II SA/Lu 453/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Beata Basak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] r. znak: [...], nakazano współwłaścicielom budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego przy ul. [...] w L.: G. K., R. M., M. S., A. T., A. J. T., E. D. B., B. L. i E. S. wykonanie rozbiórki budynku mieszkalnego wielorodzinnego po pożarze, zlokalizowanego przy ul. [...] w L. wraz z uporządkowaniem terenu, z jednoczesnym określeniem terminu przystąpienia do robót na dzień 30 stycznia 2018 r. i ich zakończenia na dzień 31 maja 2018 r. Po rozpatrzeniu odwołania R. M. od powyższej decyzji, zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego: - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu przystąpienia do robót na dzień 30 stycznia 2018 r. i ich zakończenia na dzień 31 maja 2018 r. i wyznaczył nowy termin przystąpienia do robót rozbiórkowych na dzień 20 kwietnia 2018 r. i ich zakończenia na dzień 31 lipca 2018 r.; - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nakazania współwłaścicielom budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego przy ul. [...] w L.: G. K., R. M., M. S., A. T., A. J. T., E. D. B., B. L. i E. S. wykonanie rozbiórki budynku mieszkalnego wielorodzinnego po pożarze, zlokalizowanego przy ul. [...] w L. wraz z uporządkowaniem terenu Zaskarżone rozstrzygnięcie nastąpiło w oparciu o następujący stan sprawy. Wyrokiem z dnia 20 września 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 373/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną przez Z. L. decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak [...] Powołaną decyzją organ II instancji uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...]. znak: [...], nakazującą współwłaścicielom budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego przy ul. [...] w L.: G. L., Z. L. , G. K., R. M., M. S., A. T., A. J. T., E. D. B., B. L. i E. S. wykonanie rozbiórki budynku mieszkalnego wielorodzinnego po pożarze, zlokalizowanego przy ul. [...] w L. wraz z uporządkowaniem terenu, z określeniem terminu przystąpienia do robót na dzień 23 listopada 2015r. i ich zakończenia na dzień 19 grudnia 2015r. Jednocześnie ww. decyzją ostateczną orzeczono na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych z dnia 30 sierpnia 2004 r. (Dz.U. Nr 198, poz. 2043) o nakazaniu G. L. dokonania rozbiórki nieużytkowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego przy ul. [...] w L. wraz z uporządkowaniem terenu - termin przystąpienia do robót rozbiórkowych określono na dzień 11 kwietnia 2016 r. i ich zakończenia na dzień 10 czerwca 2016 r. W sentencji zawarto warunek, iż roboty rozbiórkowe należy przeprowadzić pod nadzorem osoby posiadającej stosowne uprawnienia konstrukcyjno - budowlane i przynależnej do samorządu zawodowego. W uzasadnieniu przywołanego wyżej wyroku WSA w Lublinie wskazał, iż powołane w zaskarżonej przez Z. L. decyzji LWINB przepisy (art. 67 Prawa budowlanego i § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych z dnia 30 sierpnia 2004 r.), umożliwiają daleko idącą ingerencję organu administracji publicznej w prawo własności, podlegające ochronie m.in. na mocy art. 64 Konstytucji, a zatem powinno się je wykładać w sposób ścisły. W ocenie Sądu, użyte w przepisie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego pojęcie "właściciela" należy interpretować wedle norm kodeksu cywilnego, między innymi z art. 195 k.c., zgodnie z którą własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). O ile, zatem nieruchomość, a co za tym idzie budynek na niej posadowiony, objęta jest taką współwłasnością, to dla prawidłowego zastosowania nakazu, o jakim mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego niezbędne jest skierowanie go do wszystkich współwłaścicieli tej nieruchomości lub do zarządcy. W orzecznictwie sądowym wyrażony został pogląd, przywołany w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym jeżeli stan prawny nieruchomości nie jest uregulowany, to w takiej sytuacji nakazy wynikające z art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane mogą być kierowane do samoistnych posiadaczy nieruchomości i budynku na niej położonego. Jednakże, w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, stanowisko to - z uwagi okoliczności rozpoznawanej sprawy - nie może mieć zastosowania w tej sprawie. Sąd podkreślił, co w rozpoznawanej sprawie jest niekwestionowane, że Gmina podjęła czynności zmierzające do zwrotu opisanej nieruchomości jej współwłaścicielom. Niezależnie zatem od tego, że postępowanie w tej sprawie, jak