II SA/Lu 457/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę - w zakresie wniosku M. Z. W. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 3 maja 2013 r. (data stempla pocztowego) M. Z. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 czerwca 2013 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - wpisu od powyższej skargi w wysokości 500 zł oraz do usunięcia - również w terminie 7 dni - braków formalnych skargi poprzez złożenie jej odpisów w odpowiedniej ilości. Przedmiotowe wezwania doręczono skarżącej prawidłowo w dniu 15 czerwca 2013 r. (potwierdzenie odbioru – k. 21). W dniu 1 lipca 2013 r. skarżąca uzupełniła braki formalne jej skargi składając do Sądu 9 egzemplarzy jej odpisów. Jednocześnie skarżąca złożyła na urzędowym formularzu symbol "PPF" wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - rozpoznając wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy - zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość jej uwzględnienia, a przede wszystkim gdy skarga podlega odrzuceniu. Z akt niniejszej sprawy wynika, że M. Z. W., wnosząc skargę, nie uiściła należnego wpisu w kwocie 500 zł, a nadto nie załączyła do skargi jej odpisów w odpowiedniej ilości, do czego była zobligowana w świetle art. 47 § 1 p.p.s.a. W tej sytuacji skarżąca została wezwana w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. do uiszczenia wpisu od skargi oraz w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. do złożenia 9 egzemplarzy odpisów skargi - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zakreślony termin dla dokonania tych czynności upływał w dniu 24 czerwca 2013 r., jednak skarżąca dotychczas nie uiściła wpisu od skargi, zaś o przyznanie jej prawa pomocy zwróciła się dopiero w dniu 1 lipca 2013 r. (podkreślić należy, że wezwanie do uiszczenia wpisu straciłoby aktualność tylko wówczas, gdyby skarżąca z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych zwróciła się przed upływem siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu, biegnącego od dnia doręczenia przedmiotowego wezwania). Również dopiero w dniu 1 lipca 2013 r. - a zatem z uchybieniem terminu - skarżąca uzupełniła braki formalne jej skargi. Zgodnie zaś z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta po upływie terminu jest bezskuteczna. W związku z tym, iż skarżąca nie uiściła wpisu od skargi oraz nie uzupełniła braków formalnych jej skargi w wyznaczonym terminie, skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a tym samym odpowiada ona kryteriom skargi oczywiście bezzasadnej. W tej sytuacji żądanie skarżącej dotyczące przyznania prawa pomocy – w myśl art. 247 p.p.s.a. – nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.