II SA/Lu 454/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Z. W. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 454/16 w przedmiocie umorzenia postępowania o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. W. na czynność Wójta Gminy z dnia [...] r. w przedmiocie wstrzymania wypłaty zasiłku stałego p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W dniu 7 kwietnia 2016 r. Z. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na czynność Wójta Gminy z dnia [...] r. polegającą na wstrzymaniu wypłaty zasiłku stałego. W skardze tej skarżący zawarł wniosek o "ustanowienie pomocy prawnej", precyzując następnie w nadesłanym formularzu urzędowym (druk "PPF"), że wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, którego następnie Okręgowa Rada Adwokacka w Lublinie wyznaczyła w osobie [...] A. S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2016 r. odrzucił skargę Z. W.. Następnie pełnomocnik skarżącego sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego orzeczenia (za co postanowieniem referendarza sądowego z dnia 10 listopada 2016 r. przyznano mu należne wynagrodzenie). W dniu 30 września 2016 r. (data nadania) skarżący ponownie złożył do Sądu sporządzony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata celem sporządzenia skargi kasacyjnej. We wniosku tym podał, że jest osobą samotnie gospodarującą, nieposiadającą żadnych zasobów finansowych ani majątku. Źródłem utrzymania skarżącego jest świadczenie ZUS w kwocie 570 zł netto. Postanowieniem z dnia 12 października 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie umorzył postępowanie o przyznanie skarżącemu prawa pomocy. W uzasadnieniu referendarz wyjaśnił, że skoro w toku niniejszego postępowania przyznano już skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienia adwokata, to ponowne rozpoznanie jego wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym samym zakresie jest zbędne. Odpis powyższego postanowienia doręczono profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego – [...] A. S. w dniu 20 października 2016 r. W dniu 26 października 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw od ww. postanowienia referendarza sądowego, sporządzony przez siebie osobiście, zarzucając, że wskazane orzeczenie narusza prawo. W ocenie skarżącego "A. S. w dacie złożenia opinii prawnej zakończyła udział w sprawie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sprzeciw nie jest zasadny. Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., w tym postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Stosownie zaś do art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W ocenie Sądu referendarz sądowy zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie zachodziła podstawa do umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. Poza sporem jest bowiem, że prawomocnym postanowieniem z dnia 24 czerwca 2016 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika (adwokata) z urzędu. Stronie zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a zatem ponowny wniosek w tym przedmiocie jest bezprzedmiotowy. Podkreślenia wymaga, że skarżący nie może ponownie ubiegać się w tej samej sprawie o przyznanie prawa pomocy. Ubocznie należy zauważyć, że niezadowolenie skarżącego z oceny zasadności złożenia środka zaskarżenia od postanowienia Sądu odrzucającego skargę w niniejszej sprawie, która to ocena dokonana została przez ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika skarżącego, nie daje podstaw do zmiany przyznanego przez Sąd – w tym zakresie – prawa pomocy. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.