II SA/Lu 435/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 10 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. N. i W. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2014 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; w zakresie wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a przyznać skarżącym prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w [...]. W dniu 30 maja 2014r. skarżący wnieśli na urzędowym formularzu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy. Wskazano, że skarga jest bezzasadna i podlega odrzuceniu, ponieważ skarżący nie uzupełnili braków skargi poprzez nadesłanie jej odpisów. W wyniku wniesienia zażalenia od powyższego rozstrzygnięcia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2014r. (sygn. akt II OZ 765/14) uchylił powyższe postanowienie Sądu I instancji. Sąd II instancji wskazał, że w okolicznościach sprawy zastosowanie art. 247 p.p.s.a. nie jest zasadne. Nie każdy przypadek warunkujący ewentualne odrzucenie skargi, w tym przewidziany w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., może być kwalifikowany jako podstawa zastosowania art. 247 p.p.s.a. Należy mieć bowiem na uwadze, że stronie przysługuje wniosek o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności, której uchybiła. Trudno więc mówić o "oczywistej bezzasadności skargi" jeżeli istnieje procesowa możliwość usunięcia braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje w całości na uwzględnienie. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy prawo pomocy może być przyznanie w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 ustawy). Skarżący wnosząc o zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata wnieśli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowym. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (§ 1) zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (§ 2). Ustalenie wystąpienia przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy wymaga porównania realnych możliwości finansowych strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy z wysokością obciążeń finansowych związanych z postępowaniem. Obciążenia finansowe związane z niniejszym postępowaniem stanowią jego koszty sądowe i koszt ustanowienia adwokata. Jak wynika z oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu oraz dokumentów przesłanych skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo z niepełnosprawną, małoletnią córką (orzeczenie o stopniu niepelnosparwności z dnia 26 kwietnia 2013r.) oraz niezdolną do pracy M. B. (wypis z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] 2000r.). Są właścicielami 100m² domu, posiadają działkę o powierzchni 21 arów oraz 17-letni samochód osobowy i 45-letni ciągnik rolniczy. W. N. jest bezrobotny. Na dochód rodziny składa się świadczenie na niepełnosprawną córkę w wysokości 800 zł i dodatku 200 zł oraz emerytura M. B. w kwocie 1200 zł, która w całości przeznaczana jest na koszty rehabilitacji leżącej chorej matki oraz niepełnosprawnej K. N.. W uzasadnieniu wnioskodawcy wskazali również, że nie posiadają żadnych oszczędności. Przedstawiona przez skarżących sytuacja materialna (wydatki związane z rehabilitacją członków rodziny, brak oszczędności), uprawnia do stwierdzenia, że skarżący nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Uzasadnia to wobec tego przyznanie skarżącym prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie ich od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 powyższej ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyznał prawo pomocy w zakresie całkowitym.