II SA/Lu 443/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Asesor sądowy Marcin Małek (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Agnieszka Wojtas po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2023 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 28 lutego 2023 r. nr ZOA-VI.7721.4.2022 w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 28 lutego 2023 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie (WINB), po rozpatrzeniu odwołania E. R. (skarżąca lub strona) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Biłgoraju (PINB) z 29 listopada 2022 r. nakazującej stronie wykonanie w budynku gospodarczym o wymiarach zewnętrznych 4,65 m x 7,13 m zlokalizowanym na działce nr [...] położonej w M. w terminie do 31 maja 2023 r., ściany oddzielenia przeciwpożarowego usytuowanej bezpośrednio przy granicy działki nr [...] z zachowaniem wymogów określonych w § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uchylił decyzję w całości i nakaz stronie wykonanie, w terminie do 30 czerwca 2023 r. robót budowlanych przy wskazanym budynku gospodarczym, polegających na: 1. demontażu ocieplenia ze styropianu, wraz z tynkiem, na całej powierzchni wschodniej ściany szczytowej budynku, usytuowanej od strony granicy z działką nr [...]; 2. ewentualne ocieplenie ww. ściany materiałem niepalnym - w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Rozstrzygnięcie to wydano przyjmując następujący stan faktyczny i prawny. PINB, działając na wniosek B. S. (właściciel działki nr [...]), wszczął postępowanie administracyjne w sprawie legalności rozbudowanej części budynku mieszkalnego (dobudowanego ganku) zlokalizowanego na działce sąsiedniej nr [...]. Podczas przeprowadzonych ustalono, że na działce nr [...] znajduje się murowany, dwukondygnacyjny budynek mieszkalny z dachem dwuspadowym o konstrukcji drewnianej, pokrytym papą, ze spadkiem połaci w kierunku własnej działki. Od strony podwórza przy granicy z działką nr [...], usytuowany jest murowany, przydomowy ganek o wymiarach w rzucie poziomym 4,65 m x 7,13 m i wysokości 5,00 m, z zadaszeniem o konstrukcji drewnianej, tj. z jednospadowym dachem pokrytym blachą ze spadkiem połaci na teren własnej działki, wystającym na około 0,15 m poza lico murowanej ściany ganku (od strony działki nr [...]). Ściana od strony działki nr [...] w części parterowej jest docieplona styropianem. W murowanej części parterowej ww. dobudowy znajdują się trzy wydzielone pomieszczenia. Nad dobudowaną częścią parterową znajduje się zadaszony taras, na który z poziomu terenu prowadzą metalowe schody. Dobudowana część przylega bezpośrednio do ww. budynku mieszkalnego. Nad tarasem wykonano dach jednospadowy o konstrukcji drewnianej ze spadkiem w kierunku własnej działki, pokryty blachą trapezową. Drewniana konstrukcja zadaszenia w całości została obita blachą. Budynek jest wykorzystywany do produkcji rolnej (przechowywane są worki z płodami rolnymi). Budynek usytuowany jest w odległości 35 - 36 cm od granicy z działką nr [...]. Parterowa część przedmiotowej rozbudowy, została ocieplona styropianem grubości 10 cm + 1 cm tynku. Dalej organ ustalił, że pismem z 7 marca 2012 r., Starosta Biłgorajski przyjął bez sprzeciwu zamiar wykonania przez M. i W. J. robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego konstrukcji murowanego o wymiarach 5,00 m x 6,80 m, z dachem jednospadowym krytym blachą, zlokalizowanego na działce nr [...] bezpośrednio przy granicy z działki nr [...] ze ścianą oddzielenia przeciwpożarowego oraz przy budynku mieszkalnym. Ustalono również, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy J. działka nr [...] znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę zagrodową oraz na użytki rolne. Z treści § 19 tekstu planu wynika, że na terenie zabudowy zagrodowej dopuszcza się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o wysokości obiektów do dwóch kondygnacji. W toku postępowania PINB powziął informację, że inwestorzy – M. i W. J., zbyli w drodze darowizny nieruchomość nr [...] na rzecz E. R. Dlatego też, postanowieniem z 31 sierpnia 2022 r., PINB uznał, że M. i W. J. utracili przymiot strony w sprawie na rzecz E. R. W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy, PINB decyzją z dnia 29 listopada 2022 r. nakazał E. R., wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego usytuowanej bezpośrednio przy granicy działki nr [...] w budynku gospodarczym o wymiarach zewnętrznych 