II SA/Lu 420/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Z. B. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania dla [...] w W., pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej TML 4411A z wieżą stalową kratową według projektu indywidualnego, kategoria obiektu XXIX, na działce nr [...], ark.1, obręb P., położonej w miejscowości P., gm. K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda przedstawił następujący stan sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2010 r., Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał dla [...] w W., pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej TML 4411 A, składającej się z wieży stalowej kratowej o łącznej wysokości H=55,00 m n.p.t., trzech anten sektorowych typu Kathrein 800 10306 i trzech anten radioliniowych oraz urządzeń sterujących usytuowanych wewnątrz wieży, na działce nr [...], ark. 1, obręb 10 P.. Od decyzji odwołanie złożyła Z. B., zarzucając naruszenie art. 7, 8, 9, 10 § 1, 73 i 77 kpa oraz art. 2 pkt 5 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w związku z art. 6 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.). Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]. Decyzja Wojewody została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Lu [...]. Następnie Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. znak: [...], ponownie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]. Skargę na powyższą decyzję wniósł E. K. żądając uchylenia jej w całości, a także uchylenia utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 42 w związku z art. 41 kpa poprzez nieprawidłowe doręczenie skarżącemu decyzji oraz niewykonanie wytycznych sądu zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wyrokiem z dnia [...] maja 2012 r. sygn. akt II SA/Lu [...] WSA w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję. Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku rozpatrzenia skargi E. K. powyższa decyzja Wojewody została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia [...] maja 2014 r. sygn. akt II SA/Lu [...]. W powyższym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zobowiązał organ odwoławczy do dokonania oceny, czy w sprawie istnieją podstawy do zobowiązana inwestora na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której jest mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.) bądź postanowienia o którym mowa w art. 63 ust. 2 ww. ustawy. Wojewoda ponownie rozpatrując odwołanie Z. B. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2010 r. wskazał, że proces inwestycyjny reguluje ustawa z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 ww. ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, a w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, a także zaświadczenia o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że planowana inwestycja, zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] listopada 2003 roku (Dz. U. Woj. L. z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...], poz. 3693), zlokalizowana została na terenie oznaczonym symbolem RP, który stosownie do ustaleń § 12 ust. 1 powyższej uchwały przeznaczony jest pod tereny upraw rolnych z głównym przeznaczeniem pod uprawy polowe i ogrodnicze oraz ogródki działkowe - rolnicza przestrzeń produkcyjna. W rozdziale 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały zawarte zasady i warunki zagospodarowania terenów otwartych według rodzaju przeznaczenia. Dla terenu objętego inwestycją, zgodnie z zapisami § 12 ust. 1 pkt 3 lit. c) powyższej uchwały dopuszczono realizację sieci napowietrznych i podziemnych infrastruktury technicznej i komunikacyjnej oraz związanych z nimi urządzeń. W świetle podstawowego dokumentu planistycznego obowiązującego w gminie K. - planowana inwestycja jest zgodna z prawem. Odnosząc się do konieczności przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku bądź postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2 tej ustawy organ odwoławczy wskazał, że przeprowadził postępowanie wyjaśniające. W piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. wystąpił do Urzędu Gminy K. o udzielenie informacji dotyczącej konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczącej inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w miejscowości P.. Do pisma dołączono kwalifikację instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych z wyłączeniem radiolinii wykonaną przez mgr inż. U. K. specjalistę systemów ochrony atmosfery, pod względem oddziaływania na środowisko w oparciu o Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia [...] sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 158, poz. 1105) w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl kwalifikacji rozpatrywana instalacja radiokomunikacyjna nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. Wójt Gminy K. stwierdził, że "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest objęta Rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko". Ponadto Wójt stwierdził, że przedsięwzięcie "nie należy zarówno do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a przedmiotowa inwestycja planowana jest poza obszarem Natura 2000". Wojewoda podkreślił, że obowiązujące w dniu wydania pierwotnej decyzji pozwolenia na budowę tj. [...] października 2010 r. