II SA/Lu 460/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia : umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych. W złożonej skardze skarżąca wniosła o zwolnienie od wpisu sądowego od skargi i pozostałych w sprawie kosztów. Do skargi załączyła oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania. Następnie na wezwanie sądu skarżąca nadesłała obowiązujący w postępowaniu sądowoadministracyjnym urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF", w którym wniosła o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Skarżąca jest zwolniona w przedmiotowej sprawie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.. Zgodnie z powołanym przepisem, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Sprawa, w której skarżąca wniosła skargę mieści się w kategorii spraw wymienionych w art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., w związku z czym skarżąca w sprawie niniejszej jest zwolniona z wszelkich kosztów sądowych w toku postępowania przed sądem pierwszej i drugiej instancji. Stosownie do art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Ze względu na zwolnienie skarżącej w przedmiotowej sprawie z mocy ustawy od kosztów sądowych, rozpoznanie jej wniosku złożonego na urzędowym formularzu "PPF" stało się zbędne, co obliguje referendarza do umorzenia postępowania o prawo pomocy w tym zakresie. Z powyższych względów oraz na podstawie art. 249a w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec, jak na wstępie.