przyznaje organ odwoławczy, nie zostało zakończone, nie można przyjąć, że Gmina, działająca poprzez Zarząd Nieruchomości Komunalnych, jest posiadaczem samoistnym budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego przy ul. [...] w L.. Niewątpliwie, jak zaznaczył Sąd nie włada bowiem tą nieruchomością "jak właściciel". Zdaniem Sądu, organ odwoławczy bezzasadnie zatem nałożył na skarżącą Gminę obowiązek rozbiórki spornego budynku, naruszając nie tylko powołane wyżej przepisy prawa, lecz również art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 K.p.a., w konsekwencji czego doszło również do naruszenia przepisu art. 107 § 3 K.p.a., który wskazuje wymogi prawidłowo sporządzonego uzasadnienia decyzji. Mając na uwadze art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ II instancji ponownie rozpatrzył odwołania złożone przez skarżącą oraz Z. L. i decyzją z dnia [...] r. znak: [...], orzekł o uchyleniu w całości decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] r. znak: [...] oraz o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, iż w świetle obowiązującego Prawa budowlanego, adresatem obowiązków, wynikających z zastosowania przepisów rozdziału 6 pt. "Utrzymanie obiektów budowlanych" winien być właściciel lub zarządca obiektu. Stosownie do stanowiska, wyrażonego w wyroku z dnia 20 września 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 373/16, G. L. nie jest samoistnym posiadaczem omawianej nieruchomości (właścicielem), zatem nałożenie na nią obowiązków, wynikających z ww. decyzji organu I instancji jest niezgodne z prawem. Jakkolwiek poza sporem jest, że zarządcą przedmiotowego budynku jest Z. L. na podstawie Porozumienia nr [...], zawartego w dniu 30 grudnia 2011 r. pomiędzy G. L., a Z. L., jednakże skierowanie nakazu wykonania rozbiórki przedmiotowego budynku na Z. L., jako na zarządcę, byłoby niezgodne z prawem, bowiem jak wynika z powyższego Porozumienia, obowiązek ten przekraczałby zwykły zarząd nieruchomością. Organ wyjaśnił, że skoro G. L. nie jest posiadaczem samoistnym przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, bowiem nie włada tą nieruchomością "jak właściciel", to, w jego ocenie, nakaz wykonania rozbiórki należy skierować na właścicieli, których prawo własności wynika z ksiąg wieczystych nr LU [...] i [...] oraz z wypisu z rejestru gruntów i budynków (karta 24 akt I instancji). W rezultacie powyższego, PINB wydał w dniu [...] r., decyzję znak: [...], od której odwołanie złożyła skarżąca. Wydanie zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej poprzedzone zostało postępowaniem, w toku którego ujawnieni współwłaściciele przedmiotowego budynku, usytuowanego przy ul. [...] w L., nie brali udziału w przeprowadzonych dowodach z oględzin (4 października 2017 r.) i rozprawy (26 października 2017 r.) pomimo skutecznego doręczenia zawiadomień. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy nieużytkowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego po pożarze, zlokalizowanego przy ul. [...] w L., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. powołaną na wstępie decyzją, wydaną na podstawie art. 67 ust. 1 prawa budowlanego, w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych, nakazał wskazanym na wstępnie współwłaścicielom przedmiotowego obiektu wykonanie jego rozbiórki wraz z uporządkowaniem terenu, jednocześnie określając termin przystąpienia do robót na dzień 30 stycznia 2018 r. i ich zakończenia na dzień 31 maja 2018 r. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżąca podniosła, że postępowanie w sprawie przedmiotowego budynku jest prowadzone od 2012 r., wszczęte na skutek pożaru, który miał miejsce 30 lipca 2011 r. Budynek od wielu lat był i jest zarządzany przez Z. L., który z tego tytułu pobierał i w dalszym ciągu pobiera opłaty od lokatorów. Obiekt nie posiadał mimo to książki obiektu oraz nie był poddawany kontrolom określonym w Prawie budowlanym. Przedmiotowy obiekt jest wymieniony w załączniku NR [...] do Zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta L. z dnia 9 grudnia 2011 r. jako nieruchomość będąca w. samoistnym posiadaniu gminy. Skarżąca wskazała, że katastrofalny stan budynku jest tylko i wyłącznie skutkiem nieudolnego zarządzania obiektem, w tym umieszczania w nim lokatorów, którzy sukcesywnie i celowo niszczyli mienie. Zdaniem skarżącej, zarządzający nieruchomością prowadził politykę kwaterowania w wymienionym budynku lokatorów z innych bardziej atrakcyjnych mieszkań, będących w posiadaniu Zarządu Nieruchomości Komunalnych, często z marginesu społecznego, którzy dewastowali oddane