II SA/Lu 431/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lipca 2006 r. sprawy ze skargi E. K. i J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...], znak: [...] wydaną na podstawie art. 138§1pkt. 1kpa w zw. z art. 80 ust.2pkt.2 i art. 83ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (t.j. Dz.U. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania E. i J. K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...] nakazującą im wykonanie rozbiórki drewnianego ustępu o wymiarach 1,28mx2,10m wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości ciekłe, do którego odprowadzane są ścieki, usytuowanego na działce nr ewid. 912/8 położonej w miejscowości K. gm. U. W toku oględzin w dniu 10 czerwca 2005r. organ ustalił, że przedmiotowy budynek został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. W budynku znajdują się dwa pomieszczenia: jedno o przeznaczeniu gospodarczym, zaś drugie pełniące funkcję ustępu wraz z dwukomorowym zbiornikiem do gromadzenia ścieków. Odległość drewnianego obiektu od ogrodzenia sąsiedniej działki oznaczonej nr 912/9 wynosi 0,90m, od strony zaś drogi dojazdowej (działka nr 912/13) - 4,10m. Organ stwierdził, że nie jest możliwe zalegalizowanie przedmiotowej budowy, gdyż warunkiem legalizacji jest jej zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z akt sprawy dla Gminy U. nie został sporządzony plan miejscowy, zaś E. i J. K. w dniu wszczęcia niniejszego postępowania tj. w dniu 24 czerwca 2005r. nie posiadali ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż o decyzję taką wystąpili dopiero w dniu 22 czerwca 2005r. Jednocześnie organ podkreślił, że przedmiotowego obiektu nie można uznać za budynek gospodarczy ani za indywidualną oczyszczalnię ścieków, do której miałby zastosowanie przepis art. 29ust.1pkt.2 i 3 ustawy- Prawo budowlane, wyłączający obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Zadaniem bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe jest jedynie gromadzenie ścieków, natomiast oczyszczalnie ścieków są urządzeniami służącymi do unieszkodliwiania ścieków. Skargę do sądu administracyjnego wnieśli E. i J. K., domagając się uchylenia decyzji obu organów. Skarżący zarzucili naruszenie konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa podnosząc, że na wielu okolicznych działkach znajdują się podobne obiekty budowlane wybudowane samowolnie, a mimo to organ nie wydał w stosunku do ich właścicieli nakazów rozbiórki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1§1i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W świetle art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz.2016 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które uprawniają do prowadzenia robót budowlanych na podstawie, a także bez ich zgłoszenia właściwemu organowi. "Roboty budowlane" polegają w szczególności na budowie obiektów budowlanych, czyli budynków trwale związanych z gruntem wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, obiektów małej architektury, a także innych budowli stanowiących całość techniczno-użytkową (art. 3pkt.7) W ocenie Sądu drewniany ustęp, który nie ma charakteru jedynie tymczasowego zaplecza budowlanego, lecz jest przeznaczony do stałego korzystania stanowi budowlę, o której mowa w art. 3 pkt.3 ustawy - Prawo budowlane, na której wykonanie wymagane jest pozwolenie na budowę. Bezspornym jest, iż przedmiotowy obiekt budowlany, znajdujący się na działce nr ewid. 912/8 położonej w miejscowości K. gm. U.wybudowany został przez skarżących bez wymaganego pozwolenia na budowę. Słusznie bowiem organy uznały, że obiekt ten pomimo, iż składa się z dwóch pomieszczeń, przy czym tylko jedno z nich stanowi ustęp, zaś drugie przeznaczone zostało na cele gospodarcze, podlega w całości rygorom Prawa budowlanego przewidzianym dla drewnianego ustępu. Taki dwukomorowy obiekt o podwójnym przeznaczeniu nie może być uznany za indywidualną przydomową oczyszczalnię ścieków ani za budynek gospodarczy, o powierzchni mniejszej niż 10m2, których budowa zwolniona byłaby z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. (art. 29ust.1 pkt. 2 i 3). Podkreślić jednocześnie należy, że zarówno budowa indywidualnej oczyszczalni ścieków, jak i budynku gospodarczego, o których mowa w cyt. przepisie art. 29ust.1pkt.2 i 3 Prawa budowlanego wymagają zgłoszenia właściwemu organowi na podstawie art. 30ust.1pkt.1, którego skarżący również nie dokonali. Brak zgłoszenia podobnie, jak i brak pozwolenia na budowę skutkuje nakazem rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 48ust.1 oraz art. 49b ustawy- Prawo budowlane. W sytuacji występującej w sprawie organ administracji publicznej, stwierdzając samowolę budowlaną oraz brak podstaw do zalegalizowania budowy przedmiotowego obiektu budowlanego, zobowiązany był zatem do wydania decyzji nakazującej jego rozbiórkę Natomiast podnoszona w skardze okoliczność, iż sąsiedzi skarżących także dopuścili się samowoli budowlanej nie ma istotnego znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia. Samowola budowlana osób trzecich może być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego i nie może być badana w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, dlatego skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).