II SA/Lu 46/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca),, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2011r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody na rzecz D. G. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzją z dnia [...] ., Nr [...], na postawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku D. G. z dnia 16 października 2009r., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z projektem zagospodarowania działki, zjazdami z ulicy P., ogrodzeniem i przyłączami: wodociągowym i kanalizacyjnym, garażem, na działce nr ewid. 2131 oraz 1/4 przy ul. P. w K. Organ I instancji wskazał na naruszenie zapisów planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego nakazu ochrony zboczy przed podcinaniem. Poza tym podniósł, że postanowieniem z dnia [...]., Nr [...] został nałożony na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i uzupełnienia przedstawionej dokumentacji w zakresie: - braku zgodności przedłożonego projektu budowlanego z § 10 ust. 7 pkt 1 ppkt. a, pkt 2 ppkt. d oraz § 11 ust. 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta uchwalonego Uchwałą Nr VI/29/2003 Rady Miejskiej z dnia 28 marca 2003r (Dz. U. Woj. Lubelskiego z dnia 9 czerwca 2003r., Nr 77 poz. 2137) w zakresie nakazu ochrony zboczy przed podcinaniem oraz w zakresie sytuowania poziomu parteru max. 50 cm nad poziomem terenu, oraz - braku zgodności przedłożonego projektu budowlanego z § 19 ust. 1 oraz ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz.U z 2002r Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) w zakresie odległości wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym oraz od granic działek budowlanych, Poza tym wyjaśnił, że na wniosek inwestora, postanowieniem z dnia [...]., nr [...] postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało zawieszone. Następnie w dniu 22 kwietnia 2010r. inwestor wystąpił do Starostwa z wnioskiem o podjęcie postępowania przedkładając projekt zamienny z marca 2010 autorstwa arch. M. B., orzeczenie techniczne odnośnie stateczności zboczy - skarp autorstwa rzeczoznawcy budowlanego mgr inż. J. P., pismo Burmistrza z dnia 11 grudnia 2009r., Nr [...] w sprawie zgodności projektowanych budynków z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, opinię Zespołu Parków Krajobrazowych z dnia [...]., znak: [...] oraz decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]., Nr [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...]r. (nr [...]) organ podjął zawieszone postępowanie. Od powyższej decyzji Starosty z dnia [...]. odwołał się inwestor D. G. reprezentowany przez [...] J. L., który wskazał na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 140 w związku z art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 84 § 1, art. 85 § 1, art. 89 § 2 Kpa oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 Kpa. Wniósł o dopuszczenie dowodów: z zeznań świadków i z opinii biegłego z zakresu budownictwa, przeprowadzenie dowodu z oględzin przedmiotowej nieruchomości oraz o wyznaczenie rozprawy administracyjnej. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 35 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego oraz dokonanie błędnej wykładni § 10 ust. 7 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. d) planu zagospodarowania przestrzennego. Omówił także zagadnienia techniczne uzasadniające konieczność wyboru planowanego sposobu i głębokości posadowienia budynku oraz wykorzystania powstałego podpiwniczenia. Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2010r., Nr [...] po rozpatrzeniu ww. odwołania od decyzji Starosty z dnia [...]., Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja, mając na uwadze powołany w podstawie prawnej art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jest zgodna z prawem. Organ II instancji wskazał, że obecnie na terenie objętym wnioskiem obowiązuje Uchwała Nr VI/29/2003 Rady Miejskiej z dnia 28 marca 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (Dz. U. Woj. LubeI. z 2003 r. Nr 77 poz. 2137 ze zm.), która w § 10 ust. 7 przedstawiła ustalenia dla terenu STREFA 5b – [...] strefa krawędziowa przełomu W.. Natomiast objętej inwestycją działki nr 2131 dotyczy zapis w pkt 1 lit. a) planu tj.: "adaptacja stanu istniejącego z bezwzględnym zakazem dalszej zabudowy kubaturowej oprócz wskazanej na rysunku planu, zarówno ze względów