II SA/Lu 450/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na pismo Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie przekazania odwołania w sprawie zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności z tytułu otrzymywanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami - w zakresie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy postanawia: odmówić przyznania P. M. prawa pomocy. W dniu 22 maja 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga P. M. na "decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., doręczoną mu 18 kwietnia 2013r. (znak sprawy [...]), utrzymującą w mocy decyzję [...] z dnia [...]. w sprawie odmowy umorzenia należności powstałych z tytułu świadczeń alimentacyjnych wraz z ustawowymi odsetkami". P. M. zwrócił się w skardze do sądu z wnioskiem o udzielenie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zatem nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, str. 731). Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem skarga P. M. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Skarżący złożył bowiem skargę na pismo organu I instancji, które nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bowiem nie należy do kategorii aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Skarga jest zatem oczywiście bezzasadna, dlatego nawet pomoc profesjonalnego pełnomocnika nie miałaby wpływu na jej rozstrzygnięcie. W związku z tym Sąd odstąpił od przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF"), ze względu na bezcelowość tej czynności. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, postanowił jak w sentencji.