II SA/Lu 438/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi A. H. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości wniosku dotyczącego podniesienia poziomu gruntu I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A. H. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2011r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia A. H. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 17 grudnia 2010r. o przekazaniu Burmistrzowi Miasta B. jej wniosku z dnia 22 października 2010r. celem załatwienia zgodnie z właściwością. W uzasadnieniu wyjaśniono, że A. H. wnosiła o podjęcie przez organ odpowiednich czynności w związku z prowadzeniem przez Burmistrza Miasta B. robót drogowych na działkach nr .... położonych w B. przy ul. P. przylegających bezpośrednio do jej działki – bez wymaganego prawem pozwolenia. W dniu 2 listopada 2010r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził oględziny, w wyniku których stwierdził, że na przedmiotowe działki został nawieziony gruz budowlany oraz inne materiały sypkie, co – w ocenie organu - nie stanowi budowy drogi. Z uwagi jednak na to, że w następstwie tych czynności został podniesiony poziom terenu, co mogło spowodować naruszenie stosunków wodnych na gruncie, organ postanowieniem wydanym w trybie art. 65 § 1 kpa w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tego postanowienia przekazał wniosek A. H. do rozpoznania Burmistrzowi Miasta B., jako właściwemu w sprawach wynikających z art. 29 ustawy – Prawo wodne. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu I instancji i wskazanym wyżej postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2011r. otrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła A. H. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, że Burmistrz Miasta samowolnie rozpoczął budowę drogi, która jest planowana w tym miejscu, powodując szkody na jej działce, m.in. zniszczenie krzewów porzeczek i zaleganie wody opadowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonego orzeczenia (decyzji, postanowienia) w zakresie jego zgodności z prawem, przy czym sąd ten rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej ppsa) Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej, co prowadzi do stwierdzenia jego nieważności zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Z dniem 11 kwietnia 2011r. wszedł bowiem w życie zmieniony ustawą z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011r., Nr 6, poz. 18) - przepis art. 65 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie (...). Przepis ten, w aktualnym brzmieniu, nie wymaga wydania postanowienia o przekazaniu podania według właściwości, jak to miało miejsce przed dniem 11 kwietnia 2011r. – art. 65 § 1 kpa stanowił wówczas wprost, że (...) przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. O ile zatem wydane w niniejszej sprawie w dniu 17 grudnia 2010r. postanowienie organu I instancji znajdowało podstawę w niezmienionym jeszcze art. 65 § 1 kpa, o tyle już w dacie rozpoznawania zażalenia na to postanowienie tj. 15 kwietnia 2011r., wobec nowego brzmienia art. 65 § 1 kpa, podstawy takiej nie było, a więc organ II instancji powinien był umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. W poprzednim stanie prawnym strona miała możliwość kwestionowania przed sądem administracyjnym przekazania sprawy innemu organowi – obecnie nie ma już takiej możliwości. Z uwagi jednak na to, że organ, któremu sprawę przekazano nie jest tym przekazaniem związany, może on podanie zwrócić organowi, który podanie przekazał, co powoduje powstanie sporu o właściwość w rozumieniu art. 22 § 1 kpa, który rozpoznaje Naczelny Sąd Administracyjny. Natomiast strona, która uważa, że organ, do którego wniosła podanie, nie podjął wymaganych ustawą czynności, może ewentualnie skarżyć bezczynność tego organu. Z powyższych względów zaskarżone postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie - jako wydane bez podstawy prawnej - podlega stwierdzeniu nieważności na mocy art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. O kosztach Sąd postanowił na podstawie art. 200 ppsa.