krajobrazowych, jak i wynikających z ochrony zboczy przed podcinaniem. Zdaniem organu odwoławczego zapis ten należy traktować, jako wprowadzenie zakazu zabudowy wraz z wyjaśnieniem powodów tego zakazu na przedmiotowym terenie (względy krajobrazowe i ochrona zboczy przed podcinaniem) oraz informację o istnieniu konkretnych wyjątków. Kolejne wymagania planu istotne dla omawianej sprawy zawarte zostały w § 10 ust. 7 pkt 2 lit d) tj.: w zakresie ochrony środowiska "obowiązuje konieczność ochrony równowagi geodynamicznej zboczy, której zagraża podcinanie ich dolnych partii". Wojewoda podniósł, że orzeczenie techniczne odnośnie stateczności zboczy opracowane przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. J.P. podaje, że: "w przypadku dodatkowego obciążenia ulicy P. zastępczym obciążeniem użytkowym p=10,0 kN/m² od pojazdów związanych z budową oraz nie zabezpieczeniu korony ulicy przed wodą opadową przedostającą się z wykopu szerokoprzestrzennego pod ulicę, stateczność - stabilność (tj. równowaga geodynamiczna) ulicy będzie zachwiana i może nastąpić poślizg gruntu pod ulicą po zboczu - stoku zwietrzeliny kamienistej opoki." W opracowaniu zalecono - dla zapewnienia lepszej stateczności - całkowite wyeliminowanie ryzyka pojawienia się wody w skarpie pod ul. P. W opisie technicznym projektu budowlanego powtórzono zalecenie niedopuszczenia wód opadowych z wykopu szerokoprzestrzennego pod ulicę P. (w pkt 6.6.1). Jednocześnie projekt zagospodarowania działki (część rysunkowa) informuje o usytuowaniu na działce nr 2131 bloków rozsączających i odwodnienia liniowego zbierającego wodę opadową z utwardzonej części działki. Jest ona tam doprowadzona korytami betonowymi przejmującymi wodę spływającą stokiem na szerokości budynku, rurami spustowymi z dachu oraz z powierzchni stoku położonej za murem oporowym i z części utwardzonej działki opisanej jako podwórko gospodarcze. Blok rozsączający pozwala bowiem na chwilowe gromadzenie wód opadowych w miejscu ich powstania, a następnie na odprowadzeniu ich z powrotem do naturalnego obiegu. Odprowadzenie wód opadowych odbywa się w drodze rozsączania. Blok rozsączający nie jest połączony z kanalizacją deszczową. Oznacza to wprowadzanie wody w warstwę piasku dokładnie na linię napływu wód przedstawioną w opracowaniu mgr inż. J.P., co - jak przytaczano powyżej - grozi poślizgiem gruntu pod ulicą po zboczu -stoku zwietrzeliny kamienistej opoki. Organ mając na uwadze powyższe i na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wskazał, że inwestor nie spełnił warunków określonych w postanowieniu Starosty z dnia [...] r., Nr [...] wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, zobowiązującym inwestora do doprowadzenia do zgodności złożonej dokumentacji z ustaleniami planu i z przepisami warunków technicznych. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ II instancji dodał, że art. 36 ust. 1 pkt 1 dotyczy wyłącznie decyzji o pozwoleniu na budowę i pozostaje bez związku z omawianą sprawą. Przytoczone w zaskarżonej decyzji, a wskazane w odwołaniu tezy pochodzą ze złożonego w trakcie postępowania pisma Burmistrza . Poza tym wnioski dotyczące zeznań świadków, opinii biegłego, oględzin i rozprawy - zdaniem organu odwoławczego - nie wniosłyby do sprawy informacji we wskazanym przez skarżącego zakresie. Swoje zdanie wskazane osoby zaprezentowały w opracowaniach zawartych w aktach analizowanych już w postępowaniu przed organem I instancji. W aktach znajduje się: projekt architektury autorstwa arch. M. B., projekt konstrukcji autorstwa mgr inż. T. N., orzeczenie techniczne odnośnie stateczności zboczy autorstwa mgr inż. J. P. Prezentowane w odwołaniu stanowisko o ograniczeniu rozważań negatywnych skutków podcinania zboczy wyłącznie do części powyżej linii cięcia jest odmienne od zawartego w opisach technicznych przedłożonych projektów i - zdaniem organu odwoławczego - niezgodne z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Organ wskazał, że § 2 ust. 4 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, że: "Wrysowane na planie kontury obiektów przewidzianych do budowy, nie przesądzają o ich powierzchni zabudowy oraz konkretnej lokalizacji". Sprecyzowanie wyżej wymienionych parametrów obiektów, będzie możliwe po dokładnym rozeznaniu przez projektanta potrzeb funkcjonalnych, możliwości inwestora, warunków terenowych i uwarunkowań wynikających z faktu wpisania obszaru miasta Kazimierza Dolnego do rejestru zabytków (A/46) i uznania K. za pomnik historii. Zatem należy traktować zapisy planu, jako wskazanie miejsca możliwości zabudowy, a nie w oparciu o to wskazanie domagać się zwolnienia z konieczności przestrzegania występujących w uchwale ograniczeń. Dodatkowo organ wyjaśnił, że kwestie dotyczące prawidłowości podpiwniczenia budynku mieszkalnego nie były ujęte w wydanym w postępowaniu postanowieniu ani też w zaskarżonej decyzji i pozostają bez związku z omawianym orzeczeniem. D. G. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na ww. decyzję Wojewody, podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący podniósł zarzuty powołane już w odwołaniu od decyzji Starosty z dnia [...]. W szczególności wskazał na naruszenie: przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 3 i 4, art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, § 10 ust. 7 pkt 1 lit. a) oraz pkt 2 lit. d) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą nr VI/29/2003 Rady Miejskiej z dnia 28 marca 2003 r. oraz przepisów prawa procesowego, w tym: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 kpa, art. 80, art. 89 § 2 i art. 107 § 1 i § 3 kpa w zw. z art. 140 kpa, rezultatem czego był błąd w ustaleniach faktycznych, nieustalenie prawdy obiektywnej i złamanie podstawowych zasad postępowania. Skarżący wskazał, że okoliczności podniesione przez niego w odwołaniu niesłusznie i w sposób dowolny zostały przez organ odwoławczy nieuwzględnione. Podniósł, że organ ma obowiązek ustalić rzeczywisty stan faktyczny i ustosunkować się do przedstawionych przez stronę dowodów. Zaniechanie czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego stanowi bowiem uchybienie przepisom postępowania oznaczającym wadliwość decyzji. Skarżący powołał obszerną literaturę i orzecznictwo w kwestii uprawnień i obowiązków organów w zakresie rozpoznawania wniosków dowodowych oraz ustalania stanu faktycznego. Strona skarżąca podnosi także, iż organy w sposób nieprawidłowy przyjęły, że dla strony upłynął bezskutecznie przewidziany w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego termin do usunięcia wskazanych przez organ nieprawidłowości. Jak wynika bowiem z akt sprawy strona złożyła wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania i poprawiony projekt (zamienny), w którym uwzględniono wnioski i zalecenia Orzeczenia rzeczoznawcy budowlanego J. P. zmierzające do zapewnienia równowagi geodynamicznej zbocza i uniemożliwienie osunięć skarpy po obu stronach ul. P.. Przeprojektowano m.in. tylną ścianę budynku na całej wysokości na oporowo-żelbetową. Posadowienie budynku, zgodnie z orzeczeniem, zostało obniżone do poz. 134,27m npm. Przeprojektowano ściany piwnic oraz stropy, które mają stanowić także usztywnienie całej konstrukcji. Wykluczone zostało niebezpieczeństwo poślizgu obciążonej dodatkowym ciężarem budynku skarpy na styku warstw geologicznych. Wzmocniono podłoże wypełniające wykop do warstwy opoki. Powyższe i inne zmiany wskazane w nowym projekcie miały na celu w szczególności uwzględnienie wskazówek orzeczenia z lipca 2009r., co do których organy obu instancji w żaden sposób się nie ustosunkowały. Skarżący wyjaśnił, że organy w sposób niewłaściwy interpretują zapisy planu w zakresie zasad zagospodarowania działki. Zdaniem skarżącego względy krajobrazowe oraz te, które wynikają z ochrony zboczy przed podcinaniem, uniemożliwiają wykonanie nowej zabudowy kubaturowej, czyli takiej, której nie było naniesionej na rysunku planu w dacie wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja była naniesiona na taki rysunek, w związku z czym zakaz w tym zakresie określony w planie go nie dotyczy. Inwestor twierdzi, iż dostosował swój projekt także w zakresie zapewnienia ochrony geodynamicznej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumenty z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 15 marca 2011r. pełnomocnik Wojewody wyjaśnił, że nie kwestionuje, iż zapisy planu dopuszczają budowę na przedmiotowej działce ze względu na odesłanie tekstu planu do jego części graficznej. Natomiast pełnomocnik skarżącego zarzucił, że w aktach sprawy brak jest dowodu wskazującego, iż zastosowanie bloczków rozsączających będzie niewystarczające do zapewnienia stateczności zbocza, zwłaszcza, że nie było to kwestionowane w decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik organu wyjaśnił, że wątpliwości te wynikają z opinii biegłego P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd administracyjny kontroluje legalność, czyli zgodność z prawem działania administracji publicznej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Kontrola ta odbywa się w granicach danej sprawy, bez związania sądu zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Pominięcie ustalenia faktu mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, uznawane jest za uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji. Z taką sytuacja mamy do czynienia w omawianej sprawie. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia decyzji Wojewody . z dnia [...]. utrzymującej w mocy decyzję Starosty z dnia [...]. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z projektem zagospodarowania działki, zjazdami z ulicy P., ogrodzeniem i przyłączami: wodociągowym i kanalizacyjnym, garażem, na działce nr ewid. 2131 oraz 1/4 przy ul. P. w K., na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w razie stwierdzenia określonych naruszeń, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie z uwagi na fakt, iż – zdaniem organów – inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 13 listopada 2009r., Nr [...] dotyczących usunięcia nieprawidłowości i uzupełnienia przedstawionej dokumentacji, odmówił zatwierdzenia przedłożonego projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z akt sprawy wynika, że inwestor przedstawił: projekt zagospodarowania terenu i projekt budowlany przedmiotowej inwestycji z lipca 2009r. (k. 7 akt adm. I instancji) i projekt budowlany zamienny dotyczący tej samej inwestycji z marca 2010r. (k. 9 akt adm. I instancji). Poza tym w zebranych dokumentach znajduje się orzeczenie techniczne dotyczące stateczności zboczy – skarp powyżej i poniżej ulicy P. z uwagi na projektowaną budowę m.in. projektowanego budynku mieszkalnego, opracowane przez mgr inż. J. P.. Rzeczoznawca ten wskazał dokładnie, jakie dokumenty i opracowania przyjął jako podstawę ww. orzeczenia. W punkcie 2.1. wymienia, że przedmiotem opracowania jest "projekt budowlany (architektura + konstrukcja budynków mieszkalnych w K. przy ul. P.opracowany przez architekta M.B. z lipca 2009r.)". Organy nie przeprowadziły żadnego dowodu uzupełniającego, tylko przyjęły dowody przedstawione przez inwestora, czemu wyraz dały w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Organy w znacznej części oparły się na orzeczeniu technicznym mgr inż. J.P.z marca 2010r., które jednakże, odnosi się tylko do projektu budowlanego z lipca 2009r., co do którego już wcześniej organ uznał, że jest on niepełny i nakazał jego uzupełnienie (postanowieniem z dnia [...]., Nr [...]). Zauważyć należy, że ani organ I instancji ani organ odwoławczy nie przeprowadziły żadnego dowodu na okoliczność prawidłowości projektu zamiennego z marca 2010r. W szczególności brak jest orzeczenia technicznego, czy też opinii dotyczących zamiennego projektu budowlanego spornej inwestycji, uwzględniających nowe rozwiązania w kwestii zabezpieczenia stateczności zboczy – skarp. Jak wyżej wskazano, pierwotny projekt budowlany przedmiotowej inwestycji opiniowany był przez rzeczoznawcę mgr. inż. J. P., który w swoim orzeczeniu przedstawił określone wnioski, a także zalecenia zastosowania rozwiązań mających zabezpieczyć równowagę geodynamiczną zbocza i uniemożliwiających osunięcia skarpy. Orzeczenia powyższego strony nie kwestionują. Skarżący twierdzi, iż zastosował się do wszystkich zaleceń rzeczoznawcy i wskazane przez niego rozwiązania zostały uwzględnione w projekcie zamiennym. Z uzasadnień decyzji organów administracji nie wynika, czy i ewentualnie w jakim zakresie przedstawiony przez inwestora projekt zamienny nie uwzględnia zaleceń zawartych w orzeczeniu. Należało zatem uzyskać jednoznaczną opinię rzeczoznawcy, czy istotnie autor projektu zamiennego zastosował się do jego uwag i zaleceń i czy przyjęte w tym projekcie rozwiązania zapewniają stabilność posadowienia budynku i stateczność skarpy. Inną istotną kwestią przedmiotowej sprawy jest, czy § 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K.uchwalonego Uchwałą Nr VI/29/2003 Rady Miejskiej w K.z dnia 28 marca 2003r (Dz. U. Woj. Lubelskiego z dnia 9 czerwca 2003r., Nr 77 poz. 2137) uniemożliwia zatwierdzenie przedmiotowego