II SA/Lu 463/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz ( sprawozdawca ), Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant Referent – stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] Nr [...] , które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A. W. kwotę 500 ( pięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Lu 463/04 UZASADNIENIE Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2004r., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] maja 2004r., udzielającą Parafii Rzymskokatolickiej św. [...] pozwolenia na budowę cmentarza parafialnego na działce tamże położonej o numerze ewidencyjnym 766 z zatwierdzeniem dokumentacji projektowej, sporządzonej przez T. H. oraz C. D. W uzasadnieniu powziętego rozstrzygnięcia organ administracji pozytywnie przesądził, że do wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, złożonego w okresie ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] października 2003r., zostały dołączone dokumenty wymagane mocą art. 33 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane. Udzielenie pozwolenia budowlanego poprzedziło postępowanie w sprawie oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko. Sam projekt budowlany spełnia wymogi określone w art. 34 rozważanej w sprawie ustawy Prawo budowlane. Natomiast odnosząc się do argumentów odwołania, stanął na stanowisku, że przepis art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych nie nakłada na inwestora obowiązku realizacji wraz z cmentarzem domu pogrzebowego lub kostnicy, gdy unormowanie to ma charakter postulatywny. Zdaniem organu rozstrzygającego, nie znajduje też prawnego uzasadnienia nakładanie na inwestora obowiązku uzyskiwania pozwolenia na użytkowanie kwestionowanego obiektu budowlanego, skoro zakres projektowanej inwestycji nie stwarza zagrożenia dla ludzi lub mienia i nie jest też ono uwarunkowane koniecznością ochrony środowiska. W dalszej kolejności organ przyjmuje jednak, że szczególny charakter wnioskowanej inwestycji stał się podstawą dla sformułowania w uzasadnieniu decyzji stwierdzenia o nałożeniu na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie przy zamiarze przystąpienia do użytkowania cmentarza przed wykonaniem wszystkich robót, jak to w rzeczywistości zamierza uczynić wobec planowanej łącznej liczby grobowców w wymiarze ponad tysiąca. O tym obowiązku stanowi wprost pkt 2 pouczenia zawartego w decyzji organu pierwszej instancji. W stwierdzonym stanie faktycznym i prawnym organ decyzyjny wskazał na unormowanie art. 35 powoływanej ustawy Prawo budowlane, który przy spełnieniu ze strony inwestora określonych prawem wymagań, nie daje podstaw do odmowy udzielenia mu pozwolenia na budowę wnioskowanego obiektu budowlanego z zatwierdzeniem dokumentacji projektowej dla jego realizacji. Odmienne stanowisko naruszałoby konstytucyjną zasadę równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Na przytoczone rozstrzygnięcie administracyjne skargę złożyła A.W., wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. U podstaw zgłoszonego wniosku zarzuciła organowi architektoniczno-budowlanemu błędną wykładnię art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych, który to przepis jej zdaniem nie ma charakteru postulatywnego, a w swej istocie nakłada na inwestora bezwzględny obowiązek urządzenia domu pogrzebowego lub kostnicy dla wnioskowanego cmentarza, co pominięto w przedłożonej dokumentacji projektowej. W dalszej kolejności wywodziła także błędną wykładnię ze strony organu decyzyjnego art. 35 ust.1 pkt 2 w związku z art. 36 ust. 1 pkt 5 rozważanej ustawy Prawo budowlane. Zdaniem skarżącej, charakter projektowanej inwestycji, jako mogącej pogorszyć stan środowiska, przy obowiązku inwestora realizacji monitoringu lokalnego wód podziemnych, stanowią o prawnej zasadności nałożenia nań obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie, o którym winno stanowić rozstrzygnięcie zawarte w osnowie decyzji udzielającej pozwolenia budowlanego. Natomiast w sprawie niniejszej, utrzymana w mocy decyzja organu pierwszej instancji wprost stanowi o braku obowiązku inwestora uzyskania pozwolenia na użytkowanie, gdy następnie pkt 2 zawartego w niej pouczenia taki obowiązek przewiduje przy etapowej realizacji cmentarza, zakładanej przez inwestora, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią w tej materii osnowy decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wraz z jego faktyczną i prawną argumentacją, zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zaakcentował, że informacja zawarta w uzasadnieniu decyzji o obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie, gdy przystąpienie do użytkowania miałoby nastąpić przed zrealizowaniem wszystkich projektowanych robót, znajduje podstawę prawną w art. 55 pkt 3 rozważanej w sprawie ustawy Prawo budowlane. Inwestorska Parafia o statusie uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego przyłączyła się do stanowiska organu administracji architektoniczno-budowlanej, wskazując na: społeczną potrzebę realizacji wnioskowanej przezeń inwestycji, jej zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego, już udzielone pozwolenie na użytkowanie dla części cmentarza, decyzją z dnia [...] października 2004r. i dokonanie pierwszych pochówków, udokumentowaną zgodność projektowanej inwestycji z wymogami ochrony środowiska, gdy jej uciążliwość zamykać się będzie w granicach działki inwestora. W konkluzji, stanowisko skarżącej inwestor oceniał jako wolę utrudnienia realizacji cmentarza, dezorganizacji prac przy jego budowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej w aspekcie legalności, gdy niniejszym badane decyzje, powzięte w toku instancji, tego wymogu nie realizują, co rozstrzygające. Powyższe podlegało stwierdzeniu zarówno w kontekście zarzutów skargi, jak też z urzędu, ponad granice skargi, do czego obliguje Sąd dyspozycja art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kontrola legalności podlega zrealizowaniu przy przyjęciu za podstawę stanu prawnego obowiązującego w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji, co ma istotne znaczenie wobec późniejszych nowelizacji, w szczególności regulacji stanowionych dla ochrony środowiska. Rozważania prawne dla niniejszym realizowanej kontroli sądowoadministracyjnej należy rozpocząć od zasadniczego stwierdzenia, iż cmentarz stanowi obiekt budowlany, jako budowla, zgodnie z treścią art. 3 pkt 3 w związku z art. 3 pkt 1 lit. b przywoływanej już wyżej ustawy Prawo budowlane. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 7 tej ustawy, jej realizowanie wyczerpuje pojęcie robót budowlanych. W konsekwencji, na mocy art. 28 ust. 1 rozważanej ustawy, dla rozpoczęcia realizacji omawianej inwestycji wymagane jest uprzednie uzyskanie przez inwestora pozwolenia budowlanego, skoro rozpatrywana kategoria, objętego projektem obiektu budowlanego nie została zwolniona od tego obowiązku o enumeratywnie określonym przedmiotowym zakresie, mocą art. 29 ustawy Prawo budowlane. W pierwszej kolejności, gdy odnosić się do zarzutów skargi, należy podzielić ich jurydyczną rację. Ustawa z dnia 31 stycznia 1959r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych w art. 5 ust. 2 stanowi, iż na każdym cmentarzu powinien być dom przedpogrzebowy lub kostnica, określając w kolejnych punktach cele tej powinności. Przepis ten znalazł wykonawczą regulację w rozporządzeniu Ministrów Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska oraz Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 20 października 1972r. w sprawie między innymi urządzania cmentarzy, które w § 12 stanowi, iż na cmentarzach mniejszych, w miejscowościach, w których przeciętnie odbywa się najwyżej jeden pogrzeb dziennie, a zatem także gdy jest ich nawet znacząco mniej, powinna być budowana kostnica z określonymi w jego treści pomieszczeniami. W świetle twierdzeń samego inwestora, liczba dokonywanych pochówków na wnioskowanym cmentarzu, zważywszy warunki lokalne, sięgać będzie zaledwie kilku w skali roku, a zatem w sposób oczywisty nie przekracza progu jednego dziennie. Ten stan rzeczy zwalnia inwestora od powinności urządzenia domu przedpogrzebowego. Natomiast nakłada obowiązek urządzenia kostnicy. Wbrew stanowisku organu i samego inwestora, wskazane regulacje prawne nie mają charakteru postulatywnych i w żadnej mierze nie pozostawiają obszaru dla uznania administracyjnego. W sytuacji odstąpienia ustawodawcy od definiowania pojęcia powinności w sposób szczególny, dla jego interpretacji należy odwołać się do słownikowej, ściśle językowej wykładni, w myśl której powinność oznacza wprost konieczność, obowiązek. W