II SA/Lu 439/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi A. M. S. i A. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 30 marca 2023 r. znak: IF-VII.7840.7.5.2023.MAK w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda Lubelski decyzją z dnia 30 marca 2023 r., znak: IF-VII.7840.7.5.2023.MAK – po rozpatrzeniu odwołania A. S. i A. S. (dalej także jako "skarżące") od decyzji Starosty Biłgorajskiego z dnia 8 lutego 2023 r., nr 515.2022, znak: AB.6740.515.2022, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną, wodną, kanalizacji sanitarnej, wentylacji mechanicznej oraz przyłączem kablowym elektroenergetycznym nn zalicznikowym, wodociągowym i kanalizacyjnym, z lokalizacją na działkach nr ewid. [...], [...] i [...], położonych w B. przy ul. [...] i ul. [...] – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 22 grudnia 2022 r. do Starostwa Powiatowego w Biłgoraju wpłynął wniosek P. B. (dalej także jako "inwestorka") o udzielenie pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działkach nr ewid. [...], [...] i [...], położonych w B. przy ul. [...] i ul. [...]. Do wniosku dołączono 3 egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zawiadomieniem z dnia 27 grudnia 2022 r., organ pierwszej instancji poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie ww. wniosku oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia uwag lub zastrzeżeń. Z możliwości tej skorzystały A. S. i A. S., które w piśmie z dnia 2 stycznia 2023 r. oświadczyły, że nie wyrażają zgody na usytuowanie projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy działki nr ewid. [...], będącej ich własnością. Decyzją z dnia 8 lutego 2023 r. Starosta Biłgorajski zatwierdził przedstawiony przez P. B. projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno- budowlany oraz udzielił inwestorce pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędnymi instalacjami i przyłączami. Skarżące wniosły odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 33 ustawy Prawo budowlane i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżące wytknęły Staroście Biłgorajskiemu błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że budynek posadowiony na ich działce "na wysokości" planowanej inwestycji, jest budynkiem drewnianym o konstrukcji drewnianej, podczas gdy budynek ten jest budynkiem o konstrukcji stalowej, trwale związanym z gruntem i posiadającym podmurówkę oraz fundamenty. Rozpatrując odwołanie Wojewoda Lubelski nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Organ odwoławczy stwierdził w pierwszym rzędzie, że przedłożony przez inwestorkę projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia oraz legitymującą się, na dzień sporządzenia projektu, zaświadczeniem o przynależności do właściwego samorządu zawodowego. Zdaniem Wojewody, organ pierwszej instancji prawidłowo zatem uznał, że projekt budowlany spełnia wymogi przepisów budowlanych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestią mającą podstawowe znaczenie dla sprawy jest ustalenie zgodności planowanej inwestycji z przepisami Prawa budowlanego, a w szczególności zgodności zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, a także zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych przedstawionych w projekcie zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. W tym kontekście organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w osiedlu "[...]" w B. , zatwierdzonym uchwałą nr XLI/341/09 Rady Miasta Biłgoraj z dnia 29 kwietnia 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z dnia 30 czerwca 2009 r. Nr 79, poz. 1919) działka nr ewid. [...], na której planowana jest przedmiotowa inwestycja, zlokalizowana jest w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu 1 MN. Zgodnie z § 26 planu miejscowego, na dzień uchwalenia planu teren ten obejmował 18 działek, w tym 10 zabudowanych w zabudowie jednorodzinnej oraz teren użytków rolnych, gdzie ustalony został docelowy podział terenu na 36 działek zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej i bliźniaczej, według zasad oznaczonych na rysunku planu. W § 11 planu określono ustalenia co do formy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na wydzielonych działkach. Organ odwoławczy przytoczył treść tych ustaleń, a następnie stwierdził, że projektowana inwestycja jest z nimi w pełni zgodna, zaś projekt zagospodarowania terenu spełnia wszystkie warunki zawarte w tym przepisie. Odnosząc się do kwestii zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Wojewoda stwierdził, że projekt ten odpowiada wymogom co do usytuowania budynku (§ 12), jak również co do ilości miejsc parkingowych (§ 19, § 20, § 21) czy też miejsca na kontener