4,65 m x 7,13 m, zlokalizowanym na działce nr [...], w terminie do dnia 31 maja 2023 r. PINB uznał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest budynek gospodarczy związany z produkcją rolną i uzupełniający zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej wybudowany wprawdzie na podstawie przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia, jednak z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych. Zgodnie bowiem z § 272 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony działki sąsiedniej ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o wskazanej klasie odporności ogniowej. Powyższe zdaniem PINB uzasadniało wydania decyzji nakazującej wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Jednocześnie wskazał, że sprawa zadaszenia nad tarasem na poziomie piętra może być przedmiotem odrębnego postępowania. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie podnosząc zarzut naruszenie: - art. 47 w zw. z art. 31 Konstytucji RP polegający na ograniczeniu prawa o decydowaniu o swoim życiu osobistym zagwarantowanym Konstytucją poprzez wydanie decyzji, która nie jest konieczna dla zachowania bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób; - art. 61a § 1 k.p.a. polegające na niewydaniu przez PINB postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie, w której ustalono, że budynek gospodarczy nie jest samowolą budowlaną; - naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z art. 50 Prawa budowlanego polegające na nałożeniu na skarżącą obowiązku wykonania robót budowlanych podczas, gdy nie zostało wydane postanowienie, o którym mowa w art. 50 Prawa budowlanego; - naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu istoty sprawy, a w szczególności jaką szerokość ma ściana budynku gospodarczego, z jakiego materiału została wykonana oraz sprawdzeniu dachu czy może on rozprzestrzeniać ogień. W wyniku rozpoznania odwołania, WINB przywołaną na wstępie decyzją uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na stronę opisane wyżej obowiązki, zakreślając czas na ich wykonanie do 30 czerwca 2023 r. W ocenie WINB, przedmiotowy budynek gospodarczy nie powstał w warunkach samowoli budowlanej. Inwestorzy dokonali w dniu 28 lutego 2012 r. zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego konstrukcji murowanej o wymiarach 5,0 m x 6,80 m z dachem jednospadowym krytym papą, bezpośrednio przy budynku mieszkalnym, ze ścianą oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki nr [...]. Powyższe zgłoszenie zostało przyjęte bez sprzeciwu. Przedmiotowy budynek gospodarczy posiada powierzchnię zabudowy 33,15 m2 i rozpiętość konstrukcji nie większą niż 4,8 m, i w związku z tym jego budowa wymagała w 2012 r. dokonania zgłoszenia, co inwestorzy uczynili. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego nie wymagał, aby wymieniony w nim budynek gospodarczy był wolno stojący. Jak wynika z wypisu z ewidencji gruntów i budynków inwestor posiadał gospodarstwo rolne o powierzchni 2,73 ha. Jak podkreślił, dokonane zgłoszenie przewidywało budowę budynku gospodarczego o konstrukcji murowanej zlokalizowanego bezpośrednio przy budynku mieszkalnym, ze ścianą oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki nr [...]. Ściana ta została natomiast oddalona od granicy z działką i na całej powierzchni docieplona styropianem i otynkowana (grubość docieplenia wraz z tynkiem wynosi 11 cm), jej odległość od granicy działki wynosi 24 cm. Styropian jest natomiast materiałem palnym, co nie spełnia wymogów ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Ściana oddzielenia przeciwpożarowego powinna być wykonana z materiałów niepalnych i dotyczy to również ocieplenia. Dlatego też w odniesieniu do ściany wschodniej przedmiotowego budynku gospodarczego organ nadzoru budowlanego zobligowany był przeprowadzić postępowanie naprawcze przewidziane w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. W ocenie WINB doprowadzenie ściany wschodniej przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem może nastąpić poprzez demontaż ocieplenia ze styropianu i pozostawienie tej ściany jako nieocieplonej bądź demontaż ocieplenia ze styropianu i wykonanie ocieplenia z materiału niepalnego. Dlatego zdaniem organu odwoławczego nieuzasadnione jest wykonanie oddzielnej murowanej ściany oddzielenia przeciwpożarowego, jak to uznał PINB. Nadto dodał, że w aktach sprawy znajduje się wycinek mapy zasadniczej w skali 1:500 pobranej 23 października 2020 r., na której ww. budynek mieszkalny usytuowany jest bezpośrednio przy granicy pomiędzy działkami nr [...]