II SA/Lu 435/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2009 r. sprawy ze skargi Z. i T. małż. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania Z. i T. małżonków S. od decyzji Starosty T. z dnia [...] kwietnia 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. S. pozwolenia na wykonanie obiektu handlowego – kiosku, na działce nr 311 położonej przy ul. Z. w Tomaszowie Lubelskim – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający wskazał, że inwestor – M. S. do wniosku o pozwolenie na budowę obiektu handlowego dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz 4 egzemplarze projektu budowlanego sporządzonego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Tym samym spełnione zostały wymagania określone w art. 32 ust .4 oraz art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Organ I instancji wszczął postępowanie o czym zawiadomił strony. W toku postępowania skarżący złożyli zastrzeżenia do zamiaru inwestora. Wobec powyższego Starosta zbadał złożone dokumenty i stwierdził ich kompletność oraz zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami. Wobec stwierdzenia, że spełnione zostały wszystkie wymagania przepisów prawa organ I instancji wydał decyzję o pozwoleniu na budowę. W ocenie organu odwoławczego argumenty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Organ ten podkreślił, iż w świetle obecnie obowiązujących przepisów prawa możliwość uzyskania pozwolenia na budowę w żaden nie zależy od woli bądź zgody właścicieli działek sąsiednich. Inwestor musi spełnić wyłącznie wymagania przepisów prawa, co w tym przypadku zostało spełnione. Jak wynika z przedłożonego projektu zagospodarowania działki nr 311, na miejscu dotychczasowego obiektu handlowego, co do którego inwestor uzyskał pozwolenie na rozbiórkę, zostanie zlokalizowany nowy obiekt w odległości 3 m od granicy działki nr 312, stanowiącej własność małżonków S.. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) przewidują w § 12 ust. 1 lokalizację budynków zwróconych ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy w odległości nie mniejszej niż 3 m. Skoro z projektu wynika, iż wielkość ta nie jest naruszona, a elewacja południowa obiektu (od strony działki małżonków S.) nie posiada otworów, to zarzut odwołujących się jest chybiony. Organ uznał także za niezasadny zarzut, że projektowany obiekt przesłoni działkę sąsiednią. Jest to bowiem obiekt wysokości 2,95 m i szerokości 3,90 m zlokalizowany w odległości 3 m od granicy. Również za niezasadny organ uznał zarzut o braku dostępu do drogi publicznej. W skardze na decyzję Wojewody Z. i T. małżonkowie S. wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podnoszą, że stary obiekt należący do M. S. nie został rozebrany, więc nielogiczne jest w ich ocenie wydanie pozwolenia na budowę nowego obiektu. Twierdzą także, że przedmiotowe pozwolenie na budowę narusza ich prawo własności, ponieważ projektowany obiekt zasłoni okna w ich budynku i utrudni dostęp do posesji. W ocenie skarżących działka nr 311 nie posiada dostępu do drogi publicznej, ponieważ w całości zabudowana jest stanowiskami autobusowymi, oni zaś obawiają się, że komunikacja do nowego obiektu będzie odbywała się przez ich działkę. Skarżący uważają, że jako współwłaściciel działki nr 311 zgodę na dojazd do obiektu przez tę działkę powinno wyrazić Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej "Wschód" w Lublinie, a nie Oddział w Tomaszowie Lubelskim. Wyrażają również obawę, że inwestor może w przyszłości wystąpić z roszczeniem o ustanowienie służebności drogi koniecznej przez działkę nr 312. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosi o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu była decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i zezwalająca na budowę obiektu handlowego – kiosku, na działce nr 311 położonej przy ul. Z. w Tomaszowie Lubelskim. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia dokonanego przez Starostę T. był art. 28 , art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W oparciu o przepisy wymienionej ustawy pozwolenie na budowę wydawane jest temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zakres obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę określa art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Z jego treści wynika, że pozwolenie na budowę nie może być wydane przez ten organ, bez uprzedniego sprawdzenia: 1/ zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zwłaszcza określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2/ zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3/ kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; 4/ wykonania projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane, a w przypadku, o którym mowa w art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego, także sprawdzenia tego projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Podkreślić należy, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę nie jest decyzją uznaniową, na co wskazuje treść art. 35 ust. 4 cytowanej ustawy. Oznacza to, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa tj. art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, a ma obowiązek odmówić udzielenia pozwolenia wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze wskazanych wyżej przepisów. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji wnikliwie i rzetelnie sprawdził przedstawione mu dokumenty. Organ ten właściwie ocenił, że projekt budowlany spełnia wszystkie wymagane prawem warunki, w związku z czym nie mógł odmówić wydania decyzji pozytywnej. Zdaniem Sądu, w sprawie zostały spełnione wskazane wyżej przesłanki zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. S. pozwolenia na budowę. Inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 9 lipca 2008 r. Projekt został sporządzony przez inżyniera architekta posiadającego uprawnienia do wykonywania samodzielnej funkcji w specjalności architektonicznej. Projektowany budynek został usytuowany w odległości 3 m od granicy z działką nr 312 stanowiącą własność skarżących. Na takie usytuowanie budynku pozwala § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 z późn.zm.). W sprawie niniejszej bezsporny jest fakt, iż elewacja południowa obiektu (od strony działki skarżących) nie posiada otworów, a zatem zarzut, że "pozwolenie na budowę nowego obiektu handlowego narusza prawo własności skarżących" jest niezasadny. Również zarzut dotyczący zasłonięcia okien w obiekcie skarżących jest bezpodstawny. Jak wynika z dokumentacji fotograficznej złożonej przez skarżących na rozprawie w dniu 22 października 2009 r. przedmiotowy obiekt jest znacznie niższy od obiektu skarżących i oddalony od niego o 3 m, a zatem nie jest możliwe by zasłaniał okna. Nieaktualny jest zarzut skarżących dotyczący konieczności rozbiórki "starego kiosku" przez inwestorkę, bowiem ze zdjęć, o których mowa wyżej wynika, iż widnieje na nich obiekt handlowy – kiosk, o którym mowa w zaskarżonej decyzji. Co do zarzutu braku dostępu do drogi publicznej sąd uznał, że jest on również bezzasadny. Z dokumentacji projektowej wynika, że działka nr 311, na której usytuowany jest obiekt sąsiaduje z działką nr 297, która jest drogą publiczną. Dostęp do tej samej drogi posiada działka nr 312 stanowiąca własność skarżących. Skarżąca, która jest w 1/9 współwłaścicielką działki nr 311 uzyskała zgodę na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane od drugiego współwłaściciela tj. Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej "Wschód" Spółki Akcyjnej. M. S. posiadająca poprzedni obiekt budowlany na tej działce również korzystała bez przeszkód z drogi stanowiącej działkę nr 297. Tak więc zarzut, iż w przyszłości może ona domagać się od skarżących ustanowienia służebności drogi koniecznej przez ich działkę jest bezpodstawny. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżących zawartym w piśmie złożonym po wniesieniu skargi, iż PKS "Wschód" nie wyraża zgody na dojazd przez działkę nr 311 do nowego obiektu handlowego (k.10 akt), stwierdzić należy, że zupełnie co innego wynika z treści udzielonej im odpowiedzi PKS "Wschód", którą skarżący dołączyli do swojego pisma. Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że argumenty podnoszone w skardze są niezasadnie, związku z czym stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd oddalił skargę.