II SA/Lu 459/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Asesor sądowy Anna Ostrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2024 r. sprawy ze skargi K. D. na uchwałę nr XLII/298/2021 Rady Gminy Łuków z dnia 29 października 2021 r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie opłatami komunalnymi postanawia: I. odrzucić skargę; II. przyznaje [...] G. F. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, kwotę 590,40 zł (pięćset dziewięćdziesiąt złotych czterdzieści groszy), w tym 110,40 zł (sto dziesięć złotych czterdzieści groszy) należnego podatku od towarów i usług. W skardze z 9 maja 2024 r. K. D. (dalej: skarżący) wniósł o uchylenie uchwały nr XLII/298/2021 Rady Gminy Łuków z 29 października 2021 r. w sprawie zmiany uchwały Nr XXX/222/2020 Rady Gminy Łuków z dnia 27 listopada 2021 r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie opłatami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty i ustalenia stawki opłaty za pojemnik. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zaskarżona uchwała narusza zasadę społecznej sprawiedliwości i równości wobec prawa. Zdaniem skarżącego, został on skrzywdzony jako podatnik ("przy I grupie inwalidzkiej"), gdyż gmina nałożyła na niego niesprawiedliwy obowiązek - opłacanie "za odpady pełną stawkę", natomiast "rodziny wielodzietne" płacą znacznie mniej. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Łuków nie zajęła merytorycznego stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1465; dalej: u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Na podstawie tego przepisu prawo do zaskarżenia przysługuje tylko tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym oraz aktualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego i wskażą okoliczności świadczące o tym, że interes ten został naruszony kwestionowanym aktem. Przepis ten jest normą szczególną w stosunku do przepisu art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz.935, dalej jako "p.p.s.a".), albowiem reguluje w sposób odrębny kwestię legitymacji skargowej w odniesieniu do skarg na uchwały lub zarządzenia podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, w tym skarg na uchwały w przedmiocie wyboru metody ustalania opłaty oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W myśl art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacja skargowa przyznaje tylko tym podmiotom, których indywidualny interes prawny, uprawnienie lub kompetencja zostały naruszone zapisami kwestionowanej uchwały. Jak wynika z uzasadnienia skargi, skarżący wywodzi swój interes prawny z faktu, że został skrzywdzony działaniem gminy - "jako podatnik". W załączniku do protokołu rozprawy z 17 października 2024 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że legitymację skargową skarżącego "należy wyprowadzić z korporacyjnego (wspólnotowego) charakteru gminy", której skarżący jest członkiem. Ponadto podniósł, że skarżący uważa się za "osobę dyskryminowaną w zakresie wszystkich przepisów gminnych kształtujących ceny za odpady poprzez brak uwzględnienia zniżki za niepełnosprawność". W pierwszej kolejności zauważyć należy, że skarga z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru skargi powszechnej (actio popularis), co oznacza, że warunkiem jej skutecznego wniesienia jest naruszenie konkretnego interesu lub uprawnienia obywatela lub ich grupy. Wskazany przepis nie daje natomiast podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym. Oznacza to w szczególności, że interesu prawnego do jej wniesienia nie da się uzasadnić wyłącznie hipotetyczną sprzecznością zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stanem zagrożenia interesu prawnego lub uprawnienia (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący winien więc wykazać, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jego sytuację prawną. Jest to konsekwencją wymogu wskazania naruszenia interesu prawnego mającego charakter bezpośredni i realny, którego naruszenie wywołuje negatywne konsekwencje prawne, które w stosunku do skarżącego już nastąpiły, bądź niewątpliwie nastąpią w przyszłości. W tym kontekście stwierdzić należy, że przekonanie skarżącego o naruszeniu przez gminę w zaskarżonej uchwale zasady społecznej sprawiedliwości i równości wobec prawa, poprzez nałożenie na niego niesprawiedliwego obowiązku uiszczania opłaty za gospodarowanie opłatami komunalnymi w stawce podstawowej, gdy "rodziny wielodzietne" płacą znacznie mniej, nie daje podstaw do uzasadnienia istnienia interesu prawnego, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. Z tego względu oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzucił skargę, uznając, że interes prawny wnoszącego skargę na zaskarżoną uchwałę nie został naruszony. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu uzasadnia art. 250 p.p.s.a. w związku z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2024 r., poz. 764).