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 z późn. zm.) określało zamknięty katalog przedsięwzięć, dla których niezbędne jest przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko. W § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d) rozporządzenia zdefiniowano, że sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Na podstawie kwalifikacji stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja będzie polegała na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wieży stalowej kratowej o łącznej wysokości H=55,00 m n.p.t., trzech anten sektorowych typu Kathrein 800 10306 i trzech anten radioliniowych oraz urządzeń sterujących usytuowanych wewnątrz wieży. Według kwalifikacji jedynym źródłem energii elektromagnetycznej wypromieniowywanej do otoczenia i mogącej stwarzać potencjalne zagrożenie dla zdrowia są anteny sektorowe. Pojedyncza antena sektorowa będzie pracowała na częstotliwości 900 MHz natomiast równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) będzie wynosić 1815,52 W. Sporządzenie raportu o oddziaływania na środowisko byłoby zatem konieczne tylko wówczas, gdyby w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania znalazły się miejsca dostępne dla ludności. Ze wspomnianej kwalifikacji wynika, że na azymutach 0°, 120° i 240° w odległości 70 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej promieniowania poszczególnych anten sektorowych typu Kathrein 800 10306 nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Z powyższego wynika, że dla przedmiotowej stacji bazowej nie mają zastosowania przepisy art. 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, wobec czego planowana inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko oraz nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestycja nie wymaga też uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do zarzutów stawianych przez E. K., E. B. i S. K., którzy twierdzili, że ich działki znajdują się w odległości odpowiednio 10 m i 20 m od projektowanej stacji bazowej, to Wojewoda wskazał, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej ma być zlokalizowana na działce nr [...] w miejscowości P.. Działka ta bezpośrednio graniczy z działką nr [...] której właścicielami są, jak wynika z rejestru gruntów z [...] sierpnia 2010 r., E. K. oraz A. K.. Działka zabudowana jest przez dwa budynki gospodarcze. Odległość planowanej stacji od najbliższego budynku na działce wynosi ok. 40 m. Z kwalifikacji wynika, że wiązka promieniowania na azymucie 120° będzie znajdować się poza obrębem wskazanego budynku gospodarczego. Natomiast działka nr [...] E. B. i S. K. położona jest w odległości ok. 30 m w linii prostej od granicy działki, na której planowana jest stacja bazowa. Działka nr [...] jest niezabudowana, a sposób jej zagospodarowania określono na mapie do celów projektowych dołączonej do projektu budowlanego stacji bazowej jako Ls-III czyli las i grunt leśny. Z kwalifikacji ponadto wynika, że na azymucie 120° dla maksymalnego pochylenia wiązki wynoszącej 8° pola elektromagnetyczne będą występowały na wysokości powyżej 42 m nad poziomem terenu. Teren, na którym występują ww. pola oznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MR - tereny zabudowy wiejskiej z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową siedliskową i jednorodzinną z dopuszczeniem działalności gospodarczej (§ 6 ust. 1 pkt 1 uchwały). Na tym terenie możliwa jest lokalizacja nowych obiektów uzupełniających, zgodnych z funkcją terenu przy zachowaniu dla: budynków mieszkalnych zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej wysokości nie przekraczającej dwóch kondygnacji i zabudowy wielorodzinnej trzech kondygnacji (§ 13 ust. 1 pkt 2 lit. a uchwały). Organ odwoławczy wskazał, że w związku z powyższym budowa stacji bazowej na działce nr [...] nie spowoduje ograniczeń zabudowy dla działki nr [...]. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że odniósł się do zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] maja 2012 r. sygn. akt II SA/Lu [...], który nakazywał m.in. sprawdzenie sumowania się oddziaływań projektowanej stacji bazowej w związku z istniejącą w jej sąsiedztwie innej stacji bazowej. Wskazano, że wymóg ten wynika z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a-d ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz § 5 pkt 1 lit. b) rozporządzenia. Ustalono, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nr [...] sieci [...] zlokalizowana jest na działce nr [...] w miejscowości P.. Stacja ta oddalona jest od projektowanej stacji spółki [...] o ok. 150 m. Wojewoda wskazał, że z otrzymanych materiałów wynika, że stacja [...] składa się z wieży o konstrukcji stalowej o wysokości 42,00 m n.p.t. Wyposażona jest w anteny radiolinii oraz trzy anteny sektorowe K 800 10309v01 pracujące na częstotliwości 900 MHz. Równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) dla pojedynczej anteny wynosi 2104,00 W. Anteny zamontowane są na wysokości 39,00 m n.p.t. na azymutach 50°, 170° i 290°. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e) Rozporządzenia dla istniejącej stacji należałoby sprawdzić czy w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Dla projektowanej stacji sprawdzano miejsca dostępne dla ludności w odległości 70 m. Ustawodawca zakłada więc, że promieniowanie izotropowe o określonej mocy ma negatywne działanie jedynie w określonym kierunku i w określonej odległości od ośrodka wytwarzającego to promieniowanie. Zgodnie z załącznikiem nr [...] tabelą 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia [...] października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), dopuszczalny poziom pola elektromagnetycznego w środowisku dla miejsc dostępnych dla ludności wynosi - przy zakresie częstotliwości pola elektromagnetycznego wynoszącej od 300 MHz do 300 GHz - 0,1 W/m2 gęstości mocy. Organ odwoławczy podniósł, że bezsporne w sprawie jest to, że anteny sektorowe na projektowanej stacji bazowej mają być zamontowane na azymutach 0°, 120° i 240° natomiast na istniejącej stacji bazowej są zamontowane na azymutach 50°, 170° i 290°. Przy założeniu, że wiązki promieniowane są w sposób liniowy, a ich sumowanie zachodzi w miejscu łączenia się dwóch lub więcej wiązek, wiązki promieniowane na azymutach 240° i 50° w linii prostej nie połączą się z inną wiązką. Do sumowania wiązek może dochodzić w przypadku wiązek z azymutów 0° i 290° oraz 120° i 170°. W obydwu przypadkach sumowanie może mieć miejsce w odległości 150 - 200 m od poszczególnych stacji bazowych. Organ odwoławczy stwierdził jednak, że do pełnej oceny powyższego sumowania należy uwzględnić ukształtowanie terenu oraz sposób jego zagospodarowania i porównać z obszarami oddziaływania pól elektromagnetycznych. Zdaniem organu II instancji nie bez znaczenia jest także fakt, że obszar pomiędzy stacją istniejącą a stacją projektowaną stanowi las lub grunt leśny. Organ odwoławczy podniósł, że realizując zalecenia wskazane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z [...] maja 2014 r. sygn. akt II SA/Lu [...] dokonał oceny konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto podkreślił, że na każdym etapie postępowania informował strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a także składania wyjaśnień dotyczących rozpatrywanej sprawy. W toku postępowania E. K. wystąpił przy pomocy Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej (epuap) w dniu [...] marca 2015 r. do organu odwoławczego o umożliwienie zapoznanie się z aktami sprawy. Zainteresowany jako sposób kontaktu wskazał drogę elektroniczną. W związku z tym, że akta sprawy liczą ponad 140 kart, w dniach 20 oraz [...] marca 2015 r. organ odwoławczy wystąpił drogą elektroniczną do E. K. z prośbą o sprecyzowanie przedziałów czasowych, z których mają pochodzić akta. Organ odwoławczy wskazał, że wobec nie uzyskania odpowiedzi sprawa pozostała bez rozpatrzenia. Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie E. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2010 r. oraz umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Wojewoda rozstrzygając ponownie sprawę nie wykonał zaleceń Sądu zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] maja 2012 r., sygn. akt II SA/Lu [...] oraz z dnia [...] maja 2014 r., sygn. akt II SA/Lu [...]