P. B.. Ponadto w aktach sprawy znajduje się kopia szkicu granicznego, sporządzonego na potrzeby postępowania rozgraniczeniowego, z którego wynika, że na długości około 2,5 m brama wjazdowa została usytuowana poza granicami działki inwestora. Kwestionowana mapa w skali 1:500, jedynie potwierdza wyżej opisany stan faktyczny i nie stanowi, jedynego dowodu w sprawie, na którym oparta zaskarżoną decyzję. Skargę na powyższą decyzję złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. i W. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 222 kc poprzez nakazanie rozbiórki ogrodzenia, pomimo, że zostało postawione w granicy prawa własności skarżących. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że pierwszoplanową kwestią jest ustalenie, czy postawiona przez skarżących brama wjazdowa na posesję w miejscowości P. D. nr [...], na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] jest własnością skarżących, czy też sąsiada P. B. właściciela działki o numerze ewidencyjnym [...] W wyniku rozgraniczenia spornych nieruchomości sporządzona została przez geodetę A. S. mapa rozgraniczeniowa, z której wynika, że stan prawny spornych nieruchomości nie opowiada faktycznemu władztwu nad nimi, zarówno przez skarżących, jak i pozostałych właścicieli sąsiadujących ze skarżącymi. Skarżący stali się właścicielami działki o numerze ewidencyjnym [...], na skutek notarialnej umowy darowizny od poprzedników prawnych E. i J. małż. P.. Natomiast E. i J. małż. P. nabyli działkę nr [...] w 1959 r. w granicach posiadania z dnia dzisiejszego. Wskazane fakty dowodzą, że granica według operatu ewidencji gruntów jest inna niż na gruncie według wieloletniego, spokojnego stanu posiadania. W świetle powyższego, nie ma żadnych wątpliwości, że E. i J. P., poprzednicy prawni nieruchomości o numerach ewidencyjnych [...], nabyli w drodze zasiedzenia prawo własności do części nieruchomości oznaczonej nr ewide[...] i [...]. W związku z zaistniałą sytuacją na gruncie, z której wynika inny stan posiadania od stanu prawnego, poprzedniczka prawna nieruchomości o numerach ewidencyjnych 2203 wystąpiła do sądu powszechnego o uregulowanie prawa własności zgodnie z nieprzerwanym od 1959 r. posiadaniem samoistnym pasa gruntu biegnącego po sąsiednich działkach, w taki sposób, aby uzyskać prawo własności do gruntu, na którym postawiona została brama, w miejsce istniejącej od lat 60-ch XX wieku starej bramy. Zdaniem skarżących z treści wniosku o stwierdzenie nabycia własności przez zasiedzenie oraz dołączonych dokumentów wynika, że z dużym prawdopodobieństwem, graniczącym z pewnością, sąd stwierdzi, że E. P. i jego żona J. P. nabyli z dniem [...] stycznia 1985 r. przez zasiedzenie prawo własności gruntu, na którym postawiona została nowa brama garażowa. Jeśli sąd powszechny stwierdzi zasiedzenie na dzień [...] stycznia 1985 r., to decyzja L. Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. w sposób rażący naruszać będzie prawo własności skarżących chronione, nie tylko ustawami szczególnymi, jak choćby art. 222 kc, ale też normą zasadniczą określoną Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał zarzuty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonej decyzji sprowadza się do oceny, czy została ona wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Przy tym sąd administracyjny rozpoznając sprawę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2016 r., poz. 718). Oznacza to, że Sąd zobowiązany jest z urzędu skontrolować, czy w sprawie doszło do naruszeń przepisów postępowania lub prawa materialnego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych rozstrzygnięć organów obu instancji stanowił art. 49 b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.). W myśl tego przepisu właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ (ust. 1). Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (ust. 2). Ustęp 3 cytowanego artykułu stanowi natomiast, że w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1. Przedmiotem postępowania administracyjnego przeprowadzonego w trybie powyższej regulacji były roboty budowlane wykonane przez A. i W. P. na działce nr ewid.[...] (stanowiącej własność M. i P. B.) w miejscowości P. D. [...], gm. J., polegające na realizacji od strony drogi wojewódzkiej nr [...] ogrodzenia o długości 2,5 m stanowiącego część bramy wjazdowej, będącej elementem ogrodzenia działki nr ewid.