II SA/Lu 446/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 19 września 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. i S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy - w zakresie sprzeciwu skarżących T. P. i S. P. od postanowienia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 sierpnia 2011r., sygn. akt II SA/Lu 446/11 w przedmiocie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania skarżącym T. P. i S. P. prawa pomocy. Skarżący T. P. i S. P. wnieśli o przyznanie im prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2011r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił przyznania skarżącym prawa pomocy stwierdzając, że ich sytuacja materialna nie uniemożliwia im poniesienia kosztów postępowania we własnym zakresie. Od postanowienia tego skarżący złożyli sprzeciw, domagając się przyznania im prawa pomocy. Wyjaśnili, że nie są w stanie uzyskać informacji o dochodach syna T. pracującego w S. oraz, że są właścicielami 1/3 gospodarstwa rolnego, a więc tylko 1/3 dochodu z tego gospodarstwa otrzymują. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. w razie wniesienia sprzeciwu (...) postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd. Wniosek skarżących T. P. i S. P. o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 246 ppsa przewiduje przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na jej wniosek, w zakresie całkowitym w sytuacji, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Przedstawione przez skarżących oświadczenia na okoliczność ich sytuacji majątkowej daje podstawę do przyjęcia, że mają oni możliwość ponieść - bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny - koszty postępowania w niniejszej sprawie. Z formularza wniosku PPF oraz ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że skarżący prowadzą gospodarstwo domowe wraz dwoma dorosłymi synami i zamieszkują w domu o pow. 130 m2, są ponadto współwłaścicielami w 1/3 części gospodarstwa rolnego o pow. 4, 8125 ha przeliczeniowych oraz właścicielami gospodarstwa rolnego o pow. 0, 5805 – łącznie 5, 39 ha; ponadto prowadzą działalność gospodarczą. Na ich miesięczny dochód składają się: emerytura S. P. w kwocie 1642, 41 zł netto, emerytura T. P. w kwocie 983, 16 zł netto, dochód z umowy o pracę syna T. P. – 1360 zł, a także dochód z działalności gospodarczej – 1500 zł oraz dochód z gospodarstwa rolnego w wysokości ustalonej zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 22 września 2010r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2009r. (M.P. Nr 68, poz.858), z którego wynika, że dochód ten w 2009r. wyniósł 1908 zł rocznie – a zatem 5, 39 ha x 1908 zł = 10.284, 12 zł : 12 miesięcy = 857, 01 zł miesięcznie, ale z uwagi na to, że skarżący są współwłaścicielami gospodarstwa rolnego w 1/3 części, również ich dochód stanowi 1/3 część wyliczonej kwoty czyli 285, 67 zł. Skarżący wskazali ponadto, że również syn A. osiąga dochody z sezonowych prac dorywczych, ale nie podali wysokości tych dochodów. Kwota wykazanych przez skarżących miesięcznych dochodów wynosi zatem 5771, 24 zł. Z kwoty tej skarżący pokrywają następujące wydatki: światło – 200 zł, gaz – 150 zł, podatek od nieruchomości – 60 zł, podatek rolny – 50 zł, telefon – 200 zł, woda i ścieki – 100 zł, leki – 200 – 300 zł, koszty ogrzewania domu – 300 zł, inne (utrzymanie samochodu, wizyty lekarskie, wyżywienie) – 1500 – 1800 zł, czyli maksymalnie 3160 zł miesięcznie – skarżącym pozostaje zatem minimum kwota 2611,24 zł. Wprawdzie skarżący nie przedstawili dokumentu potwierdzającego wysokość dochodów syna T., nie wskazali też wysokości dochodów osiąganych przez syna A., to jednak – zdaniem Sądu – przedstawiona przez nich sytuacja materialna jest wystarczająca do przyjęcia, że mają oni możliwość poniesienia kosztów postępowania w niniejszej sprawie, skoro z miesięcznych dochodów, po odliczeniu koniecznych wydatków, pozostaje im jeszcze kwota przekraczająca 2.600 zł. Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wydatkowana ze środków Skarbu Państwa i powinna być stosowana rozważnie, tylko w wyjątkowo trudnych sytuacjach, a taka skarżących nie obejmuje. Z tych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia.