II SA/Lu 429/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.i J. małżonków L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego - w zakresie wniosku J. i J. małżonków L. o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza z dnia [...] r., znak: [...], postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza z dnia [...] r., znak: [...]. J. i J. małżonkowie L. w dniu 11 maja 2015 r. złożyli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], umarzającą postępowania odwoławczego wszczęte na skutek odwołania skarżących od decyzji Burmistrza z dnia [...] r., znak: [...], orzekającej o podziale nieruchomości. W dniu 8 sierpnia 2015 r. skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza z dnia [...] r., znak: [...], podnosząc, że wobec wniesienia przez nich skargi w niniejszej sprawie, wykonanie tej decyzji byłoby nieuzasadnione, gdyż "rodziłoby niepotrzebne koszty postępowania oraz zaogniałoby sytuację konfliktową pomiędzy uczestnikami a skarżącymi". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza z dnia [...] r., znak: [...], nie jest zasadny. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania aktu organu administracyjnego zapewnia stronie ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania aktu wydanego w granicach sprawy jest zasadne. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Skarżący nie wykazali w sposób należyty, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadniające uwzględnienie jego wniosku. Podniesione we wniosku okoliczności nie dają bowiem podstaw do udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że samo to, że wykonanie wskazanej wyżej decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, w razie ewentualnego uwzględnienia skargi przez Sąd w rozpoznawanej sprawie, mogłoby prowadzić do konieczności poniesienia dodatkowych kosztów związanych z odwróceniem skutków prawnych tej decyzji, nie świadczy o tym, że wykonanie tej decyzji niesie z sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody znacznych rozmiarów lub spowodowania skutków trudnych do odwrócenia. Oczywistym jest również, że możliwość "zaognienia" sporu sąsiedzkiego istniejącego pomiędzy skarżącymi a uczestnikami postępowania nie może być oceniona jako podstawa do udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Zauważyć nadto należy, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia ani innych aktów wydanych w toku postępowania przed organami administracji. Niedopuszczalne jest zatem wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o prawnej wadliwości aktu administracyjnego. Z tych względów, wobec niespełnienia warunków z art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak postanowieniu.