II SA/Lu 46/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2006 r. sprawy ze skargi R.K. na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o rejestrze podmiotów prowadzących niektóre rodzaje działalności dotyczącej zwierząt i produktów zwierzęcych 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r., Nr [...]; 2. zasądza od Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii na rzecz R.K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 7 listopada 2005 r. R.K. zwrócił się do Powiatowego Lekarza Weterynarii o wydanie wykazów punktów skupu żywca z terenu powiatu , które są zarejestrowane i posiadają nadany numer weterynaryjny. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii, działając na podstawie art. 217 i art. 219 k.p.a. oraz § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 stycznia 2003 r. w sprawie rejestru podmiotów prowadzących niektóre rodzaje działalności dotyczące zwierząt i produktów zwierzęcych (Dz. U. Nr 7, poz. 87) odmówił wydania R.K. zaświadczenia o wskazanych we wniosku danych. Wnioskodawca na powyższe postanowienie wniósł zażalenie podnosząc, iż jest ono niezgodne z prawem. W jego ocenie Powiatowy Lekarz Weterynarii odmawiając wydania wnioskowanego wykazu zataja nadzorowane punkty z uwagi na to, że zastały zarejestrowane bez spełnienia ustawowych warunków weterynaryjnych. Wojewódzki Lekarz Weterynarii postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) z zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 stycznia 2003 r. w sprawie rejestru podmiotów prowadzących niektóre rodzaje działalności dotyczące zwierząt i produktów zwierzęcych (Dz. U. Nr 7, poz. 87) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ administracji, powołując się na treść przepisu art. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych (Dz. U. Nr 69, poz. 625 ze zm.), stwierdził iż powiatowy lekarz weterynarii prowadzi rejestr podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a-l, n oraz w art. 4 ust. 3 tej ustawy, na obszarze jego właściwości. Zgodnie natomiast z § 4 powoływanego wyżej rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 stycznia 2003 r. powiatowy lekarz weterynarii wydaje wypis z rejestru na wniosek podmiotu wpisanego do rejestru. Do postępowania w sprawie wydania takiego wypisu stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wydawaniu zaświadczeń. Wojewódzki Lekarz Weterynarii wskazał, iż wnioskodawca zwracając się o wydanie przedmiotowych danych nie wykazał interesu prawnego, który jest przesłanką wydania zaświadczenia zgodnie z przepisem art. 217 k.p.a., a jedynie interes faktyczny. Takim bowiem jest uzasadnienie wniosku mówiące o tym, że R.K. zajmuje się obrotem zwierząt i chciałby "podnająć" inne skupy żywca. Nadto nie jest możliwym wydanie takiego zaświadczenia, gdyż co prawda wnioskodawca figuruje w rejestrze, ale żąda danych dotyczących innych podmiotów tam wpisanych i ich działalności, a na to nie pozwalają przepisy przywoływanego rozporządzenia. Na powyższe postanowienie R.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę zarzucając rażące naruszenie przepisów i interpretację art. 217 k.p.a. w sposób przychylny tylko dla jednej ze stron. Skarżący podkreślił, że prosił o wykaz punktów skupu żywca, by nie złamać żadnych przepisów prawa. Taki wykaz bowiem byłby przydatny dla niego w toku prowadzonej działalności polegającej na obrocie zwierzętami, a w szczególności skarżący miałby pewność, że podnajęty przez niego punkt skupu żywca jest zarejestrowany. Wojewódzki Lekarz Weterynarii w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo wskazał, że dla swoich potrzeb skarżący może każdorazowo uzyskać informację dotyczącą nadzorowania danego punktu od podmiotu prowadzącego działalność nadzorowaną w tym punkcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W ocenie Sądu organy administracji błędnie zinterpretowały żądanie R.K. zawarte we wniosku z dnia 7 listopada 2005 r. Z treści tego wniosku, jak i z jego uzasadnienia oraz twierdzeń skarżącego podnoszonych zarówno w odwołaniu do organu wyższego stopnia, jak i w skardze do sądu administracyjnego wynika, że przedmiotem żądania jest wydanie wykazu zawierającego określone dane gromadzone przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. Co prawda wykaz ten dotyczy m. in. danych zawartych w rejestrze prowadzonym przez ten organ na podstawie art. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych (Dz. U. Nr 69, poz. 625 ze zm.), jednakże wnioskodawca w żadnym ze swoich pism nie żąda wydania zaświadczenia z tego rejestru – tak jak to zostało nieprawidłowo potraktowane przez organy administracji. To ogólne sformułowanie wniosku w istocie może być bowiem żądaniem wydania określonej informacji publicznej i również pod taki kątem winno być rozpoznane przez stosowne organy według przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 2 tej ustawy każdy ma prawo do informacji publicznej z zastrzeżeniem art. 5. Taką informacją są zaś w szczególności dane zawarte w rejestrach, ewidencjach, czy zbiorach będących w posiadaniu organów administracji publicznej. Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Tym samym brak obowiązku wykazania jakiegokolwiek interesu w sposób istotny różni tę instytucję od wydawania zaświadczeń na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, konsekwencją czego nie wykazanie interesu prawnego nie może być podstawą odmowy udzielenia takiej informacji. Zatem, zdaniem Sądu, ocena i interpretacja wniosku skarżącego odnosząca się tylko do potraktowania go jako wniosku o wydanie zaświadczenia z prowadzonego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii zaświadczenia była dowolna i jako taka niedopuszczalna. W wyroku z dnia 11 czerwca 1990 r. sygn. akt I SA 367/90 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "Stosownie do art. 61 §1 k.p.a. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości – sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do organu administracji" (ONSA 1990, Nr 2-3, poz. 47). Podobnie w wyroku z dnia 17 września 1992 r. sygn. akt III SA 949/92 (nie publ.) Sąd stwierdził, że "O tym, jaki charakter ma pismo strony, decyduje sama strona. Jeśli charakter wniesionego pisma budzi wątpliwości, organ administracji ma obowiązek wyjaśnić rzeczywistą wolę strony". Zaniechanie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy. Narusza też wynikającą z art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W toku ponownego rozpatrywania sprawy organy administracji powinny zbadać, czy przedmiotowe żądanie R.K. nie jest żądaniem wydania informacji publicznej i w przypadku pozytywnej odpowiedzi rozpatrzyć to żądanie w trybie cytowanej wyżej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tych względów i na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść przepisu art. 200 p.p.s.a.