II SA/Lu 432/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. i W. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę – w zakresie wniosku T. B. i W. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: odmówić przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W dniu 28 [...] r. (data stempla pocztowego na kopercie nadawczej) T. B. i W. B. wnieśli skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., znak: [...], którą organ ten odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] r., nr [...], znak: [...], wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia K. S. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...], które to pozwolenie zostało następnie - na mocy decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., znak: [...] – przeniesione na rzecz A. T.-B. i J. B.. Wraz z powyższą skargą skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżący wyjaśnili, że o wydaniu zaskarżonej decyzji dowiedzieli się w dniu 22 [...] r. podczas rozprawy przed tutejszym Sądem w sprawie dotyczącej ich skargi na postanowienie Wojewody odmawiające "wstrzymania wykonania" decyzji udzielającej pozwolenia na sporną rozbudowę. W ocenie wnioskodawców zaskarżona decyzja nie została im doręczona i dopiero następnego dnia po ww. rozprawie otrzymali w Urzędzie Wojewódzkim jej kopię. Skarżący podkreślili, że oczekiwali na przedmiotowe rozstrzygnięcie, ponieważ wcześniej otrzymali pismo od Wojewody informujące, że sprawa ma charakter skomplikowany, przez co decyzja zostanie podjęta i doręczona im w późniejszym czasie. W tej sytuacji – w ocenie wnioskodawców – nie ponoszą oni żadnej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda odnosząc się do przedmiotowego wniosku wyjaśnił, że skarżący w zawiadomieniu z dnia 14 listopada [...] r. zostali poinformowani o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 15 grudnia [...]r., zaś zaskarżona decyzja została wydana na 3 dni przed tym terminem, tj. w dniu 12 grudnia [...] r. Decyzja ta została przesłana skarżącym, jednak z powodu jej niepodjęcia w terminie pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 16 grudnia [...] r. i 24 grudnia [...] r., w dniu 31 grudnia [...] r. zwrócono ją Wojewodzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl zaś art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przepis art. 87 § 2 p.p.s.a. nakłada przy tym na stronę obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Rozpoznając wniosek skarżących w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wbrew zawartemu w nim twierdzeniu zaskarżona decyzja została im doręczona, przy czym nastąpiło to w trybie doręczenia zastępczego przewidzianego w art. 44 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 (bezpośrednio do rąk adresata lub za pośrednictwem dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu): 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Odnosząc powyższą regulację do stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, że w jej aktach znajduje się skierowana do skarżących korespondencja, zawierająca przeznaczone dla nich egzemplarze zaskarżonej decyzji, która powróciła do organu II instancji (k. 659 i 660 akt adm. II inst.). Z adnotacji zamieszonych na obu tych przesyłkach wynika, że z powodu niemożności ich doręczenia bezpośrednio do rąk adresatów, w dniu 16 grudnia 2014 r. zostały one pozostawione na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym, a zawiadomienia o tym fakcie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresatów. Powtórnego awizowania przedmiotowych przesyłek dokonano w dniu 24 grudnia [...] r. Wobec zaś ich niepodjęcia w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizowania, wraz z upływem tego terminu, tj. w dniu 30 grudnia [...] r., nastąpił skutek ich doręczenia. Skoro zatem zaskarżona decyzja została doręczona skarżącym w dniu 30 grudnia [...]r., termin do złożenia skargi na to rozstrzygnięcie upływał im w dniu 29 stycznia [...] r. Składając skargę dopiero w dniu 28 maja [...] r. skarżący bezspornie zatem uchybili temu terminowi, którego przywrócenie – jak już wyżej wskazano – uzależnione było od uprawdopodobnienia braku ich winy w owym uchybieniu. W świetle poglądów orzecznictwa uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu wiąże się z tym, że strona powinna uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, iż przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna. Przesłanka braku winy w uchybieniu terminu powinna być przy tym oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności są bowiem ograniczone do okoliczności, które nie tyle utrudniają, ale faktycznie uniemożliwiają dokonanie czynności, nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności (por. T. Woś [red.]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005, s. 333). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że skarżący nie wykazali przesłanek, które uprawdopodabniałyby brak ich winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. O braku ich zawinienia w tym względzie nie może bowiem świadczyć sam fakt, iż doręczenie im zaskarżonej decyzji nastąpiło w trybie zastępczym, skoro tryb taki jest przewidziany w procedurze administracyjnej. Ocenę powyższą dodatkowo wzmacnia okoliczność, iż skarżący w toku postępowania odwoławczego zostali poinformowani, iż planowany termin zakończenia sprawy wyznaczono na dzień 15 grudnia [...]r. Zaskarżona decyzja została zaś wydana w dniu 12 grudnia [...] r., a do próby jej doręczenia skarżącym doszło w dniu 16 grudnia [...] r. Nawet zatem, jeśli skarżący nie mieli w owym czasie możliwości osobistego odbioru w ich miejscu zamieszkania przesłanych im decyzji, wobec wcześniejszego powiadomienia ich o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy mogli oni się spodziewać, że decyzja ta zostanie wydana najpóźniej w dniu 15 grudnia [...] r. i zachowując należytą staranność o własne interesy, w okolicach tej daty zweryfikować okoliczność jej wydania, co niewątpliwie umożliwiłoby im złożenie skargi z zachowanie ustawowego terminu. W świetle powyższego nie sposób przyjąć, że skarżący pozostają bez winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, a zatem ich wniosek o przywrócenie tego terminu należy uznać za bezzasadny. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.