II SA/Lu 441/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 7 maja 2010 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania Z. W. od decyzji z dnia 8 stycznia 2010 r., nr [...], wydanej z upoważnienia Wójta Gminy N. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N., przyznającej zasiłek celowy specjalny w formie pomocy rzeczowej – 500 kg węgla (o wartości do kwoty 350 zł) wraz z dowozem do miejsca zamieszkania – utrzymało w mocy wskazaną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że rozpoznając wnioski Z. W. o przyznanie świadczenia na zakup opału Ośrodek Pomocy Społecznej w N. podjął próbę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego z wnioskodawcą. Wobec niemożności przeprowadzenia wywiadu z cierpiącym na schorzenia psychiczne wnioskodawcą organ pierwszej instancji, w celu ustalenia jego sytuacji życiowej, posłużył się dokumentacją zgromadzoną w aktach administracyjnych znaną organowi z urzędu. W oparciu o ostatni wywiad środowiskowy przeprowadzony w dniu 8 września 2009 r. organ ustalił, że Z. W. utrzymuje się z renty z tytułu niezdolności do pracy w kwocie 591,34 zł miesięcznie. Fakt, iż wnioskodawcy zajęto wierzytelności z tytułu potrąceń komorniczych i z tego powodu otrzymuje kwotę tylko około 430,00 zł nie ma wpływu na sposób wyliczenia wysokości dochodu. Zgodnie z pismem wnioskodawcy z dnia 19 października 2009 r. jego wydatki wynoszą 370,00 zł miesięcznie. Wnioskodawca jest osobą samotnie gospodarującą, pozostaje w separacji z żoną, która mieszka w tym samym budynku. Z. W. porusza się bez pomocy osób drugich, samodzielnie załatwia wszystkie sprawy życia codziennego. W związku z tym powołaną na wstępie decyzją organ pierwszej instancji przyznał stronie zasiłek celowy specjalny w formie pomocy rzeczowej – 500 kg węgla (o wartości do kwoty 350 zł) wraz z dowozem do miejsca zamieszkania. Wysokość przyznanego świadczenia, jak wskazał organ, uzasadnia fakt, iż wnioskodawca ma stały dochód w postaci renty oraz korzysta ze stałej pomocy Ośrodka w formie specjalistycznych usług opiekuńczych przyznanych w ilości 6 godzin dziennie z wyłączeniem sobót, niedziel i dni świątecznych, na które to świadczenie organ wydaje 1 584,00 zł. Udzielenie pomocy w formie niepieniężnej wynikało z tego, że decyzją organu pierwszej instancji z dnia 28 sierpnia 2009 r. Z. W. otrzymał zasiłek celowy specjalny w gotówce w kwocie 430 zł, z czego 250 zł był zobowiązany przeznaczyć na zakup węgla, lecz na żądanie organu nie udokumentował faktu takiego wydatkowania tej części przyznanego świadczenia. W związku z tym, że pomoc nie została wykorzystana przez wnioskodawcę zgodnie z jej przeznaczeniem, organ stwierdził, iż skuteczniejszą formą pomocy będzie w tej sytuacji świadczenie niepieniężne. Organ wskazał, że również decyzja z dnia 14 czerwca 2009 r. przyznająca stronie pomoc w formie rzeczowej 300 kg węgla wraz z dowozem do miejsca zamieszkania, na wniosek strony została wykonana w dniu 21 grudnia 2009 r. Organ pierwszej instancji wskazał także, iż Z. W. złożył wnioski o wyłączenie ze sprawy pracowników socjalnych i Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. Wnioski te zostały załatwione odmownie trzema postanowieniami z dnia 4 stycznia 2010 r. oraz postanowieniem z dnia 8 stycznia 2010 r. Kolegium podzieliło stanowisko organu co do przyznania odwołującemu się pomocy, wskazując, iż rozstrzygniecie to zostało uzasadnione należycie i nie nosi znamion dowolności. Aktualnie odwołujący się utrzymuje się z renty oraz został mu przyznany na cały rok 2010 zasiłek celowy w kwocie 200 zł miesięcznie w ramach pomocy z rządowego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Organ nie dopatrzył się w sytuacji strony okoliczności uzasadniających przyznanie wnioskowanej pomocy w większym wymiarze niż udzielona mu decyzją organu pierwszej instancji. Odwołujący otrzymał już wcześniej pomoc w tym zakresie, a przyznane obecnie świadczenie jest adekwatne do sytuacji, w jakiej