II SA/Lu 433/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. W. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej. Radca prawny A. W., wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w L. pełnomocnikiem z urzędu skarżącej wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Do wniosku dołączono opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wniosek zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Wnioskodawca w piśmie z dnia 7 lutego 2012 r. oświadczył, że skarżącej przesłał informację o złożeniu w Wojewódzkim Sądzie Administracyjny w Lublinie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej na dowód, czego dołączył potwierdzoną za zgodność kserokopię potwierdzenia nadania przesyłki poleconej. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". W myśl §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia przyznanie wynagrodzenia powiązane zostało ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej lub sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej. Ani ten przepis ani inny przepis rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu jak i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje obowiązku przedkładania Sądowi opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W myśl natomiast art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.) koszty pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ponosi Skarb Państwa. Tak więc wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 p.p.s.a. dotyczy tylko pomocy "udzielonej" (por. postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt I KZP 15/2005, OSNKW 2005/7-8/60) przy czym musi to być pomoc faktycznie, realnie udzielona (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93; postanowienie NSA z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II FZ 513/07 – Legalis czy postanowienie NSA z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt II FSK 83/09 – Lex nr 742403). W przypadku, gdy pomoc prawna polega na sporządzeniu dla strony opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, pełnomocnik powinien wykazać, że opinia została sporządzona i przekazana stronie (postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przesłana została do Sądu zaś skarżącej wnioskodawca przesłał informację o jej złożeniu w sądzie. Skoro, zatem w sprawie niniejszej wnioskodawca nie przesłał skarżącej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej a jedynie powiadomił ją o fakcie sporządzenia takiej opinii i złożenia jej w Sądzie nie można uznane aby faktycznie, realnie udzielił on skarżącej pomocy prawnej. Tym samym nie można przyjąć, aby wnioskodawca zasługiwał na przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz zwrot wydatków. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu.