II SA/Lu 45/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia NSA Maciej Kierek, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie dotyczącej zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września ([...]) Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej , po rozpatrzeniu złożonych w dniu 5 i 7 lipca 2006 r. wniosków Z. W. o przyznanie świadczeń pieniężnych na bytowanie i na leczenie, odmówił przyznania świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na potrzeby wymienione w tych wnioskach. Organ powołał się w uzasadnieniu decyzji na treść art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64, poz. 593 ze zm.), określającego zakres podmiotowy przyznania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, oraz na treść art. 7 pkt 2-16 tej ustawy, wskazujących na powody uzasadniające przyznanie tej pomocy. Organ wskazał na obliczony dochód wnioskodawcy w wysokości 522,19 zł. netto, co oznacza przekroczenie kryterium dochodowego, wyznaczonego na kwotę 461 zł. Jednocześnie wskazał na możliwość przyznania specjalnego zasiłku celowego mimo przekroczenia kryterium dochodowego na gruncie art. 41 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, podnosząc jednak, że Ośrodek Pomocy społecznej nie znalazł takiej szczególnie uzasadnionej podstawy do przyznania Z. W. specjalnego zasiłku celowego. Organ wskazał na analizę zebranego materiału dowodowego, pism i wniosków zainteresowanego, brak jakiejkolwiek współpracy zainteresowanego z Ośrodkiem (mimo obowiązku wynikającego z treści art. 4 ustawy). Organ wskazał także na okoliczności towarzyszące procesowi podejmowania decyzji w niniejszej sprawie, które wskazują na szczególny brak współdziałania zainteresowanego z Ośrodkiem, także co do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. To ostatnie jest natomiast niezbędne do przyznania specjalnego zasiłku celowego, przewidzianego dla sytuacji wyjątkowych. Z tego względu, zgodnie z art. 11 ustawy, brak było podstaw do przyznania zainteresowanemu tego rodzaju świadczenia pieniężnego. Z. W. złożył od powyższej decyzji odwołanie, z którego wynika, że traktuje zaskarżoną decyzję jako "bezprawie". Samorządowe Kolegium Odwoławcze , rozpatrując odwołanie, wydało w dniu [...] listopada 2006 r. postanowienie ([...]), w którym stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Kolegium wskazało, iż decyzję organu pierwszej instancji doręczono stronie w dniu 1 września 2006 r., o czym świadczy, znajdująca się w aktach sprawy, stosowna adnotacja i podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma. Termin określony wart. 129 § 2 kpa, wynoszący 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, upłynął w dniu 3 października. Odwołanie, datowane na dzień 6 października i w tym dniu złożone osobiście przez odwołującego się w Urzędzie Gminy (stempel wpływu pisma do urzędu), złożone zostało zatem po upływie terminu do wniesienia odwołania. Z. W. skierował łącznie z powyższym odwołaniem inne pismo, zatytułowane "skarga", odnoszące się m. in. do przedmiotowej decyzji organu I instancji (wskazującego na niewyłączenie pracownika oraz "inne wady decyzji OPS"), a także, datowany na 21 października 2006 r. aneks do odwołania z dnia 6 października 2006 r. Nie został jednak spełniony przez odwołującego się żaden z warunków przywrócenia terminu na gruncie art. 58 kpa. Uzasadnia to stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania z pozostawieniem samego odwołania bez rozpatrzenia. Z. W. w skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego wskazuje, iż decyzję organu I instancji z dnia [...]września 2006 r. [...] doręczono mu w dniu 22 września 2006 r. W związku z tym wnosi o uchylenie lub zmianę postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 3 kwietnia 2007 r. Z. W. podniósł, iż załącza dowód otrzymania decyzji OPS z dnia [...] września 2006 r. w dniu 22 września, wskazując, iż datą nadania decyzji był dzień 21 września 2006 r. Pismu powyższemu towarzyszą dwie strony będące kserokopiami, z których jedna dotyczy decyzji nr OPS [...] i obok części tekstu decyzji zawiera, nałożoną na nią część, będącą kopią części adresowej przesyłki poleconej. Organ w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie, wskazując na argumenty podniesione w zaskarżonym postanowieniu i przywołując ponownie materiał dowodowy znajdujący się w aktach. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł uzasadnionych przyczyn uchylenia zaskarżonego postanowienia. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w ocenie sądu opierało się na jednoznacznym materiale dowodowym, wskazującym na fakt poświadczenia przez Z. W. własnoręcznym podpisem faktu doręczenia mu decyzji organu pierwszej instancji. Na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki (karta 2 akt administracyjnych) widnieje data 19 września 2006 r., własnoręczny podpis Z. W. oraz data nadania (18 września 2006 r.), a na stronie głównej - sygnatura decyzji organu I instancji, odpowiadająca decyzji zaskarżonej. Nie może zatem budzić wątpliwości przyjęcie przez organ odwoławczy faktów, które wskazał jako udowodnione. Niezgodności tego dokumentu z rzeczywistym stanem rzeczy nie podnosi także sam skarżący w tym sensie, że nie tylko nie przeprowadza żadnej argumentacji na to wskazującej, ale nawet o tym w góle nie wspomina. Przesyła natomiast w piśmie procesowym złożonym w dniu rozprawy kserokopię, składającą się z tekstu decyzji oraz nałożonego na ten tekst dokumentu przesyłowego i w ten sposób odwzorowanego kserograficznie jako całość (jedna kartka), przy czym z kopii dokumentu przesyłowego, nałożonego na wspominany tekst nie wynika, że dotyczy ona przedmiotowej decyzji pierwszoinstancyjnej (karta 33 akt WSA). Braku tego nie wyjaśnia także sam skarżący we wskazanym piśmie. W ocenie sądu nie ma podstaw, aby stwierdzić uchybienia w ustaleniu przez organ odwoławczy stanu faktycznego, które doprowadziło do wydania postanowienia w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego. Organ odwoławczy poprawnie przyjął, iż wiarygodny jest oryginał zwrotnego poświadczenia odbioru, znajdujący się w aktach sprawy (k. 2). W świetle powyższego, rozstrzygnięcie organu odwoławczego znajduje uzasadnienie zarówno na gruncie art. 129 § 2 kpa, wskazującego na 14-dniowy termin na wniesienie środka odwoławczego, który w przypadku przedmiotowego odwołania nie został dotrzymany, jak też na gruncie wymogów sformułowanych w przepisach działu I, rozdz. 8 kpa dotyczącego doręczeń, które w przypadku doręczenia decyzji zostały spełnione (w szczególności idzie o wymóg doręczenia pisma przez pocztę stronie w jej miejscu zamieszkania - art. 39, art. 40 § 1 oraz art. 42 § 1 kpa, a także wymóg potwierdzenia podpisem ze wskazaniem daty doręczenia przez odbierającego - art. 46 § 1 kpa). Organ odwoławczy poprawnie przyjął brak przesłanek, które wynikają z art. 58 kpa, określającego okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu na prośbę zainteresowanego. Konstrukcja przepisu wskazuje, iż muszą one wystąpić łącznie. Pierwszą z nich jest uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy wnioskodawcy (§ 1). Następnymi zaś - wniesienie w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia prośby o przywrócenie terminu, oraz dopełnienie, równocześnie z wniesieniem prośby o przywrócenie terminu, czynności, dla której określony był termin (§ 2). Skarżący tymczasem nie tylko nie uprawdopodobnił (ani też nie podjął żadnej argumentacji idącej w tym kierunku) że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, ale też nie sformułował, w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny, prośby o przywrócenie terminu (art. 58 § 1 oraz § 2 zd. pierwsze kpa). Tym samym zatem, mimo, że dopełnił samej czynności (wniósł odwołanie) dla której termin był określony, organ nie miał możliwości ustosunkowania się do przesłanek, które mogłyby wskazywać na przywrócenie terminu. W świetle powyższej argumentacji, wskazującej na brak naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie mógł stwierdzić jego niezgodności z przepisami prawa. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.