II SA/Lu 442/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S., R. H., W. H., H. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2013 r., znak [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w zakresie wniosku H. L. o przyznanie prawa pomocy postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 21 maja 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga Z. S., R. H., W. H., H. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2013 r., znak [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W skardze H. L. zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego wydziału z dnia 30 lipca 2013 r. skarżąca została wezwana do podpisania skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia. H. L. odebrała powyższe wezwanie w dniu 9 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi . W niniejszej sprawie H. L. została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi – do podpisania skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jak wynika z akt sprawy skarżąca H. L. odebrała wezwanie w dniu 9 sierpnia 2013 r. (k. 18). Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął zatem w dniu 16 sierpnia 2013 r. Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w terminie, co oznacza oczywistą bezzasadność skargi w myśl art. 247 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, w związku z oczywistą bezzasadnością skargi skarżącej, sąd na podstawie wyżej cytowanych przepisów postanowił odmówić przyznania prawa pomocy H. L..