II SA/Lu 456/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Bogusław Wiśniewski asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2004 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2003r. (Nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania M.M. od decyzji Starosty z dnia [...]stycznia 2003r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A.S. i M.K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami: wodociągowym, energetycznym, gazowym i kanalizacyjnym ze szczelnym zbiornikiem na ścieki sanitarne na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości S. gm. M. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że skarżący w odwołaniu podniósł podstawowy zarzut, że działka Nr [...] obciążona jest służebnością przejazdu do działek dalej położonych w tym działki Nr [...], należącej do skarżącego. Świadczyć ma o tym fakt uzyskania przez skarżącego w 1991r. pozwolenia na budowę budynków na działce Nr [...]. Dlatego też M.M. miał wówczas zgodę właścicieli działki Nr [...] na korzystanie z przejazdu. Jednocześnie skarżącego nie satysfakcjonuje oświadczenie inwestorów, aktualnych właścicieli działki Nr [...], że zgadzają się na korzystanie z drogi pod warunkiem uzyskania formalnej służebności przejazdu . Ponadto skarżący stwierdził, że postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało wadliwie, ponieważ w trakcie rozprawy administracyjnej w dniu 3 stycznia 2003r. nie został zapoznany z projektem budynku oraz planem zagospodarowania działki Nr [...]. Przedstawiono mu jedynie szkice, których nie może traktować jako wiarygodnych dokumentów. Rozpatrując odwołanie organ II instancji orzekł, że inwestorzy spełnili wszystkie wymagania, określone w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.). Przedłożyli projekt wraz z wymaganymi przepisami art.33 ust. 2 dokumentami, wykonany przez uprawnionego projektanta, ważną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dokument potwierdzający prawo do dysponowania działką na cele inwestycji. Organ I instancji prawidłowo dokonał sprawdzenia projektu w trybie art. 35 ust. 1 i 2 ustawy, nie stwierdzając naruszenia prawa. W związku z tym, zgodnie z przepisami art. 35 ust. 4 ustawy brak było podstaw, żeby odmówić wydania pozwolenia na budowę. Przedłożone dokumenty świadczą, że postępowanie administracyjne również przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami Kpa. Prawidłowo zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania, odpowiedziano na zarzuty wniesione w toku postępowania oraz przeprowadzono rozprawę administracyjną, w której uczestniczył skarżący. Stąd nie ma podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonej rozprawy. Skarżący nie został zapoznany także z projektem zagospodarowania, ponieważ kompletne projekty zostały złożone przy wniosku o pozwolenie na budowę i organ I instancji dysponował projektami, w tym projektem zagospodarowania działki. Natomiast organ nie ma obowiązku, czy też możliwości wysyłania projektów wraz z decyzją do wszystkich stron postępowania, ponieważ projekty wykonuje się tylko w 3 egzemplarzach i strony poinformowane o toczącym się postępowaniu mogą się zapoznać z nim w siedzibie organu I instancji, a także w trakcie postępowania odwoławczego w siedzibie organu odwoławczego. Ponadto w rozpatrywanej sprawie nie ma znaczenia zagadnienie posiadania przez M.M. prawa przejazdu przez działkę nr [...], ponieważ dla organów administracji wiążącymi dowodami są ważne dokumenty, tj. inwestorzy posiadają aktualny akt notarialny, wg którego nieruchomość nie jest obciążona służebnością przejazdu. Z kolei fakt posiadania ustnej zgody udzielonej przez poprzedniego właściciela nie został utrwalony w aktualnych dokumentach, a złożone oświadczenie świadków, nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenie służebności przejazdu wykracza poza kompetencje organów administracji publicznej, gdyż jest zastrzeżone dla sądów powszechnych. Natomiast z przedłożonych dokumentów wynika, że M.M. korzysta z przejazdu zwyczajowo, zaś korzystanie zwyczajowe z przejazdu przez działkę nie będzie zakłócone przez projektowany budynek, usytuowany w odległości 4,10 m od wschodniej granicy działki nr [...], wzdłuż której jeździ strona skarżąca. Wynika to z tego, stwierdził organ II instancji, że szerokość