II SA/Lu 420/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. i Z.B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przyłącza wodociągowego - w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić A. B.i Z.B. przyznania prawa pomocy. W dniu 10 kwietnia 2014 r. (data nadania) A. B.i Z. B. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przyłącza wodociągowego. W skardze tej skarżący zawarli wniosek o "zwolnienie z opłat sądowych i wydatków w całości". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje natomiast zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). Mając na uwadze treść powyższego przepisu, wniosek skarżących, obejmujący żądanie zwolnienia w całości od opłat sądowych i wydatków, należy traktować jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Z taką sytuacją mamy do czynienie w niniejszej sprawie, albowiem skarga A. B. i Z.B podlega odrzuceniu, jako wniesiona z uchybieniem terminu. W myśl art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. została – w świetle art. 72 p.p.s.a. – doręczona prawidłowo skarżącemu Z. B. w dniu 10 marca 2014 r., bowiem w tym dniu w miejscu jego zamieszkania przesyłkę zawierającą przedmiotową decyzję odebrała S.B., będąca dorosłym domownikiem (potwierdzenia odbioru - k. 35 akt adm.). Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi w niniejszej sprawie przez Z.B. upływał zatem w dniu 9 kwietnia 2014 r. W tym samym dniu termin do wniesienia skargi upływał skarżącej A.B.. Wprawdzie wobec uznania przez organy administracji, iż nie jest ona stroną przedmiotowego postępowania, zaskarżona decyzja nie została jej doręczona, jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skarżący, który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym i któremu nie doręczono decyzji, może skorzystać z uprawnienia złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji innej stronie tego postępowania (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 48/06 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została natomiast wszystkim stronom doręczona w dniu 10 marca 2014 r. (potwierdzenia odbioru – k. 32-35 akt adm. ) Skoro zatem skarżący przedmiotową skargę wnieśli dopiero w dniu 10 kwietnia 2014 r. należy uznać, że nie zachowali oni ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Okoliczność ta stanowi podstawę do odrzucenia skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W konsekwencji skarga A.B.i Z. B. odpowiada kryteriom skargi oczywiście bezzasadnej, przez co jej żądanie dotyczące przyznania prawa pomocy – w myśl art. 247 p.p.s.a. – nie zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji Sąd odstąpił od przesłania skarżącym urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF"), ze względu na bezcelowość tej czynności. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.