[...] (stanowiącej własność A. i W. P.). Dokonana przez organy nadzoru budowlanego subsumpcja przepisu prawa materialnego wynikała z zakwalifikowania przedmiotowej inwestycji jako samowolnej budowy ogrodzenia. Wyjaśnić bowiem w tym miejscu należy, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia [...] czerwca 2015 r. przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nakładał obowiązek dokonania zgłoszenia właściwemu organowi budowy ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych (sporne segmenty ogrodzenia zlokalizowane są natomiast od strony drogi publicznej). Bezsporne natomiast pozostaje ustalenie, że w dniu [...] marca 2014 r. A. P. dokonała w Starostwie Powiatowym w L. zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia działek [...], [...] i [...], usytuowanego od strony drogi wojewódzkiej nr [...]. W piśmie z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] organ administracji architektoniczno-budowlanej zawiadomił inwestora o przyjęciu zgłoszenia bez sprzeciwu. Ogrodzenie zostało wybudowane w czerwcu 2014 r. Jednakże jak wskazał organ odwoławczy brama przesunięta została w kierunku zachodnim, czyli prawie w całości znajduje się na działce sąsiedniej nr ewid.[...] (stanowiącej własność M. i P. B.). Zbudowana została w innym miejscu, niż przewidywało to dokonane zgłoszenie, zgodnie z którym budowę bramy wjazdowej zaprojektowano w całości na działce ewid. [...], stanowiącej współwłasność A. i W. P.. Słusznie - zdaniem Sądu - uznały organy administracji, że usytuowanie obiektu budowlanego wymagającego zgłoszenia w innym miejscu niż określono w zgłoszeniu stanowi samowolę budowlaną w rozumieniu art. 49b ustawy Prawo budowlane. Nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji zarzuty dotyczące stanu własności działki nr ew. [...]. W ocenie Sądu brak jest bezpośredniego związku przyczynowego między rozstrzygnięciem sprawy prowadzonej przez organy nadzoru budowlanego dotyczącej samowoli budowlanej na działce nr ew. [...], a sprawą o zasiedzenie tej działki toczącą się przed sądem powszechnym. Wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości, na której zrealizowano bramę wjazdową, nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Wyjaśnić trzeba, że to, czy inwestor posiada ukształtowane prawo do zabudowy nieruchomości, ma znaczenie przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę lub przy dokonywaniu zgłoszenia. Jeśli jednak inwestor nie potrafi wykazać się prawem do nieruchomości i nie jest w stanie złożyć wymaganego oświadczenia, oznacza to, że nie mógłby uzyskać w tych warunkach pozwolenia na budowę lub też dokonać skutecznego zgłoszenia, a więc nie ma też podstaw do tego, aby prawo chroniło go w sytuacji, gdy samowolnie wybudował obiekt, na który nie mógłby uzyskać pozwolenia (wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1613/07, WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1234/14). W powyższym kontekście niezasadny jest zarzut naruszenia art. 222 kc. Podsumowując wskazać należy, że nakaz rozbiórki jest konsekwencją zbudowania ogrodzenia niezgodnie z dokonanym zgłoszeniem czyli odstąpieniem inwestorów od warunków określonych w zgłoszeniu z dnia [...] marca 2014 r., a nie jak wskazują skarżący nieprawidłowo ustalonej granicy pomiędzy nieruchomościami. Skarżący nie mogą złożyć oświadczenia o prawie do dysponowania gruntem w odniesieniu do działki nr ewid.[...], na której zbudowano 2,5 m bramy wjazdowej. Istota problemu wskazana przez skarżących sprowadza się do przekonania, że brama wjazdowa zbudowana jest na działce, której własność - jak wskazano w skardze - "z dużym prawdopodobieństwem, graniczącym z pewnością, potwierdzi sąd wskazując, że E. P. i jego żona J. P. nabyli z dniem [...] stycznia 1985 r. przez zasiedzenie prawo własności gruntu, na którym postawiona została nowa brama". Dlatego nie można uznać, że przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowego, w którym skarżący kwestionują prawo własności działki nr ewid.[...] skarżącym przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inna wykładnia prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, prowadziłaby do kuriozalnych sytuacji, że podmiot, który wbrew wpisom w księdze wieczystej i wbrew domniemaniu wynikającemu z ustawy o księgach wieczystych i hipotece, mógłby legalnie prowadzić prace budowlane na nieruchomości, co do której prawo własności wpisane jest na rzecz innego podmiotu i to tylko dlatego, że na drodze sądowej podważa wpis takiego prawa. Niezasadny jest wskazany w skardze zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym "Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia". Skarżący w rozpatrywanie sprawie nie mogą powoływać się na ochronę prawa własności w odniesieniu do działki nr ewid.[...], której nie są właścicielami. Identycznie argumentować należy, niezasadność zarzutu naruszenia art. 64 Konstytucji RP. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.