II SA/Lu 420/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi postanawia: przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zarządzeniem z dnia 12 czerwca 2015 r. skarżący E. K. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie i złożenie [...] odpisów skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (zarządzenie – k. 1-2 akt sądowych). Powyższe wezwanie po dwukrotnym jego awizowaniu w dniach 19 i 29 czerwca 2015 r. zostało złożone do akt sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 3 lipca 2015 r. (k. 24), to jest po upływie 14-dni od dnia pierwszego awizowania przesyłki (art. 44 § 1 i 4 k.p.a.). W piśmie z dnia 10 lipca 2015 r., nadanym w dniu 11 lipca 2015 r., skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wyjaśniając, że dopiero w dniu 9 lipca 2015 r. sąsiad przyniósł mu powtórne awizo, które wadliwie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej sąsiada, z którego wynikało, że termin uzupełnienia braków formalnych już upłynął. Skarżący jeszcze tego samego dnia, to jest 9 lipca 2015 r. w sprawie skierowanego do niego wezwania skontaktował się z sekretariatem Sądu. Do wniosku o przywrócenie terminu skarżący załączył [...] odpisów skargi własnoręcznie przez niego podpisanych, a ponadto wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych. Odnośnie ostatniego wniosku został wezwany do uzupełnienia formularza urzędowego PPF (k. wniosek – k. 26; koperta nadawcza – k. 27). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje: Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W doktrynie i utrwalonym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis", Warszawa 2004, s. 149). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący bowiem bez swojej winy uchybił terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi, do których usunięcia został wezwany, bowiem doręczenie awiza przesyłki nastąpiło nie do skrzynki pocztowej adresata. O wezwaniu skarżący powziął wiadomość dopiero w dniu 9 lipca 2015 r. Wprawdzie skutek doręczenia zastępczego nastąpił już w dniu 3 lipca 2015 r., natomiast braki skargi zostały uzupełnione w dniu 11 lipca 2015 r. (data nadania przesyłki pocztowej usuwającej braki formalne skargi), to jednak w sytuacji awizowania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi i umieszczeniu wezwania w skrzynce pocztowej sąsiada skarżącego, który dopiero w dniu 9 lipca 2015 r. przekazał je skarżącemu, należało przyjąć, że skarżący niezwłocznie po faktycznym powzięciu wiadomości o wezwaniu uzupełnił braki formalne skargi. Mianowicie w tym samym dniu, w którym powziął wiedzę o wezwaniu skontaktował się telefonicznie z sekretariatem Sądu, a następnie dwa dni później – uzupełnił braki. Świadczy to o braku winy skarżącego i zachowaniu przez niego należytej staranności i dbałości o własne sprawy, co uzasadniało uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. – orzekł, jak w postanowieniu.