II SA/Lu 449/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. J., A. J., M. W., E.B. na decyzję Wojewody z dnia [..]. Nr [..] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości – w zakresie dopuszczalności skargi p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Zaskarżona decyzja została doręczona każdemu ze skarżących w dacie 14 kwietnia 2006 r., zgodnie z zapisami na dowodach doręczeń. Skarżący nadali skargę w polskim urzędzie pocztowym w dniu 16 maja 2006 r., co stwierdza data stempla pocztowego. Skarga nie została podpisana przez E. B.. W dniu 1 czerwca 2006 r. otrzymała ona pisemne wezwanie do podpisania skargi z zakreśleniem ustawowego terminu siedmiu dni na wykonanie tego obowiązku i pouczeniem o rygorze na wypadek pozostania bezczynnym. Zakreślony E. B. termin upłynął bezskutecznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaistniałej sytuacji proceduralnej zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu administracyjnym. W okolicznościach sprawy niniejszej ustawowy termin na złożenie skargi upłynął z dniem 15 maja 2006 r. Trzydziesty dzień tego terminu przypadł na 14 maja 2006 r., który był niedzielą. W tej sytuacji, zgodnie z art. 83 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ostatni dzień terminu przypada na dzień następny po dniu wolnym od pracy. W następstwie skarga w tej sprawie, nadana w polskim urzędzie pocztowym w dacie 16 maja 2006 r., jest spóźniona. Powyższe uzasadnia zastosowanie art. 58 § 1 pkt 2 rozważanej ustawy, stanowiącego obligatoryjny rygor odrzucenia spóźnionej skargi. W tym miejscu wymaga wyraźnego zaznaczenia, że termin dla wniesienia skargi, o którym stanowi art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest terminem ustawowym i nie podlega przedłużeniu. Nadto E. B., pomimo pisemnego wezwania, w zakreślonym terminie nie podpisała skargi. Nieuzupełnienie tego braku formalnego skargi stanowi kolejną samodzielną podstawę do odrzucenia skargi w odniesieniu do E. B., przewidzianą w art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów, na mocy art. 58 § 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.