. E. K. podniósł, że sporna inwestycja będzie miała istotne znaczenie dla zagospodarowania jego nieruchomości. Znajduje się 5 m od nieruchomości skarżącego, będzie stanowiła zagrożenie mechaniczne oraz spowoduje uniemożliwienie zagospodarowania nieruchomości dodatkowymi budynkami gospodarczymi, jak również zbudowanie schroniska dla zwierząt, co skarżący planuje zrealizować w przyszłości. Skarżący wskazał ponadto, że zażądał nadesłania akt sprawy do delegatury Urzędu Wojewódzkiego w Z., a Wojewoda wniosku tego nie rozpoznał i skarżący nie miał możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Zgłosił zarzut naruszenia art. 73 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna. Wyjaśniając motywy wyroku rozstrzygającego niniejszą sprawę należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż w sprawie orzekał już dwukrotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokami z dnia [...] maja 2012 r., sygn. akt II SA/Lu [...] oraz z dnia [...] maja 2014 r., sygn. akt II SA/Lu [...] uchylał decyzje Wojewody. W uzasadnieniu wyroków Sąd zawarł ocenę prawną i wskazania dla organu administracji publicznej co do dalszego postępowania. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Przez ocenę prawną, o której stanowi art. 153 powyższej ustawy, należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy i może ona dotyczyć zarówno stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (wyrok WSA w Warszawie z [...] listopada 2006 r., I SA/Wa [...], LEX nr 320090). W uzasadnieniu wyroku z dnia [...] maja 2012 r., sygn. akt II SA/Lu [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uchylając decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, wskazał, że art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a-d ustawy z [...] października 2008 r. oraz § 5 pkt 1 lit. b/ rozporządzenia z dnia [...] listopada 2004 r. jednoznacznie nakazują przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia jako podlegającego obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko uwzględnienie powiązań tego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie oraz emisji i występowania innych uciążliwości. Za przedsięwzięcie, którego oddziaływanie należy uwzględnić w niniejszej sprawie, należy uznać istniejącą w sąsiedztwie stację bazową telefonii komórkowej. Sąd zobowiązał organ odwoławczy do uzupełnienia postępowania dowodowego w celu dokonania oceny, czy w sprawie istnieją podstawy do żądania od inwestora przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której jest mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, bądź postanowienia o którym mowa w art. 63 ust. 2 powyższej ustawy. Natomiast w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] maja 2014 r., sygn. akt II SA/Lu [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uchylając decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2012 r. uchylającą decyzję organu I instancji wskazał, że Wojewoda nie wykonał wskazanych wytycznych z poprzedniego wyroku sądu oraz zobowiązał organ odwoławczy by przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe i w oparciu o całokształt materiału dowodowego rozstrzygnie na podstawie stosownych przepisów prawa, w tym na podstawie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), czy w sprawie istnieją podstawy do żądania od inwestora przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, bądź postanowienia o którym mowa w art. 63 ust. 2 powyższej ustawy. Podstawową kwestią, warunkującą udzielenie pozwolenia na realizację powyższej inwestycji było ustalenie jej charakteru w kontekście przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Stosownie zaś do art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Należy zauważyć, iż zgodnie z powyższym przepisem przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest obligatoryjne dla każdej planowanej inwestycji będącej przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę. Konieczność przeprowadzenia tej oceny uzależniona jest od klasyfikacji inwestycji pod kątem przepisów powyższej ustawy. Art. 59 ust. 1 i 2 ustawy wprowadza podział przedsięwzięć, których realizacja musi być poprzedzona przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko na dwie grupy - takie, dla których obowiązek ten wynika bezpośrednio z mocy prawa oraz takie, w stosunku do których obowiązek ten został nałożony w formie indywidualnego aktu administracyjnego. Pierwszą grupę stanowią przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie związane bezpośrednio z ochroną tego obszaru lub niewynikające z tej ochrony. Do drugiej grupy należą natomiast przedsięwzięcia, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny został stwierdzony w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie stanowi zaś, iż uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem powyższych regulacji Sąd stwierdził, że stanowisko organów administracji, iż przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest uzasadnione. Organy prowadzące postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę są uprawnione do ustalenia w toku tego postępowania czy na inwestorze spoczywa obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Organ właściwy w przedmiocie pozwolenia na budowę nie jest natomiast uprawniony do przeprowadzenia samej oceny oddziaływania na środowisko, jak również nie jest właściwy do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przeprowadza regionalny dyrektor ochrony środowiska. Do wydania zaś decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej uprawniony jest - na mocy art. 75 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy - wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Organy budowlane, na podstawie danych zawartych w projekcie budowlanym - w oparciu o przepisy ochrony środowiska - zweryfikowały jedynie, czy niezbędne jest przeprowadzenie dla danego przedsięwzięcia oceny oddziaływania na środowisko, co mieści się w granicach ich kompetencji, a nawet stanowił obowiązek tych organów. W tym miejscu zauważyć należy, że w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] maja 2014 r., sygn. akt II SA/Lu [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zobowiązał organ odwoławczy by przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe w oparciu o m.in. przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), tymczasem Wojewoda przywołał rozporządzenie Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 z późn. zm.). Powyższe naruszenie przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa) nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia bowiem parametry wskazane w powyższych rozporządzeniach nie różnią się. Obecnie obowiązujące rozporządzenie z dnia [...] listopada 2010 r. poprzedzało rozporządzenie z dnia [...] listopada 2004 r. W przepisach tego rozporządzenia dotyczących instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, w pierwotnym ich brzmieniu (§ 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3ust. 1 pkt 8) nie było wzmianki aby równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczać dla pojedynczych anten, rozporządzenie to zawierało natomiast § 4, w którym ogólnie nakazywano sumować parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu. Obecnie obowiązujące rozporządzenie z dnia [...] listopada 2009 r. wskazuje, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z przepisów rozporządzenia z dnia [...] listopada 2010 r. wynika, iż do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne, zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia). Przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać przeprowadzenia oceny na środowisko to zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z ustaleń organów administracji oraz załączonej do projektu budowlanego dokumentacji wynika, iż przedmiotowa stacja bazowa zaprojektowana na działce nr ew. 177 składać się będzie z wieży stalowej kratowej o łącznej wysokości 55 m n.p.t., trzech anten sektorowych typu Kathrein 800 10306 i trzech anten radioliniowych oraz urządzeń sterujących usytuowanych wewnątrz wieży. Według kwalifikacji przedsięwzięcia jedynym źródłem energii elektromagnetycznej wypromieniowywanej do otoczenia i mogącej stwarzać potencjalne zagrożenia dla zdrowia są anteny sektorowe. Pojedyncza antena sektorowa będzie pracowała na częstotliwości 900 MHz, natomiast równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) będzie wynosić 1815,52. Organ odwoławczy wskazał, że z kwalifikacji wynika, że na azymutach 0o, 120o i 240o w odległości 70 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej promieniowania poszczególnych anten sektorowych typu Kathrein 800 10306 nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Należy zatem wskazać, iż by zakwalifikować przedmiotową inwestycję jako mogącą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, miejsca dostępne dla ludności musiałyby się znajdować w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania trzech anten o mocy powyżej 2000 W. By zaś zakwalifikować to przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko miejsca dostępne dla ludności musiałyby się znajdować w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania trzech anten o mocy powyżej 2000 W, zaś od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania dziewięciu anten o mocy powyżej1000 W - w odległości nie większej niż 70 m. Organy administracji ustaliły, iż wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, szczegółowo odnosząc określone wartości wiązek promieniowania na odpowiednich azymutach do