im w użytkowanie lokale. Skarżąca podkreśliła, że pogarszający się stan budynku przy ul. [...] w L. jest oczywisty, jednakże w jej ocenie i w świetle przytoczonych faktów zrzucenie odpowiedzialności za rozbiórkę na grupę osób prywatnych, będących współwłaścicielami nieruchomości o nieuregulowanym statusie prawnym, jest co najmniej krzywdzące i jednostronne. Mając na uwadze ww. argumenty, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] r. nakazującej rozbiórkę budynku przy ul. [...] w L. współwłaścicielom i włączenie do postępowania Z. L., jako głównego odpowiedzialnego za obecny stan rzeczy. Organ odwoławczy stwierdził, że w sytuacji, gdy organ I instancji, jak również organ II instancji, kilkakrotnie bezskutecznie wzywały strony, ujawnione w księgach wieczystych, jako współwłaściciele przedmiotowego obiektu (o ustalonym adresie), do udziału w czynnościach dowodowych, a strony nie korzystały z przysługującego im prawa, należy uznać za prawidłowe wydanie przez PINB zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyła R. M., zarzucając zaskarżonej decyzji: I. naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie szczegółowych powodów oraz przesłanek i ich zasadności, dla których uznano, że skierowanie nakazu wykonania rozbiórki budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] w L. na [...] w L. jako zarządcę nieruchomości byłoby niezgodne z prawem jako czynność przekraczająca zwykły zarząd nieruchomością; 2. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu współwłaścicieli budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] w L., co doprowadziło do nałożenia na skarżącą oraz pozostałe osoby wskazane w decyzji obowiązku rozbiórki spornego budynku; 3. art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżąca oraz pozostałe wskazane w decyzji osoby są adresatem decyzji rozbiórkowej, choć brak jest w aktach sprawy jednoznacznego dowodu, aby podmioty te były współwłaścicielami nieruchomości przy ul. [...] w L., objętej księgą wieczystą nr [...]; II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji rozbiórkowej wobec osób, które nie są właścicielami ani też zarządcami nieruchomości, zlokalizowanej przy ul. [...] w L., objętej księgą wieczystą nr LU [...]/2; 2. art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. b Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że ujawnienie w wypisie z rejestru gruntów i budynków praw do nieruchomości sąsiadującej ze spornym obiektem, tj. "N. B. nr [...]", objętej księgą wieczystą nr LU [...]/5 stanowi jednocześnie o tym, że dana osoba jest właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w L. tzw. "N. K. 16"., objętej księgą wieczystą nr LU [...]/2, a co się z tym wiąże jest podmiotem, do którego może zostać skierowana decyzja nakazująca, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, ich zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z treści powyższego uregulowania wynika, że nie każde naruszenie prawa daje Sądowi podstawę do uwzględnienia wniesionej skargi, lecz jedynie takie, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym naruszenia przepisów, które nie miałyby wpływu na wynik sprawy, nie mogą stanowić podstawy jej uwzględnienia. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. okoliczności stanowiące podstawę uwzględnienia skargi - skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżoną decyzją zostało naruszone prawo materialne albo przepisy postępowania w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia Podnieść na wstępie należy, że ewidencja gruntów stanowi jednolity dla kraju systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Obejmuje ona dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące ich właścicieli, użytkowników wieczystych i innych władających nieruchomościami. Dane zawarte w ewidencji są podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych. Ewidencja gruntów rejestruje strony prawnie wynikające z określonych dokumentów, a zatem ustalone przez inne organy orzekające. Ewidencja nie rozstrzyga sporów co do gruntów i budynków, zaś organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów na podstawie, których dokonują zapisów w ewidencji. Wpisu do ewidencji dokonuje się na podstawie prawomocnych wyroków sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych opracowań geodezyjno-kartograficznych przyjętych do zasobu geodezyjno-kartograficznego. Szczegółowo kwestie te normują przepisy ustawy z dnia 14 listopada 2017 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U z 2017 r., poz.2101). Podkreślenia wymaga okoliczność, że obowiązek zgłaszania