. Mapa ta stanowi dowód, iż w aktualnym stanie prawnym budynek mieszkalny zlokalizowany na działce nr [...] usytuowany jest bezpośrednio przy granicy pomiędzy działkami nr [...]. Organy nadzoru budowlanego w swoich działaniach zobowiązane są do respektowania danych wynikających z aktualnych dokumentów i map pochodzących z państwowych zasobów geodezyjnych. Końcowo dodał, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 51 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, bowiem uznał, iż roboty budowlane zostały zakończone. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się strona zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) § 213 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie do przedmiotowego budynku będącego budynkiem gospodarczym w zabudowie jednorodzinnej, 2) art. 10 § 1 k.p.a. polegające na nie zapewnieniu skarżącej czynnego udziału w sprawie polegające na niepoinformowaniu jej o przeprowadzaniu oględzin budynku, 3) art. 7 k.p.a oraz art. 77 k.p.a. w zw. ż art. 84 k.p.a. , polegające na braku powołania biegłego rzeczoznawcy z zakresu materiałów, budowlanych na okoliczność potwierdzenia czy styropian zabezpieczony szczelną powłoką z kleju zawierającego cement jest materiałem palnym, 4) art. 8 § 2 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji odbiegającej od dotychczas utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w tożsamym stanie taktycznym i prawnym, 5) art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. polegające na niewskazaniu podstawy prawnej zgodnie z którą styropian zabezpieczony klejem cementowym jest zaliczany ma materiałów budowalnych palnych. W oparciu o powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot kosztów postępowania wg norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pełnomocnik strony argumentował, że żaden z organów nie wskazał na przepis prawa z którego wynika, że styropian zabezpieczony warstwą kleju cementowego jest materiałem palnym. W cytowanym przez organ rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz załączniku nr 3 nie występuje słowo styropian. Ponadto zgodnie § 213 ww. rozporządzenia wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków nie dotyczą dwukondygnacyjnych budynków gospodarczych w zabudowie jednorodzinnej. Nadto jak podniósł, wydanie decyzji nastąpiło bez zasięgnięcia wiadomości specjalnych, tj. opinii rzeczoznawcy z zakresu materiałów budowlanych w celu wykazania czy styropian fasadowy zabezpieczony szczelną powłoką wytworzoną z kleju, który zawiera cement jest materiałem palnym lub niepalnym. Jego zdaniem, postępowanie toczyło się bez udziału skarżącej lecz z udziałem jej rodziców, którzy nie informowali jej o represyjnych działaniach organów nadzoru budowlanego przez co nie miała możliwości obrony swoich praw. Co więcej zaskarżona decyzja narusza art 31 ust. 3, art 32 ust. 1 i art. 47 Konstytucji RP. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję, w aspekcie jej zgodności z prawem uznał bowiem, że nie narusza ona przepisów prawa, tym samy, nie było podstaw do jej uchylenia. Przedmiotem kontroli sądowej jest orzeczenie organu nadzoru budowlanego nakładające, na skarżącą obowiązek demontażu ocieplenia ze styropianu, wraz z tynkiem, na całej powierzchni wschodniej ściany szczytowej budynku, usytuowanej od strony granicy z działką nr [...], ewentualne ocieplenie ściany materiałem niepalnym - w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, w terminie do 30 czerwca 2023 r. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm. - dalej w skrócie "P.b."). Istota decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. polega na tym, że na inwestora nakłada się obowiązek wykonania, w wyznaczonym terminie, określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych lub już wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2020 r., OSK 1783/18). Dla prawidłowego zastosowania unormowania zawartego wart. