II SA/Lu 435/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz ( sprawozdawca ), Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant Referent – stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2005 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]. [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącego K. B. kwotę 100 ( sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Lu 435/05 Uzasadnienie Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia marca 2005r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia października 2004r. o odmowie uchylenia bądź zmiany w trybie art. 154 § 1 k.p.a. już ostatecznej decyzji z dnia października 2003r. a odmawiającej przyznania K. B. uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu organ rozstrzygający przede wszystkim wskazał na okoliczność niezakwestionowania przez zainteresowanego przeprowadzonego trybu procedowania administracyjnego. W dalszym toku argumentacji stwierdził w okolicznościach rozpatrywanej sprawy brak zrealizowania przesłanek z art. 154 § 1 k.p.a. w postaci czy to interesu społecznego czy to słusznego interesu strony. Zaakcentował utrwaloną linię orzecznictwa sądowoadministracyjnego, stanowiącą o niemożności upatrywania słusznego interesu strony jedynie w jej dążeniu do odmiennej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, który już uprzednio był przedmiotem rozpoznania w postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją ostateczną. Zeznaniom nowego świadka nie przyznał waloru wiarygodności. Na powyższe rozstrzygnięcie administracyjne skargę złożył K. B., wnosząc o jego uchylenie z zasądzeniem kosztów niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. U podstaw zawartego w skardze wniosku zarzucał organowi błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego a jego zdaniem oczywiście naruszającą słuszny interes zainteresowanego. Podnosił, że pismo skierowane do organu, opatrzone datą października 2004r., zawierało żądanie ponownego rozpatrzenia sprawy przy uwzględnieniu dołączonych dowodów. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosił o jej oddalenie, wywodząc prawidłowe zrealizowanie procedowania przy wyczerpującym rozważeniu przesłanek z art. 154 § 1 k.p.a., w sposób czyniący zadość wymogom stanowionym mocą art. 235 § 1 k.p.a. W pełni podtrzymał stanowisko i jego argumentację wyrażone w zaskarżonej decyzji o braku podstaw do uchylenia czy zmiany kwestionowanej przez skarżącego decyzji ostatecznej, skoro nie znajduje tej treści żądanie podstawy ani w interesie społecznym ani w uzasadnionym interesie samej strony, także gdy zważyć kontekst polemicznego stanowiska skarżącego, tyczącego się wywodzonej odmiennej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego od tej dokonanej u podstaw ostatecznej już decyzji. Dodatkowo organ wskazał na z urzędu podjęte kroki dla zainicjowania postępowania karnego wobec powzięcia uzasadnionego podejrzenia o popełnieniu przestępstwa przeciwko dokumentom oraz usiłowania oszustwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej w aspekcie legalności, gdy niniejszym badana decyzja tego wymogu nie realizuje, co rozstrzygające. Z urzędu należy bowiem stwierdzić naruszenie przepisów procedowania administracyjnego. Pismo Stowarzyszenia [...] z dnia sierpnia 2004r., skierowane do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w dacie sierpnia 2004 / data stempla pocztowego /, wprost zawierało żądanie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją, a dla ponownego merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącego o przyznanie uprawnień kombatanckich, przy powołaniu się na wywodzoną okoliczność nowych, załączonych dowodów. Zatem wskazane pismo dało podstawę dalszemu procedowaniu na etapie administracyjnym na gruncie przesłanek dla wznowienia wskazanego a ostatecznie zakończonego postępowania, stanowionych mocą art. 145 § 1 k.p.a. w kolejnych punktach. Ocena jurydycznej racji, w pierwszej kolejności formalnoprawnej, dla wznowienia postępowania administracyjnego podlega zaś wyłącznie kognicji właściwego organu administracji. Z tego względu, w ramach niniejszej kontroli sądowoadministracyjnej nie podlega przesądzeniu zasadność wznowienia postępowania administracyjnego w zakresie żądania przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich, któremu dało asumpt pisemne wystąpienie wskazanego wyżej Stowarzyszenia. Natomiast od powziętych rozstrzygnięć administracyjnych w trybie wznowieniowym, podmiotom legitymowanym przysługiwało będzie prawo do wyczerpania kontroli instancyjnej, a w dalszej kolejności droga postępowania sądowoadministracyjnego. Spośród trybów nadzwyczajnych w postępowaniu administracyjnym, w kontrolowanym postępowaniu należy bowiem przyznać przymiot właściwego jedynie temu, które zmierza do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy przy nieprzesądzaniu w tym miejscu jego rezultatu. Jest nim właśnie tryb wznowieniowy, stanowiony w art. 145 k.p.a. i następne. Powyższy wybór determinuje wprost brzmienie pisemnego wystąpienia Stowarzyszenia [...] co dopiero stanowi o prawidłowym zastosowaniu dyspozycji art. 235 § 1 k.p.a.. W tym miejscu wymaga dodatkowego wskazania proceduralna okoliczność, iż na gruncie unormowania art. 31 § 1 k.p.a. w związku z art. 147 k.p.a. podjęta przez organizację społeczną inicjatywa dla wznowienia postępowania administracyjnego na rzecz podmiotu zainteresowanego, w swych następstwach obliguje organ administracji do rozważenia z urzędu jurydycznej racji dla realizowania tegoż nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, w pierwszej kolejności formalnoprawnej. Zatem gdy zważyć brzmienie art. 31 § 2 k.p.a., jako przepisu o charakterze szczególnym, stosownie do wyniku procedowania, organ rozstrzygający zobligowany będzie do wyrażenia w ustawowo stanowionej formie także formalnoprawnie negatywnego stanowiska, gdy stwierdzi ku temu podstawy, mimo działania z urzędu. Podsumowując, w rezultacie przeprowadzonej kontroli legalności, stwierdzone naruszenie przepisów o postępowaniu w administracji podlega kwalifikacji, jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji, gdy orzeczenie o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego uzasadnia art. 200 ostatnio powołanej ustawy.