konsekwencji, normatywnie formułowana powinność urządzenia na cmentarzu, jak ten wnioskowany, kostnicy, w żadnym razie nie może być zasadnie interpretowana jako przedmiot uznania administracyjnego, lecz w swym jurydycznym znaczeniu stanowi bezwzględny oblig dla inwestora zrealizowania takiego obiektu, od którego ustawodawca odstępstw nie przewidział. Przywoływana ze strony inwestora okoliczność bliskiego usytuowania kościoła, nie stanowi o prawnej podstawie dla pominięcia realizacji omawianego obowiązku. Kościół bowiem nie może zasadnie być uznany za obiekt służący składaniu ciał osób zmarłych do czasu pochowania, wykonywaniu oględzin zwłok ludzkich dla celów sądowo-lekarskich, sanitarnych czy policyjnych, czy innych czynności związanych z chowaniem zwłok, które to przeznaczenie dla kostnicy wprost określa przywołana wyżej ustawa o cmentarzach w art. 5 ust. 2, w kolejnych punktach. Konkludując, brak w dokumentacji projektowej ujęcia realizacji kostnicy stanowi naruszenie wyżej powołanych regulacji prawnomaterialnych, a w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. W dalszej kolejności, dla prawnej oceny kolejnego zarzutu skargi, rozstrzygające znaczenie należy przyznać treści osnowy decyzji organu pierwszej instancji, wprost stanowiącej o braku obowiązku po stronie inwestora uzyskania pozwolenia na użytkowanie wnioskowanego obiektu budowlanego. Odmienna treść pouczenia, zamieszczonego po uzasadnieniu, nie stanowi w swej proceduralnej istocie integralnej części decyzyjnego rozstrzygnięcia, mając jedynie charakter informacyjny, stąd nie może w sposób formalnoprawnie skuteczny nakładać na adresata jakichkolwiek obowiązków bądź przyznawać uprawnień, wynikających z administracyjnych norm materialnoprawnych, tym bardziej gdy pozostaje ono w oczywistej sprzeczności z treścią samej osnowy decyzji. Wynikający z treści kontrolowanej decyzji, udzielającej pozwolenia na budowę z zatwierdzeniem dokumentacji projektowej, co do zasady przesądzony brak obowiązku inwestora uzyskania pozwolenia na użytkowanie, narusza art. 36 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 55 pkt 3 rozważanej ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym od 31 maja 2004r., znajdującym zastosowanie z racji uregulowania przechodniego, stanowionego mocą art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. zmieniającej ustawę Prawo budowlane. Załączony do projektu budowlanego aneks, datowany na 11 maja 2004r., wprost przewiduje bowiem etapową realizację inwestycji. W takiej sytuacji organ architektoniczno-budowlany ma obowiązek wnikliwego zbadania i wszechstronnego rozważenia potrzeby nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie, czego nie uczynił. Samo powołanie się na spełnienie przez inwestora wymogów dyktowanych względami ochrony środowiska, jako przesądzające o zbędności nakładania rozważanego obowiązku, jak to przyjmuje organ rozstrzygający, nie stanowi w sposób automatyczny podstawy do odstąpienia od rozważenia racji nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie, gdyż przy ich niespełnieniu inwestor co do zasady nie mógłby uzyskać pozwolenia na budowę z zatwierdzeniem dokumentacji projektowej. W konsekwencji, stwierdzenie organu o braku podstaw dla stanowienia w decyzji udzielającej pozwolenia budowlanego o obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie tylko z racji powołanego argumentu, oparte zostało na z gruntu jurydycznie błędnym założeniu. Reasumując, w wyniku rozpoznania zarzutów skargi, podlegają stwierdzeniu naruszenia norm materialnoprawnych, wpływające na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W dalszej kolejności z urzędu podlegają stwierdzeniu naruszenia norm prawa materialnego, a także wpływające na wynik sprawy. Projekt budowlany nie uwzględnia wskazań i zaleceń raportu o oddziaływaniu projektowanego cmentarza na środowisko, zawartych w punktach od 5 do 7 jego podsumowań i wniosków, skoro nie został opracowany wskazywany ich treścią odrębny projekt zagospodarowania zielenią projektowanego cmentarza ani też nie został określony ściśle termin jego późniejszego opracowania, jak to nakazuje treść pkt 6.4 tegoż raportu. Projekt budowlany pomija też zalecane w raporcie wyprofilowanie podłużnego spadku głównej drogi komunikacyjnej w obrębie cmentarza, biegnącej jego środkiem, poprzez