znajduje się Z. W.. Posiadany dochód oraz udzielana pomoc społeczna pozwala, zdaniem Kolegium, na wygospodarowanie przez odwołującego się środków na ewentualne uzupełnienie opału we własnym zakresie, o ile zajdzie taka konieczność. Odnosząc się do zarzutów strony organ odwoławczy podkreślił, iż dochód Z. W. obliczony został prawidłowo, w myśl art. 8 ust. 3 i ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. Zdaniem Kolegium nie został również naruszony art. 11 ust. 1 k.p.a. w związku z przyznaniem pomocy rzeczowej, albowiem wybór tej formy pomocy jest uzasadniony w świetle art. 3 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Organ pierwszej instancji nie uchybił również przepisom art. 100 i art. 119 ust. 2 pkt 5 wskazanej ustawy z powodu wykorzystywania z naruszeniem prawa danych osobowych odwołującego się. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył Z. W. Skarżący zarzucił, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wadliwe, organy administracji nie zgromadziły całości materiału dowodowego, a dokonana przez nie ocena dowodów zebranych w sprawie jest dowolna. Decyzja Kolegium narusza również art. 3, art. 11 ust. 1, art. 100, art. 119 ust. 2 pkt 2 i pkt 5 ustawy o pomocy społecznej oraz przepisy ustawy o ochronie danych osobowych. W dniu 7 grudnia 2010 r. skarżący złożył pismo procesowe, zarzucając, iż organ pierwszej instancji z naruszeniem prawa nie przeprowadził z nim wywiadu środowiskowego, w sposób dowolny ustalił wysokość jego dochodu, nie uwzględniając zajęcia komorniczego części renty. Skarżący zarzucił, iż przyznany mu jako pomoc rzeczowa węgiel był niskiej jakości, a organy przyznając pomoc w formie świadczenia niepieniężnego naruszyły art. 11 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Wniósł o zobowiązanie organu pierwszej instancji do złożenia "dowodu doręczenia węgla do jego miejsca zamieszkania" na podstawie decyzji tego organu nr "[...]". Skarżący zarzucił również, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza prawo, a Kolegium nie zapewniło mu prawa do czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, uchybiając art. 10 k.p.a. Wskazał także, iż organy administracji z naruszeniem prawa "nie ustaliły jego szczególnej sytuacji". W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie lub ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Do pisma dołączył kserokopie dokumentów w postaci: orzeczenia o niepełnosprawności z dnia 11 czerwca 2002 r., zaświadczeń lekarskich z dnia 11 grudnia 2003 r. i 13 marca 2006 r., umów kredytowych z dnia 18 lutego 2005 r., 3 czerwca 2005 r., 4 lipca 2005 r., 7 lipca 2005 r., decyzji ZUS Oddział w L. z dnia 3 stycznia 2007 r. o przeliczeniu renty, pism skarżącego z dnia 29 marca, 21 grudnia i 30 grudnia 2009 r. do pracownika socjalnego OPS w N., oświadczeń skarżącego z dnia 4 lutego i 29 lipca 2009 r. złożonych w OPS w N., pisma Kierownika OPS w N. z dnia 16 marca 2009 r. oraz 3 recept wystawionych w dniu 21 grudnia 2009 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skargi nie można uznać za zasadną, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie bowiem do przepisu art. 136 i 138 k.p.a. przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Należy podkreślić, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie organy administracji przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami wynikającymi z powołanych przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Skarżący domagał się przyznania świadczenia na zakup opału, zastosowanie mieć będą zatem przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa". Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy). Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy). Jedną z form pomocy społecznej jest świadczenie pieniężne w postaci zasiłku celowego. Zgodnie z art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Osobie samotnie gospodarującej, jaką jest skarżący, świadczenie to może być przyznane wyłącznie, gdy dochód tej osoby nie przekracza kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, które wynosi 477 zł. Z ustaleń organów administracji wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, pozostaje w separacji z żoną, która mieszka w tym samym budynku. Jego dochód, który stanowi renta z tytułu niezdolności do pracy w kwocie 591,34 zł miesięcznie, przekracza kryterium dochodowego w wysokości 477 zł, warunkujące przyznanie zasiłku celowego na podstawie powołanych przepisów. W tym miejscu należy podkreślić, iż niezasadne są zarzuty skarżącego co do błędnego ustalenia jego dochodu przez organy administracji. Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. W myśl zaś ustępu 4 tego artykułu do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się: 1) jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego; 2) zasiłku celowego; 3) pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty; 4) wartości świadczenia w naturze; 5) świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych. Fakt, iż z przysługującej skarżącemu renty potrącane są egzekwowane przez komornika należności niealimentacyjne i w związku z tym skarżący, jak podaje faktycznie otrzymuje kwotę około 430,00 zł, w świetle powołanych art. 8 ust. 3 i ust. 4 ustawy, nie ma wpływu na wysokość dochodu w rozumieniu ustawy. Prawidłowo zatem organy administracji wydały w niniejszej sprawie decyzje w oparciu o art. 41 pkt. 1 ustawy stanowiący, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Przyznanie wnioskowanego przez skarżącego świadczenia oparte jest na konstrukcji uznania administracyjnego. Organ administracji ma w tej sytuacji zapewniony pewien zakres swobody, co do oceny, czy wnioskodawcy spełniającemu kryterium dochodowe należy zasiłek celowy przyznać oraz – w przypadku uznania zasadności udzielenia tej formy pomocy – w jakiej wysokości to świadczenie ustalić. Ocena takiej decyzji dokonana przez sąd administracyjny sprowadza się do ustalenia, czy w toku wydawania decyzji organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza zatem załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Organy administracji obu instancji orzekające w sprawie nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, przyznając skarżącemu zasiłek celowy specjalny w formie pomocy rzeczowej – 500 kg węgla (o wartości do kwoty 350 zł) wraz z dowozem do miejsca zamieszkania. Wskazać należy przede wszystkim, iż wbrew twierdzeniom skarżącego organy "ustaliły jego szczególną sytuację", skoro przyznały mu przedmiotowe świadczenie, pomimo przekroczenia kryterium dochodowego, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy. Jedynie bowiem stwierdzenie, że sytuacja życiowa skarżącego stanowi "szczególnie uzasadniony przypadek" uprawniało organy administracji, w myśl wskazanego przepisu, do przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy. Niezasadne są również pozostałe zarzuty skarżącego. Stosownie do art. 106 ust. 4 ustawy decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Rodzinny wywiad środowiskowy, w myśl art. 107 ust. 1 ustawy, przeprowadza się w celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin. W przypadku ubiegania się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej po raz kolejny, a także gdy nastąpiła zmiana danych zawartych w wywiadzie, sporządza się aktualizację wywiadu. W przypadku osób korzystających ze stałych form pomocy aktualizację sporządza się nie rzadziej niż co 6 miesięcy, mimo braku zmiany danych (ust. 4). Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. Nr 77, poz. 672 ze zm.) rodzinny wywiad środowiskowy obejmuje czynności pracownika socjalnego zmierzające do ustalenia sytuacji bytowej wnioskodawcy, w szczególności przeprowadzenie rozmowy w miejscu zamieszkania lub pobytu osoby (rodziny), zebranie niezbędnej dokumentacji Skarżący, co w rozpoznawanej sprawie jest okolicznością bezsporną, jest osobą cierpiącą na schorzenia psychiczne. W myśl zaś § 5 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, w przypadku gdy o przyznanie świadczenia ubiega się osoba, do której mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535, ze zm.), i nie można, ze względu na stan jej zdrowia, uzyskać podczas wywiadu wymaganych informacji lub dokumentów, o których mowa w § 7, pracownik socjalny odnotowuje ten fakt w kwestionariuszu wywiadu. Należy podkreślić, iż wbrew twierdzeniom Z. W., wobec niemożności przeprowadzenia wywiadu z cierpiącym na schorzenia psychiczne skarżącym, prawidłowo postąpiły organy administracji ustalając jego sytuację życiową w oparciu o dokumentację znajdującą się w aktach administracyjnych innych spraw, znaną organom z urzędu. W ocenie Sądu takie działanie organu było nie tylko zgodne z prawem, lecz również leżało w dobrze pojętym interesie skarżącego. Przepisy ustawy uprawniają organy administracji do odmowy przyznania wnioskowanego przez stronę świadczenia w sytuacji, gdy wnioskodawca utrudnia bądź uniemożliwia przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego. W myśl bowiem art. 11 ust. 2 ustawy brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, a do takiej sytuacji dochodzi m.in. w przypadku utrudniania bądź uniemożliwienia przeprowadzenie wywiadu, może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Nie ulega zatem wątpliwości, iż fakt, że organ pierwszej instancji pomimo uniemożliwienia przez skarżącego przeprowadzenia wywiadu nie wydał decyzji odmawiającej przyznania świadczenia, lecz we własnym zakresie ustalił jego sytuację życiową i przyznał mu wnioskowaną pomoc, świadczy o działaniu na korzyść skarżącego. Niezasadne są zatem również zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez organy administracji art. 100 ust. 1 ustawy stanowiącego, iż w postępowaniu w sprawie świadczeń z pomocy społecznej organy winny kierować się przede wszystkim dobrem osób korzystających z pomocy społecznej. Organy nie naruszyły także art. 11 ust. 1 ustawy, stanowiącego, że "w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego". W rozpoznawanej sprawie organy administracji przyznały skarżącemu zasiłek celowy specjalny w formie pomocy rzeczowej – 500 kg węgla (o wartości do kwoty 350 zł) wraz z dowozem do miejsca zamieszkania zamiast świadczenia pieniężnego na ten sam cel. Organy te stwierdziły, iż wobec skarżącego skuteczniejszą od świadczenia pieniężnego formą udzielenia pomocy na zakup opału będzie świadczenie niepieniężne. W ocenie Sądu, takie rozstrzygnięcie wniosku skarżącego nie świadczy o naruszeniu art. 11 ust. 1 ustawy. Organy administracji wyjaśniły bowiem, że udzielenie pomocy w formie niepieniężnej wynikało z faktu, iż skarżący Z. W., który decyzją organu pierwszej instancji z dnia 28 sierpnia 2009 r. otrzymał zasiłek celowy specjalny w gotówce w kwocie 430 zł, z czego 250 zł był zobowiązany przeznaczyć na zakup węgla, nie był w stanie – mimo wyraźnego żądanie organu - udokumentować wydatkowania kwoty 250 zł na zakup opału. W tej sytuacji organ pierwszej instancji stwierdził, że pomoc nie została wykorzystana przez skarżącego zgodnie z jej przeznaczeniem. W myśl powołanego przepisu art. 11 ust. 1 ustawy stwierdzenie przez organ pierwszej instancji korzystania przez skarżącego z przyznanego zasiłku celowego specjalnego w sposób niezgodny z przeznaczeniem uprawniało organ nie tylko do przyznania kolejnego świadczenie w formie rzeczowej, ale również do ograniczenia przyszłych świadczeń lub odmowy ich przyznania, czego organ ten, co należy podkreślić, nie uczynił. Nie można zatem zarzucić organom administracji, iż przyznanie skarżącemu pomocy na wskazany przez niego cel w innej formie (niż on sam się spodziewał) świadczy o naruszeniu przepisów ustawy, a zwłaszcza jej art. 11 ust. 1. Prawidłowo organy te zwróciły również uwagę, iż skarżący objęty jest systematyczną pomocą udzielaną ze środków Ośrodka Pomocy Społecznej w N. Decyzją z dnia 19 stycznia 2010 r. przyznano bowiem skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 