właściwemu organowi (Staroście) wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od daty ich powstania stosownie do art. 22 ust.2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, obciąża właściciela lub inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki (art. 20 ust.2 pkt 1 ww. ustawy). Uregulowania te zapewniają aktualność danych ewidencji, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty. W stanie faktycznym sprawy organy orzekające dysponowały informacją z rejestru gruntów, z której wynika, że budynek przy ul. [...] i [...] w L. usytuowane są na działce nr [...] o pow. [...] ha (k.202, 203 akt adm.). Z informacji tej wynika, że podstawa zapisu w rejestrze gruntów stanowią m.in. informacje wynikające z ksiąg wieczystych nr KW [...] oraz KW [...] Analiza opisów nieruchomości Działu I powyższych Ksiąg wieczystych wskazuje jednoznacznie, że opis ten wynika z aktu notarialnego zawartego 23 grudnia 1953 r. z rzeczywistym stanem prawnym, w którym przedmiotem sprzedaży były dwie odrębne nieruchomości oznaczone jako "K. nr [...]" o pow. [...] oraz "B. [...] B." o pow. [...] Nie ulega zatem wątpliwości, że nieruchomości opisane w tym akcie notarialnym nie istnieją w chwili obecnej, co jednoznaczne wynika z informacji z rejestru gruntów sporządzonej na dzień 5 grudnia 2017 r. (k. 211 akt adm.). Nie polega zatem na prawdzie twierdzenie skarżącej R. M. jakoby nie była współwłaścicielką budynku przy ulicy [...] w L., skoro jest właścicielką nieruchomości oznaczonej w KW [...] "N. B. nr [...]", a nie "N. K. nr [...]" oznaczone w KW LU [...]/2, na której ten budynek jest posadowiony. Stosownie do uregulowań zawartych w ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o Księgach wieczystych i hipotece (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1916) w art. 3 domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Rękojmia ta nie obejmuje natomiast zapisów dokonanych w Dziale I Księgi wieczystej dotyczącym opisu nieruchomości. Oznacza to, że dane zawarte w Dziale I Księgi wieczystej mogły ulec zmianie w trybie określonym w przepisach o ewidencji gruntów co miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy. Chybiony jest zarzut skargi, że organy orzekające nieprawidłowo ustaliły krąg współwłaścicieli budynku zlokalizowanego przy ul. [...] w L., skoro pozostali współwłaściciele, do których jest skierowana decyzja nie kwestionowali danych zawartych w aktualnej ewidencji gruntów. Podkreślić przy tym należy, że w toku postępowania administracyjnego strony postępowania zawiadamiane były o terminach wyznaczanych rozpraw administracyjnych i zobowiązywane do ustosunkowania się do zgromadzonych dowodów w tym do wpisu do ewidencji gruntów i budynków. W świetle powyższych rozważań zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie organy orzekające prawidłowo zastosowały przepis art. 67 ust.1 prawa budowlanego w stosunku do współwłaścicieli budynku zlokalizowanego na działce [...]. Wskazać należy ponadto, że Z. L. nie jest Zarządcą nieruchomości w rozumieniu art. 67 ust.1 prawa budowalnego. Kwesta charakteru posiadania przedmiotowego budynku zlokalizowanego przy ul. [...] w L. przez G. L. była przedmiotem oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie II SA/Lu 373/16, który uznał, że G. L. nie była samoistnym posiadaczem wskazanego wyżej budynku. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena ta i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu, wiążą zarówno organy, a także Sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący wobec czego ani organ administracji publicznej ani sąd administracyjny nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Odnosząc się do ustalonego stanu faktycznego, podkreślić należy, że z Porozumienia zawartego 30 grudnia 2011 r. miedzy G. L., a Z. L. nie wynika, aby Z. L. był zarządcą nieruchomości w rozumieniu art. 67 ust.1 Prawa budowlanego, a więc skierowane w stosunku do niego decyzji o rozbiórce naruszałoby prawo. Końcowo podkreślenia wymaga, że uzgodnienie księgi wieczystej prawa prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej nr ew. [...], na której zlokalizowany jest budynek przy ul. [...] w L. w Dziale II dotyczącym aktualnych współwłaścicieli nieruchomości przekraczał zakres kognicji organu nadzoru budowlanego. Obowiązek ten obciąża bowiem każdorazowo każdego ze współwłaścicieli, stosownie do wymogów zawartych w art. 22 ust.2 prawa geodezyjnego i kartograficznego w sytuacji, gdy kwestionuje on zapisy dokonane w ewidencji gruntów oraz art. 35 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.