II SA/Lu 431/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek ( sprawozdawca ), Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz,, Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant Referent – stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia marca 2005r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 80ust.1 pkt.2, 81ust.1pkt.1i2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane ( t.j. z 2003r., Nr 207, poz.2016 ze zm.) i art.138§1pkt.1kpa Wojewoda po rozpoznaniu odwołania L. K. B. K. i Ł. W. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia grudnia 2004r., znak: [...], którą odmówiono uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia sierpnia 1996r., znak: [...] (zmienionej decyzją z dnia czerwca 2001r., znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę kładki dla pieszych nad ulicą F. wraz z przebudową sieci gazowej i oświetlenia terenu w obrębie pasa drogowego ulicy F. i niezbędnego terenu przyległego, gdyż w razie uchylenia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia przedmiotowej inwestycji zostało wznowione, zaś w jego roku zapadły decyzje Prezydenta Miasta z dnia lipca 2002r., znak: [...] oraz decyzja Wojewody z dnia stycznia 2003r., znak: [...], utrzymująca ją w mocy. Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2004r., sygn. akt II SA/Lu 285/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Wojewody, podnosząc, że organ II instancji nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego, w wyniku czego Wojewoda decyzją z dnia sierpnia 2004r., znak: [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta z dnia lipca 2002r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia grudnia 2004r., znak: [...] Prezydent Miasta odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia sierpnia 1996r., znak: [...] udzielającej pozwolenia na budowę kładki, stwierdzając, że wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art.146§2kpa). Wojewoda rozpoznając odwołanie od tej decyzji, stwierdził, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie uzupełniające, sporządzając szczegółową dokumentację fotograficzną, obrazującą stan faktyczny na działce nr ewid. 39, należącej do skarżących i na działkach sąsiednich, zainwestowanych pod kładkę. Z fotografii 2, 8, 16 widać, że kładka nie zacienia okien w pomieszczeniach mieszkalnych skarżących. Brak zacienienia został wykazany przez porównanie rzędnych wysokościowych i odległości na przedłożonej mapie inwentaryzacyjnej w skali 1:500 (załącznik nr 3 dokumentacji uzupełniającej) Stwierdzono, że kładka w najwyższym miejscu posadowiona jest na wys. 213,25m czyli o 4,15m wyżej niż rzędna terenu (209,10) w południowo-wschodnim narożniku działki nr 39. Natomiast odległość budynku mieszkalnego skarżących od kładki wynosi 17m. Jest zatem ona o ok. 12m większa, niż wysokość obiektu przesłaniającego. W tej sytuacji nie można zatem mówić o naruszeniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz.690), bowiem zacienienie okien wynika raczej z bujnej roślinności (duże drzewa iglaste i liściaste rosnące w ogrodzie), a nie przez kładkę oddaloną od budynku o 17m. Organ stwierdził ponadto, że zastosowano taką konstrukcję skarpy, aby ziemia nie groziła obsunięciem się na ciąg pieszy, dzielący skarpę od działki nr ewid.39. Schody biegnące na kładkę wykonano na konstrukcji składającej się ze ścianek oporowych betonowych zbrojnych gr.25 cm, związanej górą płytą betonową zbrojną gr.15 cm. Konstrukcję przykryto ziemią stabilizowaną Ekoplastrem gr.10,2cm i obsiano trawą. Skarpa oddalona jest od granicy działki nr 39 o 2,5- 3,5 m, a od budynku o 16-17m i nie stanowi realnego zagrożenia dla tej działki. Inwestycja nie narusza granic własności działki nr 39, nie ogranicza także możliwości dysponowania nią. W ocenie organu nie zmniejszy się również jej wartość rynkowa, którą określono biorąc pod uwagę rodzaj zabudowy, przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, atrakcyjność położenia, dojazd, czynniki środowiskowe, uzbrojenie terenu. Skargę do sądu administracyjnego wniosła L. K., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. Skarżąca zarzuciła, że nienależycie przeprowadzono postępowanie dowodowe w zakresie oceny ich interesów, uchybiając art. 7 i 77 kpa. W szczególności nie zbadano wpływu obiektu na zacienienie działki oraz pomieszczeń mieszkalnych skarżących, zwiększenia natężenia hałasu ponad dopuszczalne normy, utratę krajobrazu, a także wadliwie oszacowano wartość nieruchomości. Skarżący podnieśli, że inwestycja znacznie obniżyła komfort zamieszkiwania na przedmiotowej działce, gdyż podniesiony ciąg pieszy stwarza możliwość stałego zaglądania przez pieszych w okna domu oraz daje wgląd w to co się dzieje na terenie działki. Z tego względu inwestycja naruszając ich prawo własności, narusza jednocześnie podstawowe zasady