200 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2010 r. w ramach pomocy z rządowego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Jednocześnie skarżący otrzymywał pomoc w formie specjalnych zasiłków celowych udzielanych na zaspokojenie innych jego potrzeb, a ponadto świadczone były i nadal są świadczone na jego rzecz specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Świadczenia te, wbrew zarzutom skarżącego, nie zostały doliczone przez Kolegium do jego dochodu, a jedynie zostały wskazane na potwierdzenie faktu korzystania przez niego ze świadczeń pomocy społecznej, udzielanych mu przez organy stosownie do jego różnorakich potrzeb. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia 9 października 2009 r. należy podkreślić, iż są one bezzasadne. Ponownie wskazać należy, iż organy administracji nie naruszyły przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Organy te przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami wynikającymi z powołanych przepisów i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisu art. 10 k.p.a., wskazać należy, iż warunkiem koniecznym uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Zarzut naruszenia art. 10 i 81 k.p.a., poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków, może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2007, nr 6, poz. 157; W. Taras, Glosa do wyroku NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, OSP 2007, nr 3, poz. 26). Skarżący nie wykazał w żaden sposób, by został pozbawiony możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy też możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie tym przepisom mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z akt administracyjnych wynika zresztą, że skarżący, wbrew podniesionym zarzutom, został zawiadomiony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, miał więc zapewnioną możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy administracji art. 119 ust. 2 pkt 2 i pkt 5 ustawy, zgodnie z którym przy wykonywaniu zadań pracownik socjalny jest obowiązany w szczególności kierować się zasadą dobra osób i rodzin, którym służy, poszanowania ich godności i prawa tych osób do samostanowienia (pkt 2) oraz zachować w tajemnicy informacje uzyskane w toku czynności zawodowych, także po ustaniu zatrudnienia, chyba że działa to przeciwko dobru osoby lub rodziny (pkt 5). Przepis ten nie mógł stanowić podstawy prawnej zaskarżonej decyzji ani decyzji organu pierwszej instancji, a więc nawet, gdyby rzeczywiście pracownicy socjalni zatrudnieni w OPS w N. uchybili wskazanym w tym przepisie obowiązkom, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie, to nie mogłoby to mieć wpływu na wynik sprawy. Również przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) nie stanowiły materialnoprawnej podstawy decyzji organów obu instancji, a więc ich ewentualne uchybienie w toku postępowania administracyjnego w sprawie nie ma prawnego znaczenia dla sprawy. Dokumenty przedłożone przez skarżącego wraz z pismem procesowym z dnia 5 grudnia 2010 r. nie wnoszą nic nowego do sprawy. Dokumenty te albo były już przedmiotem oceny w postępowaniu administracyjnym w sprawie, jak recepty wystawione w dniu 21 grudnia 2009 r., pisma skarżącego z dnia 29 marca, 21 grudnia i 30 grudnia 2009 r. do pracownika socjalnego OPS w N., orzeczenie o niepełnosprawności z dnia 11 czerwca 2002 r. albo też dotyczą okoliczności nie mających znaczenia dla wyniku tej sprawy, jak zaświadczeń lekarskich z dnia 11 grudnia 2003 r. i 13 marca 2006 r. dotyczące stanu zdrowia skarżącego, umowy kredytowe z dnia 18 lutego 2005 r., 3 czerwca 2005 r., 4 lipca 2005 r., 7 lipca 2005 r., decyzja ZUS Oddział w L. z dnia 3 stycznia 2007 r. o przeliczeniu renty, oświadczenia skarżącego z dnia 4 lutego i 29 lipca 2009 r. złożonych w OPS w N., pismo Kierownika OPS w N. z dnia 16 marca 2009 r. Brak w tej sytuacji podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).