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. wystarczające jest ustalenie jedynie zakresu niezbędnych czynności lub robót budowlanych do wykonania celem doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, a więc prac koniecznych, aby stan ten osiągnąć. Stan zgodny z prawem, w rozumieniu tego przepisu, oznacza w pierwszej kolejności zgodność z zatwierdzonym projektem budowlanym lub innymi warunkami pozwolenia na budowę albo zgodność z dokonanym zgłoszeniem (por. wyrok WSA w Gdańsku z 19 lutego 2020 r., II SA/Gd 569/19). Ponadto wskazać należy, że zgodność z prawem, jako że pozwolenie na budowę, zatwierdzenie projektu budowlanego oraz zgłoszenie wykonywania robót budowlanych są instytucjami prawa budowlanego, należy rozumieć jako doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem w znaczeniu przepisów prawa administracyjnego materialnego, a nie innych gałęzi prawa, np. prawa cywilnego. (vide: wyroki NSA: z 26 stycznia 2012 r., II OSK 2140/10, z 16 maja 2014 r., II OSK 2981/12). Zatem dla prawidłowego zastosowania unormowania zawartego w art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 P.b. koniecznym jest ustalenie zakresu niezbędnych czynności lub robót budowlanych do doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, a więc prac koniecznych, aby stan ten osiągnąć (por. wyrok WSA w Poznaniu z 28 maja 2020 r., II SA/Po 953/19). Mając powyższe na względzie wskazać należy, że WINB sprostał obowiązkom wynikającym z brzmienia art. art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., czego wyrazem jest zaskarżona decyzją. Po pierwsze, organ ten rozstrzygnięcie oparł o prawidłowo zgromadzony i oceniony materiał dowodowy. Wszelkie ustalenia zostały należycie udokumentowane (protokoły oględzin, mapki podglądowe, materiał fotograficzny, mapy ewidencyjne oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Po drugie, organ trafnie wywiódł, że przedmiotowy budynek gospodarczy nie powstał w warunkach samowoli budowlanej. Bezspornym bowiem jest, że został on wybudowany na podstawie przyjętego bez sprzeciwu organu zgłoszenia. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1a, w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania zgłoszenia, budowa parterowych budynków gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki zagrodowej o powierzchni zabudowy do 35m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,8 m, nie wymagała pozwolenia na budowę lecz wymagała dokonania zgłoszenia, co inwestorzy uczynili. Wykonany budynek mieści się w przywołanych parametrach. Bezsporny przy tym jest jego charakter oraz fakt posiadania przez inwestorów gospodarstwa rolnego o powierzchni 2,73 ha. Organ odwoławczy, trafnie przy tym wykrył nieprawidłowość związaną z wadliwym wykonaniem ściany oddzielanie przeciwpożarowego, której przecież wykonanie obejmowało dokonane przez inwestorów zgłoszenie. W pełni przy tym prawidłowo sformułował nałożony na skarżącą obowiązek, którego wykonanie prowadzi do usunięcia istniejącego stanu niezgodności z prawem. Mianowicie w sprawie bezspornym jest, że parterowa część przedmiotowego budynku została ocieplona styropianem, który jest materiałem palnym, co nie spełnia wymogów ściany oddzielenia przeciwpożarowego zawartych w § 232 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), który stanowi, że ściany i stropy stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wykonane z materiałów niepalnych, a występujące w nich otwory obudowane przedsionkami przeciwpożarowymi lub zamykane za pomocą drzwi przeciwpożarowych bądź innego zamknięcia przeciwpożarowego. Rację ma zatem WINB, że ściana oddzielenia przeciwpożarowego powinna być wykonana z materiałów niepalnych i dotyczy to również ocieplenia. Jak prawidłowo wyjaśnił, w wyróżnionych klasach odporności ogniowej za wyroby niepalne uznaje się wyroby oznaczone klasą A1 i A2. Wykorzystany w ociepleniu ściany wschodniej przedmiotowego budynku gospodarczego styropian, jako tworzywo sztuczne klasyfikowany jest w kategorii E, tj. jako materiał samogasnący, ale palny. Dlatego też nie może być używany do ocieplania ścian zewnętrznych obiektów budowlanych stanowiących ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Dlatego też w odniesieniu do ściany wschodniej przedmiotowego budynku organ zobligowany był przeprowadzić postępowanie naprawcze przewidziane w art. 50 i 51 P.b. W takiej zaś sytuacji stan zgodności z prawem można osiągnął za pomocą nałożonych przez organ obowiązków, tj. demontażu ocieplenia ze styropianu, wraz z tynkiem, na całej powierzchni wschodniej ściany szczytowej ww. budynku ewentualne ocieplenie ściany materiałem niepalnym. Za zupełnie nietrafne należało przy tym uznać zarzuty skargi co do "palnego" charakteru użytego do ocieplenia ściany styropianu. Ocena ta nie budzi najmniejszych wątpliwości Sąd. Została przy tym