II SA/Lu 436/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Firmy "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. określającą Firmie "A" - wieczystemu użytkownikowi obiektu toru kartingowego "Tor L." dopuszczalny poziomu hałasu przenikający z terenu toru w kierunku terenu z zabudową mieszkaniową wielorodzinną i zamieszkania zbiorowego przy ul. F. . w L. w wysokości - 55 dB dla pory dnia i 45 dB dla pory nocy. W skierowanej do Sądu skardze na wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Firma "A" wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek ten uzasadnił tym, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków poprzez praktyczne zlikwidowanie statutowej działalności skarżącego na tym obiekcie. Przekazując skargę Sądowi wraz z aktami sprawy organ odwoławczy nie ustosunkował się do powyższego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W doktrynie prawa administracyjnego oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, iż przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (zob. Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, wydanie 2, str. 160). W każdym przypadku należy więc rozważyć, jaki charakter ma zaskarżony akt lub czynność. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja określającą dopuszczalny poziom hałasu poza terenem toru kartingowego w kierunku terenu z zabudową mieszkaniową. Zgodnie z art. 115 a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. W decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład. Z powyższego wynika, że decyzją opartą na art. 115 a ust. 1 powołanej ustawy nie są nakładane na dany podmiot jakieś nowe obowiązki, lecz następuje określenie norm hałasu, które wynikają z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, tj. przepisów obowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). W decyzji, o której mowa w powołanych przepisach organ dokonuje przyporządkowania konkretnemu zakładowi wskaźników dopuszczalnego poziomu hałasu w zależności od rodzaju terenu, na który zakład ten oddziałuje. Jej adresat ma obowiązek stosowania się do wskazanych norm i dopiero w razie ich przekroczenia mogą na niego zostać nałożone administracyjne kary pieniężne. Do takiego działania uprawniony został wojewódzki inspektor ochrony środowiska na podstawie art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Pogląd ten został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w niepublikowanym postanowieniu z dnia 16 stycznia 2007 r. sygn. akt II OZ 1506/06. Na tle niniejszych wywodów należy stwierdzić, że decyzja Prezydenta Miasta jedynie określa w stosunku do obiektu toru kartingowego prowadzonego przez skarżącego wynikające z powszechnie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne normy hałasu w odniesieniu do terenu, na który oddziałuje ten obiekt. Zatem zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, bezpośrednio nie podlega wykonaniu. Ewentualne wstrzymanie jej wykonania mogłoby zaś sugerować wyrażenie zgody na przekraczanie przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. Natomiast od zachowania się skarżącego w miejscu prowadzenia działalności zależy dalsze postępowanie, gdyż, jak już to wyżej wskazano, przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu może spowodować nałożenie kary pieniężnej. Strona może wówczas żądać wstrzymania wykonania ewentualnej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, podlegającej wykonaniu w trybie postępowania egzekucyjnego. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.