działek sąsiadujących z terenem inwestycji toteż w tym kontekście niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący negatywnego wpływu inwestycji na nieruchomość skarżącego. Podkreślić należy również, że Wojewoda zobowiązany został przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia jako podlegającego obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko do uwzględnienia powiązań tego przedsięwzięcia z innym przedsięwzięciem, za które uznano istniejącą w sąsiedztwie stację bazową telefonii komórkowej. Stacja [...] zlokalizowana jest na działce [...] w miejscowości P., składa się z wieży o konstrukcji stalowej o wysokości 42 m n.p.t. Wyposażona jest w anteny radiolinii oraz trzy anteny sektorowe K 800 10309v01 pracujące na częstotliwości 900 MHz. Równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) dla pojedynczej anteny wynosi 2104,00 W. Anteny zamontowane są na azymutach 50o, 170o i 290o. Zdaniem organu odwoławczego w zestawieniu z antenami sektorowymi na projektowanej stacji bazowej zamontowanymi na azymutach 0o, 120o i 240o oraz przy założeniu, że wiązki promieniowane na azymutach 240o i 50o w linii prostej nie połączą się z inną wiązką, natomiast sumowanie wiązek z pozostałych azymutów może mieć miejsce jedynie w odległości 150 - 200 m od poszczególnych stancji bazowych. Udzielenie spółce pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej bez nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia nie budzi zatem zastrzeżeń Sądu. Wskazana inwestycja nie wymaga bowiem przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, gdyż inwestycja o takich parametrach nie została wymieniona w rozporządzeniu z dnia [...] listopada 2010 r. oraz w rozporządzeniu z dnia [...] listopada 2004 r. Zasadniczym opracowaniem, na którym oparł się organ administracji była Kwalifikacja przedsięwzięcia. Żaden z obowiązujących przepisów prawa nie wskazuje, jaki podmiot uprawniony jest do sporządzenia opracowania, na podstawie którego organ administracji architektoniczno-budowlanej ma możliwość dokonania kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w świetle rozporządzenia Rady Ministrów. Z uwagi na specyficzny charakter inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, której eksploatacja związana jest z emisją pól elektromagnetycznych, organ administracji architektoniczno - budowlanej zmuszony jest opierać się na szczegółowych danych przedstawionych przez inwestora i dołączonych do złożonego wniosku o pozwolenie na budowę. Jeżeli dokumentacja taka nie budzi zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości, nieprawidłowości, nie ma podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności i przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych. Może być on sporządzony na zlecenie inwestora co nie oznacza, iż jest on obarczony wadliwością lub stronniczością. Dokument przedstawia analizę (opisową i graficzną) zasięgu oddziaływania na środowisko wraz ze stosownymi obliczeniami. Reasumując należy podkreślić, iż organy administracji obu instancji ustaliły stan faktyczny sprawy zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 136 kpa. Niezasadny również jest zarzut naruszenia art. 73 kpa. Wojewoda w piśmie z dnia [...] marca 2015 r. stosowanie do treści art. 10 kpa zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami administracyjnymi sprawy. Wobec faktu, że skarżący żądał umożliwienia mu zapoznania się z aktami w systemie teleinformatycznym, wskazując, że sposób odpowiedzi na powyższe pismo ma zostać przekazane również drogą elektroniczną, w dniu [...] marca 2015 r. organ administracji wezwał skarżącego do uszczegółowienia, z którą częścią akt skarżący chciałby się zapoznać wobec faktu, że postępowanie toczyło się wiele lat. Skarżący nie udzielił odpowiedzi. Podkreślić należy przy tym, że dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niezapewnienie jej możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 kpa. W związku z tym, że skarżący nie wykazał, że niezapoznanie się z aktami miało wpływy na wynik sprawy, uznać należy, że organ nie naruszył art. 10 § 1 kpa. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji. Nie zachodzą w sprawie podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącego o umorzenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Sąd administracyjny nie ma kompetencji do wydania rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie administracyjne. Sąd mógłby jedynie umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, gdyby zaszła jedna z przesłanek określonych w art. 161 § 1 ppsa. W rozpoznawanej sprawie żadna z tych przesłanek nie zachodzi.