na śmieci (§ 28). Nie narusza też zakazu odprowadzania wód opadowych na tereny sąsiednich działek (§ 29). Projekt budowlany spełnia ponadto wymogi dotyczące zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz zapewnienia czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w projektowanym budynku i w budynkach sąsiednich (§ 13, § 60), uwzględniając przy tym wpływ projektowanej inwestycji na budynek znajdujący się na działce nr ew. [...], wskazany przez skarżące w odwołaniu. Przy czym, zdaniem Wojewody Lubelskiego, kwestia usytuowania tego budynku, jak też kwestia rodzaju materiałów, z których jest on wykonany budynek, pozostaje bez znaczenia dla sprawy, bowiem projektant zastosował rozwiązania umożliwiające usytuowanie projektowanego budynku w granicy działki, tj. uwzględnił wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Odnosząc się do oświadczenia skarżących, iż nie wyrażają one zgody na lokalizację projektowanego budynku mieszkalnego przy granicy ich działki, organ odwoławczy przytoczył wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r., sygn. P 11/2000, w którym stwierdzono, że przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.), w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na "usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Wojewoda wyjaśnił, że konsekwencją powyższego wyroku było wyeliminowanie z porządku prawnego wymogu uzyskania zgody sąsiada na budowę obiektu przy granicy działki i przyjęcie dopuszczalności sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu działki budowlanej zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Ocena dopuszczalności usytuowania budynku przy granicy nieruchomości, w świetle powyższych wskazań, należy do organu architektoniczno-budowlanego, przed którym toczy się postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Zatem sprzeciw właścicieli sąsiedniej nieruchomości nie może blokować planów inwestycyjnych osoby, która legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Końcowo Wojewoda podkreślił, że wydając decyzję udzielającą pozwolenia na budowę organ administracji w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Jednakże, jeżeli inwestor spełnia wymogi konieczne do udzielenia mu pozwolenia na budowę, to organy, stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, są zobowiązane do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż odmowa naruszałaby prawo inwestora do zabudowy swojej działki. A. S. i A. S. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji skarżące zarzuciły naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, co do której istnieją uzasadnione podstawy do jej podważenia; 2. art. 8 i art. 10 k.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej, skoro organ pierwszej instancji działał w sposób jednostronny, zmierzający do szybkiego wydania decyzji w sprawie z pominięciem umożliwienia stronie skarżącej wypowiedzenia się oraz z pominięciem obowiązku informacyjnego oraz konsekwentnie uchylał się od szczegółowego rozpatrzenia zarzutów zgłaszanych przez strony postępowania; 3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i rozpatrzenia całego niezbędnego dla prawidłowego rozstrzygnięcia materiału dowodowego a także na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; 4. art. 33 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie a mianowicie wydanie pozytywnej decyzji mimo braku spełnienia przesłanek formalnych wymaganych dla takowej decyzji tj. mimo istniejących istotnych braków w dokumentacji projektu zagospodarowania terenu oraz mimo wadliwości samego projektu zagospodarowania terenu; 5. przepisów rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez ich niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie. Skarżące podkreśliły, że wskazane uchybienia miały wpływ na zaskarżoną decyzje, albowiem skutkowały błędnym utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę. W oparciu o powyższe zarzuty skarżące wniosły o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji Starosty Biłgorajskiego, a także o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosły, że w postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej zostało przeprowadzone w sposób sprzeczny w zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Skarżące podkreśliły, że zarzuty w tym zakresie zawarły już w odwołaniu od decyzji Starosty Biłgorajskiego. Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji ograniczył się jednak do omówienia wymogów formalnych warunkujących wydanie pozwolenia na budowę oraz wypunktował podstawy prawne takiej decyzji, a także wymienił projekty i dokumenty jakie w niniejszej sprawie zostały przedstawione, jednak nie pochylił się nad ich treścią. Organ pominął merytoryczną jakość przedłożonych projektów - nie zweryfikował ich poprawności merytorycznej ani nie zbadał, w jakim trybie zostały przygotowane, stąd trudno przyjąć by zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 33 ustawy Prawo budowlane został kompleksowo, a co za tym idzie prawidłowo rozpoznany. Skarżące podkreśliły, że jednym z podstawowych zagadnień podczas sporządzania projektu jest określenie obszaru oddziaływania nieruchomości mającej być zabudowaną w tzw. ostrej granicy działki. Przyjmuje się, że osoba przygotowująca projekt musi bezwzględnie znać normy prawne, przepisy prawa budowlanego oraz dodatkowo indywidualnie dla każdej działki musi zbadać teren w zakresie oddziaływania projektowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości oraz na obiekty znajdujące się już na działce lub na działce sąsiadującej. Skoro zaś autor zatwierdzanych zaskarżoną decyzją projektów nie zbadał (i fizycznie, ze względu na stan zdrowia, nie mógł zbadać) terenu, to projekty te nie mogą być oparte na właściwie poczynionych ustaleniach, nie mogą zawierać prawidłowo określonego obszaru oddziaływania i z cała pewnością nie mogą być uznane za zgodne z przepisami, w tym z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odpowiadając na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżące, w terminie 14 dni od dnia doręczenia im zawiadomień o wniosku organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz.1634 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 4292) oraz art. 3 p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Co istotne, w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje jedynie wówczas, gdy dokonywana przez sąd kontrola jego legalności wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postepowania administracyjnego bądź kwalifikowane naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w stopniu dającym podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem przeprowadzonego w rozpoznawanej sprawie postępowania administracyjnego było zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie P. B. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną, wodną, kanalizacji sanitarnej, wentylacji mechanicznej oraz przyłączem kablowym elektroenergetycznym nn zalicznikowym, wodociągowym i kanalizacyjnym, z lokalizacją na działkach nr ewid. [...], [...] i [...], położonych w B. przy ul. [...] i ul. [...]. W świetle art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 685 ze zm., dalej jako "Pr.bud.") zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Tryb postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę określają przepisy art. 32 - 35 Pr.bud. W myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 Pr.bud. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 33 ust. 2 Pr.bud. do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę należy dołączyć: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w postaci: a) papierowej - w 3 egzemplarzach albo b) elektronicznej - wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 Pr.bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Z kolei art. 35 ust. 4 Pr.bud. stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dyspozycja tego ostatniego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową, lecz ma charakter związany. W praktyce oznacza to, że właściwy organ nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań, ale zarazem nie może odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor wszystkie wymagane przepisami przesłanki spełni. W ocenie Sądu, stanowisko przedstawione w kontrolowanych decyzjach organów obu instancji, iż w niniejszej sprawie inwestorka spełniła wszystkie warunki określone w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 Pr.bud., uznać należy za słuszne. Konsekwencją takiego stanu rzeczy musiało zatem być udzielenie P. B. wnioskowanego pozwolenia na budowę, zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 4 Pr.bud. Jak wynika z akt sprawy, inwestorka do złożonego w dniu 22 grudnia 2022 r. wniosku o pozwolenie na budowę, załączyła stosowne oświadczenie o prawie do dysponowania działkami nr ewid. [...], [...] i [...] na cele budowlane. Przedłożyła także odpowiednią ilość egzemplarzy projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Jako, że teren inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, inwestorka zwolniona była z obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skarżących, organy orzekające w sprawie należycie oceniły przedłożoną przez P. B. dokumentację. Należy zauważyć, że zaskarżona decyzja zawiera szczegółowe odniesienie do ustaleń dotyczących formy zabudowy oraz zasad regulacji