obowiązujące przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. art. 5ust.1pkt.6 i ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz.414) Obniża ponadto wartość nieruchomości, gdyż sąsiedztwo jest podstawowym kryterium jej wyceny zgodnie z art.154 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, oceniając czy w toku postępowania organ nie naruszył przepisów postępowania i czy zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Skarga nie jest zasadna. W świetle art. 35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003r.,Nr 207, poz.2016 ze zm.) w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ administracyjny sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również z przepisami techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz uprawnienia budowlane osoby sporządzającej projekt. (ust. 1) Zgodnie z art.32 ust.4 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś z wnioskiem w tej sprawie wystąpił w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami). W razie spełnienia powyższych wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. (art.35 ust.4). W sprawie zachodzą przesłanki zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kładki dla pieszych przy ul. F., bowiem inwestor przedłożył wszystkie wymagane dokumenty, zaś inwestycja nie narusza przepisów techniczno – budowlanych i jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organy administracyjne przeprowadziły szczegółowe postępowanie wyjaśniające, gromadząc wyczerpująco materiał dowodowy. Z materiału tego wynika w szczególności, że - wbrew zarzutom skargi - inwestycja nie narusza przepisu art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz.414 ze zm.). W świetle tego przepisu w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno - budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Natomiast do dnia lipca 2003r., a więc w czasie wydania decyzji Prezydenta Miasta z dnia sierpnia 1996r. zatwierdzającej przedmiotową inwestycję, konieczność ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich sygnalizowano w ust.1 i rozwijano w ust.2, który stwierdzał, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje w szczególności zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przez pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibrację, zakłócenia elektryczne, promieniowanie oraz ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Należy podkreślić, że przytoczone postanowienia art. 5 ustawy – Prawo budowlane w aktualnym, jak i poprzednim brzmieniu nie mogą stanowić wyłącznej i samodzielnej podstawy do orzekania. Przepisami administracyjnymi mającymi wpływ na ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich są przede wszystkim przepisy techniczno - budowlane, a zatem o naruszeniu można mówić wówczas, gdy zostały naruszone konkretne przepisy. Przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz.690), jak również takiego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. (t.j. Dz. U. z 1995r., Nr 10, poz.46 ze zm.) obowiązującego w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta z dnia sierpnia 1996r., a w szczególności §13, regulującego obowiązek zachowania odpowiednich odległości w celu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Jak wynika z materiału dowodowego (załącznik nr 3 dokumentacji uzupełniającej) kładka w najwyższym miejscu posadowiona jest na wys. 213,25m czyli o 4,15m wyżej niż rzędna terenu (209,10) w południowo-wschodnim narożniku działki nr 39. Natomiast odległość budynku mieszkalnego skarżących od kładki wynosi ok. 17m, a zatem jest ona o prawie 12m większa, niż wysokość obiektu przesłaniającego. W świetle zatem zgromadzonego materiału dowodowego podnoszona przez skarżącą okoliczność zacienienia jej działki przez kładkę dla pieszych nie może być uznana za naruszenie jej interesu prawnego, skoro posadowienie kładki zostało dokonane w odległościach przewidzianych obowiązującymi przepisami prawa. Również z załączonych fotografii wynika, że przedmiotowa kładka nie ogranicza dopływu światła na działkę skarżących. Pozostałe zarzuty (hałas, brak intymności) także nie mogą być uwzględnione dla oceny zgodności z prawem przedmiotowej inwestycji, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżącej, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Skoro więc inwestycja nie narusza przepisów techniczno - budowlanych obowiązujących zarówno w dacie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, a dopuszczalna jest również na gruncie aktualnie obowiązujących przepisów, organ nie miał podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta, pomimo naruszenia przy jej wydaniu art.28 kpa i istnienia podstaw uzasadniających wznowienie postępowania. (art.146§2kpa) Z powyższych względów, Sąd oddalił skargę, jako nieuzasadnioną na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)