II SA/Lu 43/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - w zakresie wniosku G. C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...]r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą R. N. pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. L. w P . W dniu 8 grudnia 2009 r. decyzja ta została doręczona G. C., który złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 11 stycznia 2010 r. (data nadania), a więc z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia skargi, który upłynął w dniu 7 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 29 stycznia 2010 r. odrzucił tę skargę jako spóźnioną. Orzeczenie to zostało doręczone skarżącemu wraz z uzasadnieniem w dniu 15 lutego 2010 r. (k.20). W dniu 20 lutego 2010 r. (data nadania) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując, iż uchybienie tego terminu nastąpiło bez jego winy. Skarżący wskazał, iż w dniu 6 stycznia 2010 r. z uwagi na konieczność nagłego wyjazdu do siostry zamieszkującej w B. K. polecił wysłać sporządzoną przez siebie skargę domownikowi – żonie J. C . Żona wysłała jednak tę skargę dopiero 11 stycznia 2010 r., nie informując skarżącego o kilkudniowej zwłoce w nadaniu skargi. O uchybieniu terminu do wniesienia skargi skarżący dowiedział się dopiero po doręczeniu mu w dniu 15 lutego 2010 r. postanowienia Sądu odrzucającego skargę. Odpowiadając na wezwanie Sądu do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, skarżący w dniu 25 lutego 2010 r. przedłożył oświadczenie siostry E. P. z dnia 22 marca 2010 r. oraz oświadczenie żony J. C. z dnia 23 marca 2010 r., z którego wynika, że nie dotrzymała ona terminu złożenia skargi, gdyż "umknęło jej to z pamięci". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącego G. C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w rozpoznawanej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej jako: "ustawa") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Zgodnie zaś z art. 87 § 1, 2 i 4 ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226; postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., FZ 713/04, LEX nr 302279 oraz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., I SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260). Skarżący G. C. nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż w dniu 6 stycznia 2010 r. (a więc w terminie otwartym do wniesienia skargi) z powodu konieczności nagłego wyjazdu do siostry E. P. zamieszkującej w B. K. polecił wysłać sporządzoną przez siebie skargę domownikowi – żonie J. C., która nadała ją w dniu 11 stycznia 2010 r., a więc z uchybieniem terminu do złożenia skargi, nie świadczy o braku winy skarżącego w uchybieniu tego terminu. Należy bowiem podkreślić, iż z wyjaśnień samej żony skarżącego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi było niedochowanie przez nią należytej staranności przy dokonywaniu tej czynności procesowej. W oświadczeniu z dnia 23 marca 2010 r. wskazała ona bowiem wyraźnie, iż "nie dotrzymała terminu wysłania tej skargi, ponieważ umknęło jej to z pamięci i wysłała w późniejszym terminie" (k. 42). W tych okolicznościach nie można przyjąć, iż skarżący dopuścił się uchybienia terminu do wniesienia skargi bez swojej winy. Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje bowiem swym zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s. 214; wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2002 r., I SA/Gd 1676/99, POP 2002, z. 12, poz. 148). Z tych względów, wobec braku przesłanek określonych w art. 86 § 1 ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.