odpowiednie wygarbienie, dla uniknięcia skoncentrowanego spływu wód opadowych i zagrożenia erozyjnego. Dalej, w rejonie projektowanego parkingu od strony drogi publicznej, nie został uwzględniony odpowiedni drenaż, zapobiegający spływowi wód opadowych na tereny sąsiednie. Powyższe stanowi o zasadności stwierdzenia, iż przedłożony projekt nie jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, co narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 rozważanej ustawy Prawo budowlane. Dalej, z przedstawionych akt procedowania na etapie administracyjnym wynika, że inwestor nie legitymuje się zgodą właściwego inspektora sanitarnego na urządzenie wnioskowanego cmentarza na terenie na ten cel przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego, o której stanowi art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych. W sytuacji, gdy przepis ten posługuje się pojęciem urządzenia cmentarza, oznacza to wymóg uzyskania takiej zgody na etapie ubiegania się o udzielenie pozwolenia budowlanego. Wskazany brak stanowi naruszenie wymogu przewidzianego w art. 35 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Załączony projekt zagospodarowania działki pod planowany cmentarz, jako integralna część kontrolowanej decyzji, także nie spełnia wymogów stanowionych prawem materialnym. Przede wszystkim nie uwzględnia załączonego do projektu aneksu, z daty późniejszej. Stąd przedstawione w nim w sposób graficzny rozwiązania pozostają w sprzeczności z częścią opisową zmodyfikowanego projektu budowlanego, gdy zważyć rozwiązania przewidziane dla toalet. Dalej, został on sporządzony z pominięciem wymogów stanowionych mocą art. 34 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i w związku z § 3 ust. 2 przywoływanego wyżej rozporządzenia z dnia 20 października 1972r. w sprawie między innymi urządzenia cmentarzy, skoro w obszarze kolejnych kwater, wyznaczone graficznie każde pole grzebalne nie ma odrębnego oznaczenia /oznaczenia małymi literami alfabetu zostały przyporządkowane zbiorczo według kategorii grobowców w ich obrębie projektowanych/, a w ich z kolei granicach nie zostały ponumerowane groby. Natomiast kolejne rysunki nie stanowią formalnoprawnie ani części projektu zagospodarowania terenu ani doń załączników, wobec braku stosownych urzędowych oznaczeń. W pozostałej części projekt budowlany zawiera postanowienia sprzeczne z wymogami technicznymi, stanowionymi mocą § 7 ust. 1 przywoływanego wyżej rozporządzenia z dnia 20 października 1972r. w sprawie między innymi urządzenia cmentarzy. Przepis ten wprost wymaga dla grobów piętrowych czy to ziemnych, czy murowanych, przy dwu piętrach, minimalnej głębokości w wymiarze 2,7 m. W niniejszym kontrolowanym projekcie, stanowiącym integralną część zaskarżonej decyzji, przewidziana jest głębokość dla murowanych grobów dwupiętrowych w wymiarze 3,28 m, następnie obowiązkowo wypłycona o 0,8 m, jak tego wymaga raport o oddziaływaniu projektowanego obiektu na środowisko, co daje finalną głębokość grobu o dwu piętrach w wymiarze nieodpowiadającym prawnie normowanemu minimum. Pominięta też została w przedłożonym projekcie budowlanym prawidłowa realizacja wymogu technicznego, stanowionego w § 9 omawianego w tym miejscu rozporządzenia, skoro nie został przewidziany jednokierunkowy spadek dna każdego grobu, a dla grobów położonych w miejscach najniższych z odpływem połączonym z ziemią. Obraz graficzny projektowanych grobów taki odpływ łączący się z ziemią przedstawia dla grobów jedynie jedno i dwuosobowych, przy braku analizy najniżej położonych miejsc cmentarza. Powyższe stanowi naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 rozważanej ustawy Prawo budowlane, skoro wymogi te zostały podyktowane między innymi względami ochrony środowiska, zważywszy przedmiot powierzonych kompetencji dla Ministrów wydających powołane niniejszym rozporządzenie. Gdy w dalszej kolejności analizować względy dyktowane między innymi ochroną sanitarną, należy zwrócić uwagę na treść § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. Przepis ten stanowi, że studnie, służące czerpaniu wody zarówno do picia, jak i dla potrzeb gospodarczych /co oznacza także budowę/, bez kategorialnych rozróżnień według kryterium przyjętych rozwiązań konstrukcyjnych dla studni usytuowanych w analizowanym obszarze i związanych