II SA/Lu 424/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na pismo Kierownika Sekcji Postępowania Egzekucyjnego Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przekazania odwołania w sprawie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych - w zakresie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania P.M. prawa pomocy. P.M. złożył w dniu 18 kwietnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na "decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., doręczoną mu 11 kwietnia 2013r. (znak sprawy [...]), utrzymującą w mocy decyzję [... i decyzję [...] z dnia [...]r. w sprawie odmowy umorzenia należności powstałych z tytułu świadczeń alimentacyjnych wraz z ustawowymi odsetkami" wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zatem nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 P.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem skarga P. M. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Skarżący złożył bowiem skargę na pismo organu I instancji, które nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bowiem nie należy do kategorii aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Skarga w niniejszej sprawie jest zatem oczywiście bezzasadna, dlatego nawet pomoc profesjonalnego pełnomocnika nie miałaby wpływu na jej rozstrzygnięcie. W związku z tym Sąd odstąpił od przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF"), ze względu na bezcelowość tej czynności. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.