projektu i udzielenie pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu fakt, że określony bezwzględny zakaz dalszej zabudowy kubaturowej, ze względów krajobrazowych, jak i wynikających z ochrony zboczy przed podcinaniem, przewiduje wyjątek dla określonej zabudowy tzn. dla zabudowy wskazanej na rysunku planu, nie wyklucza możliwości zaakceptowania spornego projektu. Takiej interpretacji planu nie kwestionował także pełnomocnik organu na rozprawie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie w dniu 15 marca 2011r. Wobec powyższego w pierwszej kolejności należy ustalić, czy przedmiotowa inwestycja widnieje na ww. rysunku planu. Jeśli okaże się, że tak (jak wskazuje skarżący), to zapis planu wykluczający w ww. zakresie zabudowę, nie będzie dotyczył omawianej inwestycji. Jeśli nie to inwestor nie będzie mógł zrealizować przedstawionego projektu. Natomiast okoliczność, czy omawiana inwestycja spełnia wymogi ochrony równowagi geodynamicznej tzn. czy dalej zagraża podcinaniem zboczy w ich dolnych partii, nie jest na tym etapie postępowania wyjaśniona. W aktach sprawy bowiem, o czym mowa była już wyżej, znajduje się nowy (zamienny) projekt budynku mieszkalnego z marca 2010r., który odnosi się także do tej kwestii, ale do której organy administracji się nie ustosunkowały. W omawianej sprawie, zatem słusznie podnosi skarżący, iż organy nie wzięły pod uwagę całego zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Trzeba bowiem pamiętać, że ocena dowodów powinna być, zgodnie z art. 80 k.p.a., oparta o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego. Organ obowiązany jest rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Kontrola sądu w tej sytuacji dotyczy więc prawidłowości postępowania organu administracji, poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega ona na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie zasadami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Należy zwrócić uwagę, że obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie bowiem do art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe. Jest on bowiem obowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną. Przeprowadzając postępowanie wyjaśniające, organ drugiej instancji musi się kierować tymi samymi zasadami, na których oparte jest postępowanie przed organem pierwszej instancji. W niniejszej sprawie organ odwoławczy, dysponując dokumentami zgromadzonymi w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, w tym wskazanymi projektami: z lipca 2009r. i zamiennym z marca 2010r., orzeczeniu technicznym z marca 2010r. oraz innymi pismami przedstawionymi przez inwestora powinien był ustalić, czy strona przedstawiła projekt zgodny z przepisami prawa, w tym z Uchwałą Rady Miejskiej K.z dnia 28 marca 2008r., Nr VI/29/2003. W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, naruszając tym samym art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a organ odwoławczy dodatkowo art. 136 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedstawione rozważania prowadzą bowiem do wniosku, że ustalony stan faktyczny sprawy jest niepełny i uniemożliwia dokonanie prawidłowej subsumcji z przepisami prawa materialnego. W świetle przedstawionych wyżej wywodów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uwzględnił skargę, a o kosztach orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 tej ustawy. Z tych względów należało orzec jak w sentencji wyroku. Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy powinien wziąć pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy oraz uzupełnić go poprzez uzyskanie orzeczenia rzeczoznawcy budowlanego odnośnie projektu zamiennego, a następnie ocenić, czy projekt zamienny z marca 2010r. uwzględnia obowiązki nakazane w postanowieniu Starosty z dnia 13 listopada 2009r. oraz czy nowy projekt nie narusza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym terenie. W zależności od poczynionych ustaleń i mając na względzie unormowanie art. 35 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego organ ponownie rozstrzygnie odwołanie skarżącego od decyzji organu I instancji. Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji, nie było zasadne szczegółowe odniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Sprawa niniejsza zostanie bowiem ponownie rozpoznana w jej całokształcie przez organ drugiej instancji.