architektonicznej określonych w uchwale nr XLI/341/09 Rady Miasta Biłgoraj z dnia 29 kwietnia 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w osiedlu "[...] w B. w odniesieniu do terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu 1MN, w którym położone są działki inwestycyjne. Analiza ta nie pozostawia wątpliwości, że zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany, w pełni odpowiadają ustaleniom zawartym w ww. uchwale. Brak jest także podstaw do zakwestionowania zgodności przedłożonych projektów z wymogami ochrony środowiska. Podkreślić przy tym należy, że sporne przedsięwzięcie – w świetle dyspozycji art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.) – nie wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, albowiem z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.) a contrario wynika, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie należy do przedsięwzięć zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. Organy prawidłowo też oceniły, że przedstawiona dokumentacja projektowa jest kompletna, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia wskazaną w art. 20 ust. 1 pkt 1b Pr.bud., a także zaświadczenie wymienione w jej art. 12 ust. 7. Odnośnie do zarzutów skarżących dotyczących uprawnień autora projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego J. S., wskazać należy, że dołączone do dokumentacji projektowej zaświadczenie o którym mowa w art. 12 ust. 7 Pr.bud., potwierdzające że ww. projektant jest członkiem Lubelskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, było ważne do dnia 31 grudnia 2022 r., a zatem było aktualne na dzień opracowania ww. projektów i tym samym spełniało wymóg określony w art. 34 ust. 3d pkt 2 lit. "a" Pr.bud. Nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżących, iż organy nie zweryfikowały w należyty sposób poprawności wyznaczonego przez projektanta obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji. Należy bowiem zauważyć, że pomimo, iż w projekcie zagospodarowania terenu (str. 9) przyjęto, że obszar oddziaływania projektowanego budynku mieści się w całości na działkach inwestycyjnych nr [...], [...] i [...], organy architektoniczno-budowlane obu instancji nie zgodziły się z takim zawężeniem obszaru oddziaływania, czemu dały wyraz uznając za strony postępowania nie tylko inwestorkę i właścicieli działki nr [...] (K. B.-S. i L. S.), lecz również skarżące, będące właścicielkami działki nr ewid. [...], sąsiadującej z terenem inwestycji. Przy czym uznanie, że planowany budynek mieszkalny oddziaływać będzie również na teren działki skarżących, a wobec tego – zgodnie z art. 28 ust. 2 Pr.bud. – również skarżącym przysługuje status strony przedmiotowego postępowania, uznać należy za oczywiście uzasadnione wobec faktu, że budynek ten został zaprojektowany bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. [...], zaś takie posadowienie przedmiotowego budynku przesądza o objęciu działki skarżących obszarem jego oddziaływania, stosownie do § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. 2022 r. poz. 1225 ze zm., dalej jako "r.w.t."). Zauważyć też należy, że okoliczność, iż obszar oddziaływania projektowanego budynki wykracza poza teren inwestycyjny (działki nr [...], [...] i [...]), obejmując również działkę nr ewid. [...], wydaje się nie być kwestionowana także przez samą inwestorkę, skoro wystąpiła ona z wnioskiem o pozwolenie na budowę w sytuacji, gdy pozwolenie takie, w przypadku wolno stojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wymagane jest jedynie wówczas, gdy obszar oddziaływania takiego budynku nie mieści się w całości na działce lub działkach, na których został on zaprojektowany (art. 29 ust. 1 pkt 1 a contrario Pr.bud.). Zastrzeżeń Sądu nie budzi również stanowisko organów obu instancji, iż rozwiązania przyjęte w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym są zgodne z przepisami r.w.t. Przede wszystkim słusznie organy wskazały, że realizacja projektowanego budynku mieszkalnego bezpośrednio przy granicy z ich nieruchomością, nie wymaga zgody skarżących. W obecnym stanie prawnym usytuowanie obiektu budowlanego bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, nie jest w żaden sposób uzależnione od zgody właściciela działki sąsiedniej (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 1347/15, LEX nr 2000012), a jedynie od spełnienia określonych warunków prawnych. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, obowiązek uzyskania takiej zgody wyeliminował z porządku prawnego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt P 11/00 (publ. OTK 2001, nr 2, poz. 33). Przepis § 12 ust. 4 pkt 1 r.w.t., dopuszcza natomiast, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, przy uwzględnieniu przepisów odrębnych oraz przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Wymaga podkreślenia, że przytoczona regulacja dopuszcza - przy wystąpieniu określonych w niej przesłanek - sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, niezależnie od tego, czy na takie rozwiązanie pozwala obowiązujący dla danego terenu plan miejscowy. Ponadto o dopuszczalności zastosowania tego przepisu w żaden sposób nie decyduje ukształtowanie terenu inwestycji bądź terenu z nim sąsiadującego, ani też stan (sposób wykonania) budynku na działce sąsiedniej, stąd też kwestie te – wbrew stanowisku skarżących – nie miały znaczenia dla oceny poprawności sposobu usytuowania spornego budynku przyjętego w projekcie zagospodarowania terenu. W okolicznościach niniejszej sprawy usytuowanie planowanego budynku bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. [...], jest w świetle § 12 ust. 4 pkt 1 r.w.t. dopuszczalne, o czym decyduje już sam fakt, iż działka inwestycyjna stanowi teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zaś jej szerokość jest mniejsza niż 16 m. Przy czym z projektu zagospodarowania terenu wynika, że szerokość tej nieruchomości wynosi 13,10 m, (suma szerokości projektowanego budynku - 9 m, oraz jego odległości od wschodniej granicy - 4,10 m), a nie – jak omyłkowo wskazał organ odwoławczy z uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – 12,10 m. Błąd organu odwoławczego we wskazaniu dokładnej wartości tego parametru działki inwestycyjnej, pozostaje bez znaczenia, albowiem nie rzutuje na ocenę, iż w niniejszej warunek określony w § 12 ust. 4 pkt 1 r.w.t. jest spełniony. Podkreślić przy tym trzeba, że projektowany budynek przylegać ma do granicy działki skarżących ścianą oddzielenia pożarowego o odpowiedniej klasie odporności ogniowej, pozbawioną otworów okiennych i drzwiowych (zgodnie z § 272 ust. 3 w zw. z § 232 r.w.t.). Zastrzeżenia skarżących względem zaprojektowania spornego budynku bezpośrednio przy granicy ich działki – wobec zgodności z prawem tego rozwiązania – nie stanowiły wystarczającej podstawy do narzucenia inwestorce dokonania w tym zakresie zmian w projekcie zagospodarowania terenu. W tym miejscu raz jeszcze podkreślić należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku spełnienia przez inwestora przesłanek określonych w przepisach Pr.bud., nie pozostawiono organom administracji luzu decyzyjnego w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę. Wprowadzone przez te przepisy prawa materialnego ograniczenia prawa własności nieruchomości, przysługującego skarżącym, niewątpliwie nie prowadzą zaś do naruszenia istoty tego prawa, w rozumieniu art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (zasada proporcjonalności). Niewątpliwie też nie świadczą o tym, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud. poprzez nieuwzględnienie uzasadnionych interesów osób trzecich. Wbrew zarzutom skargi, organy orzekające w niniejszej sprawie, zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., kompleksowo ustaliły stan faktyczny i uwzględniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Organy w szczególności prawidłowo ustaliły obszar odziaływania projektowanego obiektu, uwzględniając w obrębie tego obszaru nieruchomość skarżących. Niezasadne zawężenie przez projektanta obszaru oddziaływania planowanego budynku do terenu inwestycji, nie stanowiło natomiast wystarczającej podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, skoro poza tym błędem rozwiązania przyjęte w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym są zgodne z prawem. Sposób procedowania w sprawie w żaden sposób nie wskazuje też na naruszenie zasady zaufania określonej w art. 8 k.p.a. Uzasadnione podstawy znajduje wyłącznie zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. w zakresie, w jakim odnosi się do postępowania przed organem drugiej instancji. Akta sprawy potwierdzają bowiem, że Wojewoda Lubelski przed wydaniem decyzji nie doręczył stronom - zgodnie z ww. przepisem - zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (w odróżnieniu od organu pierwszej instancji, który obowiązek ten wykonał prawidłowo – k. 9 akt adm. I inst.). Uchybienie organu odwoławczego w powyższym zakresie nie daje jednak podstaw do uwzględnienia skargi, albowiem skarżące w żaden sposób nie wykazały, by wskutek tego uchybienia zostały pozbawione możliwości podjęcia konkretnej czynności procesowej, a tylko w takiej sytuacji zarzut naruszenia powyższego przepisu mógłby odnieść skutek (por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 431/12, LEX nr 1145527). Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.