II SA/Lu 436/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej jednorazową opłatę planistyczną p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...], którą organ ten – po ponownym rozpatrzeniu sprawy – utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. nr [...], ustalającej opłatę planistyczną w wysokości 1274,40 zł, którą zobowiązany został uiścić skarżący. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 maja 2016 r. Sąd wezwał W. W. do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł. Ponadto skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 1 egzemplarza jej odpisu. Wezwania w powyższych przedmiotach zostały prawidłowo skarżącemu w dniu 23 maja 2016 r. (w tym dniu w miejscu zamieszkania skarżącego odebrała je jego matka T. W., będąca dorosłym domownikiem - potwierdzenie odbioru, k. 26), jednak dotychczas - pomimo upływu zakreślonego terminu – skarżący nie wykonał nałożonych na niego obowiązków. W dniu 1 czerwca 2016 r. W. W. złożył natomiast pismo, w którym oświadczył, że nie posiada aktualnie wolnych i dostępnych środków na uiszczenie wpisu w wysokości 200 zł. Jednocześnie stwierdził, że w związku z odmową zwolnienia go od kosztów sądowych w innej sprawie (II SA/Lu 61/16), nie wystepuje o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, lecz odstępuje od dalszej sądowej weryfikacji decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie, pobiera się wpis, który należy uiścić przy wniesieniu skargi do sądu (art. 219 § 1 w zw. z art. 212 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia przez sąd uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga podlega natomiast odrzuceniu, jeśli pomimo wezwania nie został uiszczony od niej należny wpis (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Art. 47 § 1 p.p.s.a. nakłada natomiast na strony obowiązek dołączenia do każdego pisma - a więc także do skargi - jego odpisów i odpisów załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Jak wynika z akt sprawy, pomimo prawidłowego skarżącego o skutkach niedochowania wezwania do uiszczenia wpisu od skargi oraz wezwania do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie jej odpisu, W. W. w zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 30 maja 2016 r. (art. 83 § 2 p.p.s.a.), nie wykonał żadnego z nałożonych na nie obowiązków. W tym stanie rzeczy, na mocy powołanych na wstępie przepisów art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skargę należało odrzucić. Ubocznie wypada wyjaśnić, że okoliczność, iż W. W. w piśmie z dnia 1 czerwca 2016 r. (data wpływu) oświadczył, że "odstępuje od dalszej sądowej weryfikacji decyzji administracyjnej", co jednoznacznie wskazywało na wolę cofnięcia skargi, nie mogła skutkować umorzeniem postępowania sądowego w niniejszej sprawie na zasadzie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarga – wobec nieusunięcia w zakreślonym terminie jej braków formalnych i nieuiszczenia należnego od niej wpisu – nie została bowiem wniesiona skutecznie, a brak wpisu uniemożliwiał podjęcie przez Sąd jakiejkolwiek innej czynność poza odrzuceniem skargi (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.