szczegółowo uzasadniona w decyzjach organów obu instancji. Rację ma skarżąca mówiąc, że o tym, które z materiałów budowalnych można zaliczyć do materiałów niepalnych decydują przepisy prawa. W tym przypadku regulacje zawarte w załączniku nr 3 do rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące palności wyrobów budowalnych. W świetle tych przepisów jako niepalne mogą być klasyfikowane jedynie wyroby oznaczone klasą A1 i A2. Wyroby oznaczone innymi klasami muszą zostać uznane za wyroby palne w rozumieniu rozporządzenia. Styropian, co nie budzi wątpliwości w świetle przywołanych przepisów, nie jest materiałem niepalnym. Zasadniczo jest on klasyfikowany w najniższej klasie reakcji na ogień F, a przy zastosowaniu odpowiednich dodatków do klasy E. Styropian jest więc wprawdzie materiałem samogasnącym, ale palnym. Nie został zatem spełniony zasadniczy warunek legalności wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego, tj. użycie do jej wykonania materiału niepalnego (por. wyrok WSA w Lublinie z 15 września 2020 r. II SA/Lu 171/20). Za całkowicie chybione w związku z tym należało uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zakresie opisanym w skardze. Niezasadny w tym kontekście okazał się również zarzut naruszenia art. 84 k.p.a. polegający na nie przeprowadzeniu przez organ dowodu z opinii biegłego celem ustalenia czy styropian jest materiałem palnym. Wyjaśnienia bowiem wymaga, że dowód z opinii biegłego jest przeprowadzony tylko gdy dla rozstrzygnięcia danej kwestii wymagana jest szczególna i specjalistyczna wiedza, wykraczająca poza zakres wiedzy powszechnej i ogólnodostępnej oraz doświadczenia życiowego i wiadomości osób mających wykształcenie ogólne. Innymi słowy, wykorzystanie tego środka dowodowego jest zasadne, gdy dla prawidłowego załatwienia sprawy, ze względu na poziom jej skomplikowania, wymagane są wiadomości, którymi nie dysponuje organ. W przedmiotowej sprawie natomiast tego typu sytuacja nie miała miejsca. Jak wskazano o tym, że styropian jest materiałem palnym decydują - wskazane wyżej - przepisy prawa. Bez znaczenie przy tym jest, że styropian w przedmiotowej ścianie został pokryty klejem zawierającym cement. Oczywistym bowiem jest, że pokrycie materiału palnego warstwą kleju nie czyni z niego materiału niepalnego. Wreszcie za chybiony należało uznać zarzut naruszenia § 213 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Mianowicie przepis ten dotyczy odporność pożarowej budynków, a nie parametrów ściany oddzielenia przeciwpożarowego, a zatem zagadnienia całkowicie odmiennego od zaistniałego w sprawie. Nie mógł zostać uwzględniony również zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. Po pierwsze, przez utrwaloną praktykę należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Powołanie się przez stronę na jednorazową decyzję wydaną przez organ w stosunku do określonego podmiotu z całą pewnością nie odpowiada znaczeniu tego pojęcia. Po drugie, nie można powołać się na naruszenie zasady z art. 8 § 2 k.p.a. w sytuacji kiedy wydana w sprawie decyzja, choćby była odmienna od innej decyzji, wydanej w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, jest jednak prawidłowa i zgodna z prawem. Wzgląd na zachowanie zasady praworządności ma w tej sytuacji priorytet (wyrok NSA z 18 kwietnia 2023 r., II OSK 1976/20). Ponadto, akta sprawy w żaden sposób nie potwierdzają zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Skarżąca nie mogła uczestniczyć we wszystkich czynnościach podejmowanych praz organ gdyż dopiero postanowieniem PINB z 31 sierpnia 2022 r. została uznana za stronę niniejszego postępowania, a to z uwagi na nabycie praw do przedmiotowej nieruchomości. O tej daty miał nieograniczony dostęp do akt sprawy, mogła składać wnioski i wyjaśnienia. Swoją inicjatywę działania ograniczyła natomiast do wniesienia odwołania od decyzji PINB. Co więcej, nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, że uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Taka sytuacja nie miała natomiast miejsca w niniejszej sprawie. Tym samym nie potwierdziły się zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowości w ustaleniach stanu faktycznego w sprawie i naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie nie pojawiły się także żadne wadliwości dotyczące normy prawnej stanowiącej materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy należało orzec na podstawie art. 151 P.p.s.a. o oddaleniu skargi.