pozostawionego, niezabudowanego pasa gruntu spełnia wymagania dla dróg dojazdowych. Zgodnie z przepisami o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zarówno obowiązującymi w sprawach wszczętych przed 16 grudnia 2002r. (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 140), jak i aktualnymi (Dz.U. z 2000r. nr 75, poz. 690), do działek budowlanych oraz budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej o szerokości nie mniejszej niż 3 m. Dlatego też zagadnienie ustanowienia służebności przejazdu nie należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Kwestia dojazdu do działki M. M. nie jest przedmiotem danego postępowania, a projektowany budynek nie uniemożliwi przejazdu przez działkę inwestorów, nie naruszy również interesów strony skarżącej w pozostałym zakresie, określonym w art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W skardze do sądu skarżący tj. M.M. wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji. W treści skargi podtrzymuje podstawowy zarzut z odwołania, że realizacja przedmiotowej budowli uniemożliwi mu dojazd do jego własnej działki. Ponadto stwierdza, że zamierza wystąpić do sądu o ustanowienie drogi koniecznej w tym zakresie. Jednocześnie wnosi o zmianę projektu budowlanego inwestora w ten sposób, żeby projektowany budynek był usytuowany w odległości czterech metrów od drogi , a nie czterech metrów od granicy z sąsiadem. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kognicja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obejmuje bowiem wyłącznie kontrolę zaskarżonej decyzji pod katem zgodności z prawem. W tej sprawie zaskarżona decyzja wbrew zarzutom ze skargi nie naruszyła przepisów prawa materialnego czy też prawa procesowego. Z ustaleń przeprowadzonego w tym zakresie postępowania dowodowego zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 i 80 k.p.a. jednoznacznie wynika, że inwestor spełnił wszystkie ustawowo wymagane przesłanki z art. 33 ust. 1 i 2 w związku z art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1999r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 106, poz. 1126 z 2000r. ze zm.). Natomiast odnosząc się do zarzutu ze skargi dotyczącego ewentualnego utrudnienia w dojeździe do działki skarżącego, który może spowodować realizacja przedmiotowej inwestycji, należy twierdzić, że jest on także bezzasadny. Realizacja przedmiotowego obiektu budowlanego na działce inwestora , która nie narusza norm prawa materialnego czy procesowego nie może być bowiem ograniczona takim żądaniem właściciela sąsiedniej nieruchomości, która naruszyłaby istotę prawa własności , w świetle dyspozycji art. 64 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483). W tej sprawie – co jednoznacznie wynika z akt sprawy – działka Nr [...] nie jest obciążona służebnością przejazdu na rzecz M.M., co wynika z przedłożonych przez inwestora dokumentów potwierdzających prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane (akt notarialny – repertorium A Nr [...] i odpis z księgi wieczystej dz.odp. [...] z dnia 21 stycznia 2003r.). Natomiast , M.M. korzystał i korzysta z tego przejazdu, za zgodą ówczesnych i obecnych właścicieli działki., zaś projektowany budynek na działce nr ewid. [...] nie koliduje z istniejącą drogą dojazdową, ponieważ nie został usytuowany na trasie zwyczajowego przejazdu oraz został odsunięty o granicy działki na odległość ponad 4m. Z kolei, żądanie odsunięcia o dalsze 4 m powodowałoby zbliżenie budynku do zachodniej granicy działki i wymagałoby zmian w projekcie budynku ze względu na konieczność realizacji ściany bez otworów, co naruszałoby istotę prawa własności inwestora w zakresie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, biorąc pod uwagę, że na wolnym od zabudowy pasie gruntu od strony wschodniej granicy istnieje możliwość wyznaczenia drogi dojazdowej, spełniającej wymagania przepisów techniczno-budowlanych. Ponadto z przedłożonych map wynika, że dojazd odbywa się zarówno po działce Nr [...], należącej do inwestorów jak i sąsiedniej niezabudowanej działce o numerze ewidencyjnym [...]. Dlatego też, zaskarżona decyzja nie naruszyła także uzasadnionych interesów osób trzecich w świetle dyspozycji art. 5 ust. 2 cyt. ustawy – Prawo budowlane. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) Sąd skargę oddalił.,