z tym przedmiotowych wyłączeń, winny znajdować się co najmniej w odległości 150 m od cmentarza, przy braku w obszarze 50m do 150 m od cmentarza funkcjonującej sieci wodociągowej, a która nie istnieje w rozpatrywanym niniejszym obszarze. Przedstawiona regulacja w sposób oczywisty prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w obszarze 150m od cmentarza, wobec braku funkcjonującej sieci wodociągowej w tym obszarze, woda z usytuowanych tam studni nie podlega wykorzystaniu także na cele budowlane dla kolejnych etapów realizowania inwestycji, najdalej od chwili rozpoczęcia użytkowania pierwszej z części cmentarza i dokonania pierwszego pochówku. Ta prawnie regulowana powinność w swej jurydycznej treści oznacza obowiązek, o czym wyżej. Tej treści obowiązek, wyłączenia położonej w rozpatrywanym obszarze studni z eksploatacji najdalej w momencie bezpośrednio poprzedzającym dokonanie pierwszego pochówku, nie został wprost sformułowany ani w treści już zmodyfikowanego projektu budowlanego, ani w samej decyzji udzielającej pozwolenia budowlanego, co stanowi w następstwie o naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 34 ust. 3 pkt 3 rozważanej ustawy Prawo budowlane. Projekt budowlany został sporządzony też z naruszeniem art. 34 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 4 rozważanej ustawy Prawo budowlane, skoro w odniesieniu do cmentarza, obiektu bezsprzecznie użyteczności publicznej, nie zawiera opisu dostępności dla osób niepełnosprawnych, jako elementu obligatoryjnie wymaganego. W istocie też przedłożone uzgodnienia i opinie, wymagane ustawowo i te wskazane decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, nie realizują wymogu przewidzianego w art. 35 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 33 ust. 2 pkt 1 i art. 32 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, skoro wszystkie one zostały powzięte przed złożeniem aneksu do projektu budowlanego przez inwestora z dnia 11 maja 2004r. Zatem te działania właściwych organów dotyczyły w swej treści innego projektu niż ten wnioskowany w ostatecznym kształcie przez inwestora dla zrealizowania projektowanego cmentarza. Ocena znaczenia wprowadzonych aneksem modyfikacji bezwzględnie należy wyłącznie do kompetencji organu dokonującego uzgodnień we właściwym trybie. Przedstawione naruszeniu wskazanych uregulowań prawnomaterialnych, realizują hipotezę art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako wpływające na wynik sprawy. W dalszej kolejności z urzędu podlegają stwierdzeniu naruszenia norm proceduralnych. Decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2004r., dokonująca uzgodnień w aspekcie zachowania wymagań dyktowanych ochroną środowiska, nie została doręczona wszystkim stronom postępowania administracyjnego, które to postępowanie dla przeprowadzenia ustawowo wymaganych uzgodnień stanowi integralną część tego, prowadzonego dla udzielenia pozwolenia budowlanego. Nadto organ prowadzący postępowanie administracyjne nie ustalił w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości, to jest przede wszystkim udokumentowany, grona osób władających działkami położonymi w strefie ograniczonego użytkowania o numerach ewidencyjnych: 769, 764/7 oraz pierwotnie działki 887, następnie podzielonej. Powyższe uchybienia w swej proceduralnej istocie podlegają kwalifikacji, jako stanowiące podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wyczerpując tym samym przesłankę zawartą w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Dodatkowo stwierdzić należy, iż uzyskanie przez inwestora, już na etapie postępowania sądowoadminstracyjnego, pozwolenia na użytkowanie części z projektowanej inwestycji, co do zasady nie stanowi o bezprzedmiotowości postępowania dla kontroli legalności decyzji o udzieleniu pozwolenia budowlanego z zatwierdzeniem dokumentacji projektowej dla całego, objętego wnioskiem przedsięwzięcia budowlanego. Z tych wszystkich względów, wobec kumulatywnego zrealizowania hipotez art. 145 § 1 pkt 1 lit a i b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na mocy dyspozycji wskazanych unormowań i przy zastosowaniu art. 135 oraz 152 tej ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Obowiązek zwrotu od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego uzasadnia art. 200 ostatnio powołanej ustawy.