II SA/Lu 461/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi S. O. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie nakazu rozbiórki budowli I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz S. O. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...]. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego – uchybienie terminu do złożenia przez S. O. odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nakazującej S. O. rozbiórkę miejsc postojowych na działce nr [...] w miejscowości K. [...] A, gmina N. wykonanych bez wymaganego przepisami zgłoszenia. W uzasadnieniu postanowienia organ orzekający podał, iż decyzja organu I instancji załączająca pouczenie o sposobie i trybie zaskarżenia została wysłana do S. O. w dniu 21 grudnia 2005 r. Adresat nie odebrał korespondencji. Urząd Pocztowy dwukrotnie awizował przesłanie decyzji, tj. w dniu 23 grudnia 2005 r., i 2 stycznia 2006 r. Z uwagi na niepodjęcie w terminie wyżej wymienionego pisma, zostało ono zwrócone nadawcy w dniu 9 stycznia 2006 r., tj. po 17-dniowym okresie przechowywania go w placówce pocztowej. W myśl art. 44 § 4 kpa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (tj. 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej), a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W świetle powyższego organ orzekający uznał, że decyzja PINB doręczona została S. O. w dniu 6 stycznia 2006 r. Przewidziany w art. 129 § 2 kpa termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 20 stycznia 2006 r. S. Od. złożył odwołanie od decyzji PINB w dniu 24 lutego 2006 r. Organ odwoławczy – po rozpatrzeniu wniosku S. O. – postanowieniem z dnia [...]. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji. Konsekwencją postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania, było wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do jego wniesienia. W skardze na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący S. O. wnosi o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, iż przy próbie doręczenia decyzji PINB z dnia [...]. nie zostały zachowane wszystkie wymogi określone w art. 42-44 kpa. Zaniechano doręczenia przewidzianego w art. 43 kpa, zaś organ orzekający nie odniósł się do pisemnego oświadczenia sąsiada skarżącego, z którego wynika, że nigdy nie doręczono mu jakiejkolwiek korespondencji pod nieobecność skarżącego. Skarżący zarzuca także, że w drukach awizo nie wpisano daty, od której należałoby liczyć termin odbioru przesyłki przez adresata. Również powtórne awizo nie zawierało takiego pouczenia. Uzasadniając skargę S. O. powołuje się na stanowisko zawarte w Komentarzu do kodeksu postępowania administracyjnego pod red. Grzegorza Łaszczycy, Czesława Martyna, Andrzeja Matana, z którego wynika, że adresat musi być zawiadomiony w sposób nie budzący wątpliwości zarówno o pozostawieniu pisma, miejscu gdzie może je odebrać, jak i terminie odbioru. Brak takiego zawiadomienia lub wątpliwość czy zostało ono dokonane, czyni doręczenie bezskutecznym. W zawiadomieniach poczty w sprawie niniejszej występuje szereg nieprawidłowości, zawierają one skreślenia, natomiast brakuje w nich informacji o terminie odbioru przesyłki. dlatego też zdaniem skarżącego doręczenia odbywały się niezgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosi o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania zostało oparte na wadliwym zastosowaniu przepisów o doręczeniach w postępowaniu administracyjnym. W rezultacie nieprawidłowo organ przyjął skutek doręczenia skarżącemu decyzji organu pierwszej instancji w dniu [...] r. Tryb doręczenia decyzji organu pierwszej instancji nie spełnia wymogów z art. 44 kpa. Złożone do akt pierwsze zawiadomienie o możliwości odbioru korespondencji w urzędzie pocztowym zostało dokonane w dniu 23 grudnia 2005 r. Wbrew wymogowi z art. 44 § 2 kpa nie zawierało ono informacji, że po odbiór przesyłki można się zgłosić w urzędzie pocztowym w terminie 7 dni od daty pozostawienia zawiadomienia. Z adnotacji doręczyciela na zwróconej organowi korespondencji wynika, że drugie zawiadomienie pozostawiono w dniu 2 stycznia 2006 r. Nieodebraną korespondencję zwrócono organowi w dniu 9 stycznia 2006 r. jako niepodjętą w terminie. A zatem w przypadku drugiego zawiadomienia nie upłynął ponownie termin 7 dni na odbiór korespondencji. Przepis art. 44 § 3 kpa stanowi, że w razie niepodjęcia przesyłki w terminie zakreślonym w pierwszym zawiadomieniu, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie nie dłuższym niż 14 dni od pierwszego zawiadomienia. Przepisy art. 44 § 1 pkt 1, § 2 i § 3 kpa należy stosować w ścisłym związku. Regulacja tej treści nakłada na pocztę obowiązek dwukrotnego pozostawienia zawiadomienia o złożeniu korespondencji w urzędzie pocztowym. Każdorazowo termin na jej odbiór ma wynosić 7 dni. Jest to łącznie termin 14 dni od pozostawienia pierwszego zawiadomienia (gdy drugie zawiadomienie o złożeniu korespondencji w urzędzie pocztowym nastąpi bezpośrednio po upływie terminu wskazanego w pierwszym zawiadomieniu). Natomiast odstęp czasu między kolejnymi zawiadomieniami nie może skracać adresatowi terminu na odbiór przesyłki, który łącznie musi wynosić 14 dni. W tych okolicznościach doręczenie decyzji organu pierwszej instancji nie spełnia wymogów z art. 44 § 1 pkt 1, § 2 i § 3 kpa. W związku z powyższym nie mogło wywołać skutku przewidzianego w art. 44 § 4 kpa. Organ winien prawidłowo ustalić, od kiedy należy liczyć bieg terminu do złożenia odwołania. Dopiero wówczas można będzie ocenić czy skarżący przekroczył ustawowy termin do wniesienia odwołania. Na obecnym etapie postępowania organ wadliwie stwierdził naruszenie art. 129 § 2 kpa i błędnie zastosował art. 134 kpa. Dodatkowo podnieść należy, że w sprawie II SA/Lu 460/06 wyrokiem z dnia 22 czerwca 2006 r. uchylone zostało postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...]. o odmowie S. O. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...]. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 wyżej cytowanej ustawy. jp